Η λογική της αμοιβάδας - Του Τάκη Θεοδωροπούλου
Ο φίλος Νίκος Μαραντζίδης διδάσκει πολιτική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Εχει και σημαντικό συγγραφικό έργο ως ιστορικός - το τελευταίο του βιβλίο «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Αναρωτιόταν λοιπόν χθες με ποιον τρόπο μπορεί να λειτουργήσει η προτεινόμενη μεταρρύθμιση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Πώς είναι δυνατόν δηλαδή τα όσα θετικά προτείνονται - όπως η ενοποίηση ή η κατάργηση ορισμένων τμημάτων ή η υπό προϋποθέσεις τριετής φοίτηση - να παράγουν αποτελέσματα όταν εντάσσονται σε ένα πολύπλοκο διοικητικό πλαίσιο «ναπολεόντειας» έμπνευσης όπως το χαρακτήρισε. Ναπολεόντεια γιατί αντιμετωπίζει ως ενιαίο σύνολο τα πανεπιστήμια όλης της χώρας, παρά τις ανισότητες και τις όποιες διαφορές τους. Αναποτελεσματικό γιατί διαπνέεται από τη λογική της αμοιβάδας που διασπάται για να αναπαραχθεί.
Ας δούμε για παράδειγμα τα περίφημα Συμβούλια Διοίκησης, το όργανο το οποίο, εκτός των άλλων, θα διορίζει και θα έχει δικαίωμα να απολύει τους πρυτάνεις. Η σύνθεσή τους είναι μεικτή. Αποτελούνται από εκλεγμένα από τους καθηγητές και αναπληρωτές μέλη του διδακτικού προσωπικού, εφτά τον αριθμό και από άλλες εφτά «προσωπικότητες» που θα επιλέγουν οι πρώτοι εφτά αφού εκλεγούν, συν έναν εκλεγμένο φοιτητή. Και το Συμβούλιο Διοίκησης επιλέγει τον πρύτανη.
Πολύ ωραία και δημοκρατικά όλ' αυτά. Αναρωτιέται λοιπόν ο κ. Μαραντζίδης που διδάσκει πολιτική επιστήμη και δεν έχει ιδέα τι γίνεται στην ιατρική σχολή για παράδειγμα, πώς θα μπορέσει να κρίνει ποιος από τους διδάσκοντες εκεί είναι άξιος για να τον ψηφίσει; Η πρώην Βιομηχανική, που μετονομάστηκε από τον κ. Παπαθεμελή σε Μακεδονίας για τις ανάγκες του νεομακεδονικού αγώνα, είναι ένα μικρό πανεπιστήμιο το οποίο μάλλον θα συγχωνευθεί με το Αριστοτέλειο που ήδη διαθέτει μερικές χιλιάδες μέλη διδακτικού προσωπικού. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους ούτε κατ' όνομα ούτε κατ' όψη.
Το πιθανότερο είναι ότι το δίλημμα του όποιου Νίκου Μαραντζίδη θα αναλάβει να το λύσει κάποιος απ' αυτούς τους καλούς κυρίους οι οποίοι εκπροσωπούν αυτές τις οργανώσεις που πάντα φροντίζουν πριν από μας για μας. Τις ονομάζουμε κομματικούς μηχανισμούς και, ως γνωστόν, επειδή η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, είναι πάντα έτοιμοι να μας βγάλουν από το αδιέξοδο προτείνοντάς μας λύσεις. Τα κομματικά ψηφοδέλτια βγαίνουν απ' την πόρτα για να ξαναμπούν από το παράθυρο.
Οσο για τους εκ προσωπικοτήτων επίλεκτους για φανταστείτε τι μπορεί να γίνει σε μια σχετικά μικρή κοινωνία όπως αυτή που περιβάλλει το Δημοκρίτειο στη Θράκη; Πώς θα αποκλειστούν από τα Συμβούλια Διοίκησης οι τοπικοί παράγοντες, χωρίς τον κίνδυνο να δεχθούν τους μύδρους του μητροπολίτη στο κήρυγμα της επόμενης Κυριακής;
Το πρόβλημα θα ήταν τεχνικό αν δεν ήταν ουσιαστικό. Αν δεν αναδείκνυε δηλαδή σε έναν καίριο τομέα, όπως η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τις πραγματικές αδυναμίες μας. Η κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης μεταφράζεται πάραυτα σε χαμένη ψευδαίσθηση, είτε επειδή αναπαράγει τη λογική του κομματικού κρατισμού είτε επειδή προσκρούει στην καχεξία της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών.
Άλλα άρθρα από Τάκης Θεοδωρόπουλος
Σχολιάστε το άρθρο:
συνολικά:
| προβολή:
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
