Μολών λαβέ! - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Μήπως εντέλει θα ήταν καλύτερα να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα με όλα αυτά; Μήπως αντί να διαπραγματευόμαστε επιτόκια και επιμηκύνσεις να κατεβάσουμε τα μούτρα μας, να κλείσουμε τα σύνορά μας και να τους βροντοφωνάξουμε στη γλώσσα που καταλαβαίνουν: «Μολών λαβέ!», ή μάλλον, για την ακρίβεια, «Μολόντες λάβετε!».
Διότι είναι και πολλοί οι άτιμοι. 17 τον αριθμό που φαίνονται και πόσοι άλλοι κλεισμένοι στα γραφεία που δεν φαίνονται, χώρια η Λαγκάρντ, και χώρια ο Τρισέ εννοείται. Τουλάχιστον ο Λεωνίδας είχε έναν, τον Ξέρξη. Ηξερε σε ποιον να απευθυνθεί, ήξερε ποιον να προκαλέσει.
Μήπως θα ήταν φρονιμότερο να ακολουθήσουμε τον δρόμο που άνοιξαν τα ταξί, και να κλείσουμε λιμάνια, αεροδρόμια, οδικές αρτηρίες, όχι πια συμβολικά για μια δυο ώρες αλλά διαρκώς, οριστικά και αμετάκλητα. Να κλείσουμε τα σύνορα και να μην αφήνουμε να περάσει ούτε χρέος, ούτε επιτόκιο, ούτε επιμήκυνση, ούτε αναδιάρθρωση, ούτε τίποτε.
Ας διδαχθούμε από την Ιστορία μας στο κάτω κάτω. Διότι όπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, στη δεκαετία του ογδόντα ο Δήμος Δάφνης, με ειδικά αναρτημένη πινακίδα επί της Βουλιαγμένης είχε απαγορεύσει τη διέλευση της ραδιενέργειας από την επικράτειά του. Δεν ξέρω τι γίνεται τώρα που την έβγαλαν, πάντως, όσο υπήρχε δεν έγινε ούτε ένα πυρηνικό εργοστάσιο στη Δάφνη, το πολύ να ξέφυγε κανένα μπεκερέλ ραδιενέργειας τότε με το Τσερνόμπιλ.
Παίζω με τα σύμβολα θα μου πείτε. Ενδεχομένως. Δεδομένου όμως ότι η πραγματικότητα με σύμβολα εκφράζεται, όπως και το χρέος, όπως και η πολιτική, αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να δούμε με μεγαλύτερη σοβαρότητα τους «συμβολικούς» αποκλεισμούς της χώρας που επιχειρούν τα ταξί. Μήπως δηλαδή εκεί, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια και τους αυτοκινητόδρομους παίζεται μια ακόμη πράξη ενός ψυχοδράματος που, δυστυχώς, το ξέρουμε πολύ καλά. Το ψυχόδραμα της μοναχικής, ανάδελφης Ελλάδας.
Μήπως εκεί είναι ο πραγματικός διχασμός; Εκεί και όχι στην Αριστερά, τη Δεξιά, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση ή ό,τι άλλο, σ' αυτά τα δύο πρόσωπα της Ελλάδας, το ένα, το μοναχικό, το έγκλειστο, το φοβικό που ξορκίζει όλον τον άλλο κόσμο γύρω του και το άλλο που θέλει να ζήσει σ' αυτόν τον κόσμο, όσο άγριος και άδικος κι αν είναι, αυτό που θέλει να μπει στα πλοία και να δώσει τη μάχη στα στενά της Σαλαμίνας;
Τι μου ήρθε τώρα; Θυμήθηκα απλώς ότι ο Λεωνίδας μπορεί να είπε εκείνο το υπέροχο «Μολών λαβέ», αλλά ηττήθηκε, ενώ ο Θεμιστοκλής που δεν είπε τίποτε το ηρωικό, απλώς έκανε τη δουλειά του, βύθισε τον στόλο του Ξέρξη και έσωσε την πόλη του. Ηταν και οι άλλοι βέβαια που ερμήνευσαν λάθος τον χρησμό, γέροντες και ανήμποροι ως επί το πλείστον, και οχυρώθηκαν στα ξύλινα τείχη της Ακρόπολης και κάηκαν. Δεν ήταν κακοί, ούτε ηλίθιοι. «Υπ' ασθενίης βίου» το έκαναν που λέει κι ο Ηρόδοτος.
Άλλα άρθρα από Τάκης Θεοδωρόπουλος
Σχολιάστε το άρθρο:
συνολικά:
| προβολή:
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
