Πώς το κάνουν; - Του Βαγγέλη Γεωργίου
Το παρόν κείμενο επαληθεύει τον Amikam Nachmani του πανεπιστημίου Ber-Ilan ότι στην Ελλάδα πρώτο εθνικό θέμα στις στήλες του ελληνικού Τύπου είναι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ενώ για τον Τουρκικό τύπο αυτές είναι μόλις το 16ο σε σημασία.
Είναι μια σαφής ένδειξη ότι ο γείτονας διαθέτει μεγαλύτερη ατζέντα προς «τακτοποίηση» θεμάτων και φροντίζει γι αυτό να αποκτάει τα μέσα για να ανταπεξέλθει. Θέλουν να εκμεταλλευτούν τους πόρους τους οι Κύπριοι, στέλνουμε στόλο και φροντίζουμε να «εφεύρουμε» και εμείς δική μας ΑΟΖ. Μιλάνε για 12 μίλια οι Έλληνες, τους λέμε ένα casus belli. Δεν ζητάνε συγνώμη για το Μαβί Μαρμαρά οι Ισραηλινοί, διώχνουμε τους πρέσβεις τους και αναπτύσσουμε έναν τουρκικό «6ο Στόλο» στη περιοχή. Αρνούνται ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους οι Αμερικανοί τους πάμε κόντρα εμείς!
Το ζήτημα εδώ δεν είναι πότε έχουν δίκιο και πότε άδικο. Οι Τούρκοι εξάλλου ανέκαθεν εφάρμοζαν μια πραγματιστική εξωτερική πολιτική υποστηρίζοντας κατά το δοκούν τον όποιο ιδεαλισμό. Ζητάνε πολλά από εκεί που δεν δικαιούνται για να πάρουν έστω και λίγα. Το σίγουρο είναι ότι ζητάνε. Μα πως το κάνουν;
Ίσως μια ερμηνεία υπονοείται σε μια αναφορά ισραηλινού διπλωμάτη προς το Ισραηλινό ΥΠΕΞ τη δεκαετία του 1950: «υπεράνω όλων οι Τούρκοι σέβονται τη δύναμη και με όσο μεγαλύτερη ωμότητα εκφράζεται τόσο περισσότερο τους αρέσει την εκτιμούν και την αντιλαμβάνονται». Από την οικογένεια στο σχολείο και από τον στρατό στην πολιτική η εγγενής αυταρχικότητα έχει αντέξει σε οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Ακόμα και ο ίδιος ο Μεχμετ Αλί Μπιράντ το παραδέχεται. Και φυσικά το πρόβλημα ξεκινάει όταν αυτή η αυταρχικότητα περνάει στην εξωτερική πολιτική. Μήπως δηλαδή οι Τούρκοι ιθύνοντες αξίζουν αυτό που δείχνουν στον λαό τους από εποχής Κεμάλ: την πυγμή;
Και αναλογιστείτε ότι o ισραηλινός διπλωμάτης έκανε αυτή την αναφορά όταν η Τουρκία ήταν η μοναδική μουσουλμανική χώρα που είχε σπεύσει να αναγνωρίσει το νεοπαγές Ισραήλ.. Οι εποχές αλλάζουν σαν τις μέρες, χθες φίλοι σήμερα εχθροί, όπως έλεγε και ο Ναπολέοντας..
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
