Με αφορμή τη Μέρα Κατά των Ναρκωτικών... - Της Μαρίας Μπαλάσκα

«Τα ναρκωτικά είναι καλά για να φύγεις από την πραγματικότητα, ενώ η πραγματικότητα είναι τόσο πλούσια, ώστε δεν αξίζει να την αποφεύγεις»
Τσάρλυ Τσάπλιν, 1889 - 1977, Βρετανός ηθοποιός

Την Κυριακή 26 Ιουνίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή, ούτε τόσο διαφημισμένη όπως αυτή της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά του AIDS ή Κατά του Καρκίνου του Μαστού. Δεν υπάρχει κάποιο κορδελάκι που κυκλοφορεί φορεμένο στους δρόμους ή κάποια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια με πρωταγωνίστρια γνωστό μοντέλο. Είναι από τις μέρες που γιορτάζονται σιωπηλά, όσο σιωπηλά αργοπεθαίνουν και οι χρήστες σε αυτήν τη χώρα κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξαρτημένοι, άλλοι υποβοηθούμενοι από τις οικογένειές τους να γλυτώσουν και άλλοι ξεχασμένοι ή παρατημένοι στο έλεος του Θεού. Άνθρωποι που έχουν δηλώσει ότι επιθυμούν να ξεφύγουν από αυτήν τη μάστιγα και παραμένουν εγκλωβισμένοι για εφτά χρόνια στις λίστες τού ΟΚΑΝΑ περιμένοντας τη φαρμακευτική αγωγή, τη στιγμή που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες η αναμονή είναι μόνο λίγες μέρες. Οργανώσεις όπως το ΚΕΘΕΑ απειλούνται να κλείσουν λόγω της περικοπής των δημοσίων δαπανών όταν χιλιάδες άνθρωποι βουλιάζουν σε αυτό τον εφιάλτη. Γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να χάνονται, μία χώρα στερείται ένα σημαντικό αριθμό νέων ανθρώπων, τις ικανότητες των οποίων δε θα μάθουμε ποτέ…

Και παντού επικρατεί ησυχία. Τίποτα δεν αναφέρεται πουθενά. Αδιαφορία ή ταμπού; Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να μιλάμε για αυτό το θέμα; Τι είναι αυτό που το καθιστά απαγορευμένο; Πώς γίνεται να φοβάσαι και να ανησυχείς για κάτι, αλλά να αρνείσαι να μιλήσεις για αυτό, να αρνείσαι να προλάβεις και άλλες ψυχές πριν πέσουν σε αυτήν τη μάστιγα;
Θυμάμαι τις εποχές που τα δελτία ειδήσεων έδειχναν αντιδράσεις κατοίκων που δεν ήθελαν να εγκατασταθεί κάποιο κέντρο απεξάρτησης στη γειτονιά τους. Με θράσος δήλωναν ότι δεν ήθελαν η γειτονιά τους να γεμίσει με «αυτούς». Αντιμετώπιζαν αυτούς τους ανθρώπους με απέχθεια σα να είχαν κάτι το κολλητικό. Εύχομαι να μη χρειάστηκε ποτέ στη μετέπειτα ζωή τους να καταφύγουν σε ένα τέτοιο κέντρο για να σώσουν κάποιο δικό τους άνθρωπο. Να μην ένιωσαν ποτέ την απελπισία για την αδιαφορία του κράτους και των κοινωνικών φορέων. Να μην ένιωσαν ποτέ το στίγμα του κοινωνικού ρατσισμού και να μην αποτέλεσαν το «σόι του πρεζάκια».

Η κοινωνία μας δεν είναι αγγελικά πλασμένη. Έχει καλούς ανθρώπους, κακούς, εγκληματίες, απατεώνες, έξυπνους, χαζούς και όσους πολλούς άλλους. Έχει και κάποιους που χάθηκαν στη διαδρομή. Ας μη γυρνάμε την πλάτη. Ας προσπαθήσουμε να ενημερωθούμε πέρα από το να κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι. Ας μιλήσουμε και ας ευαισθητοποιηθούμε. Οι άνθρωποι ξεχνούν και είναι σκληροί. Έτσι είναι η φύση τους. Συγκινούνται στιγμιαία από το δράμα του διπλανού και μετά απλά αλλάζουν κανάλι. Έτσι μας έχουν κάνει και οι εποχές ίσως. Απλά, πριν το κάνουμε, ας σκεφτούμε ποιος μπορεί να είναι αύριο σε αυτήν τη θέση…

ΕΜΠΡΟΣ