Οι "μυστικοί Έλληνες"

Σήμερα, παραμένουν στην Καρπασία 330 περίπου ψυχές. Η γη τους όχι μόνο έχει υφαρπαχτεί, αλλά δεν απολαμβάνουν ούτε καν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα

Το 327 π.Χ. οι στρατιές του Μεγάλου Αλεξάνδρου όδευσαν προς την Ινδία. Έκτοτε σε μια απόμερη περιοχή του Πακιστάν, στις πλευρές και τα στενά των Ιμαλαΐων, ζει μια φυλή που τα χαρακτηριστικά της, ο τύπος τής ενδυμασίας της και γενικά ο τρόπος ζωής της την καθιστά πολύ διαφορετική από τους υπόλοιπους κατοίκους. Η φυλή αυτή έχει τη δική της γλώσσα, αλλά και τη δική της θρησκεία, πιστεύουν στους δώδεκα θεούς, τηρούν αρχαίες ελληνικές παραδόσεις και δηλώνουν περήφανοι απόγονοι του «Ισκαντάρ», όπως αποκαλούν τον Μέγα Αλέξανδρο. Κάποτε ανθούσαν σαν κοινωνία, ήταν εκατόν χιλιάδες, τώρα παρέμειναν τρεις χιλιάδες περίπου.

Οι αριθμοί τους λιγόστευσαν λόγω υφαρπαγής της γης τους, εθνικού ξεκαθαρίσματος και εξαναγκαστικού εξισλαμισμού από άλλες πακιστανικές μουσουλμανικές φυλές. Αυτοί είναι οι Καλάς, οι «μυστικοί Έλληνες», που ανευρέθησαν τελευταίως από μια ομάδα Ελλήνων, που προσπαθεί να τους βοηθήσει να κρατηθούν στη γη τους και να μη αποξενωθούν από τις ρίζες τους.

Από το 1974 αποκτήσαμε κι εμείς τους «μυστικούς μας Έλληνες», όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου και κατόπιν συνέχισε την εισβολή στις 14 Αυγούστου κατακτώντας το βόρειο μέρος της πατρίδας μας. Από την Κερύνεια μέχρι την Αμμόχωστο, έντρομοι οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Ο κόσμος της Καρπασίας δεν έφυγε και κάπου δεκαπέντε χιλιάδες παρέμειναν στα σπίτια και στα χωριά τους αψηφώντας τους κινδύνους. Οι Τούρκοι, εφαρμόζοντας πολιτική εθνικού ξεκαθαρίσματος, με τρομοκρατία, εκβιασμούς και με δολοφονίες αθώων ανθρώπων, τους αναγκάζουν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς αλλά μερικές χιλιάδες παραμένουν συνειδητά εγκλωβισμένοι στη γη τους.

Τo 1975 συνομολογείται μεταξύ των κ.κ. Γλαύκου Κληρίδη και Ραούφ Ντεκτάς η γνωστή ως Συμφωνία της Τρίτης Βιένης, που προνοούσε, μεταξύ άλλων, και την επανένωση των οικογενειών που παρέμεναν στα χωριά τους. Δυστυχώς τη Συμφωνία, παρά το ότι τηρήθηκε κατά γράμμα από την Κυπριακή Δημοκρατία, οι Τούρκοι δεν την σεβάστηκαν και εξεδίωξαν, κατά καιρούς, τους νόμιμους κατοίκους από τις εστίες τους. Το γεγονός ότι οι Τούρκοι ακολούθησαν την πάγια πολιτική του εθνικού ξεκαθαρίσματος, δεν φαίνεται να απασχόλησε σοβαρά καμιάν από τις κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως ούτε και η Συμφωνία της Τρίτης Βιένης, ενώ έπρεπε να την έχουν κάνει παντιέρα.

Σήμερα παραμένουν στην Καρπασία 330 περίπου ψυχές. Η γη τους όχι μόνο έχει υφαρπαχτεί, αλλά δεν απολαμβάνουν ούτε καν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. H Κυπριακή Δημοκρατία προμηθεύει τους εγκλωβισμένους με πετρέλαιο, γκάζι και κάποια βασικά τρόφιμα. Τους προσφέρει και ένα μικρό χρηματικό επίδομα, σίγουρα πολύ μικρότερο από αυτό που προσφέρει στους πολιτικούς πρόσφυγες και λαθρομετανάστες και θεωρεί, με την παροχή μερικών κονσερβών και ενός μικρού επιδόματος, την υποχρέωση της προς αυτούς ως λήξασα. Αυτές οι τριακόσιες τριάντα ψυχές, απόγονοι των Αχαιών του Τεύκρου, γιου του Τελαμώνα, περήφανοι όπως τους Καλάς, είναι οι δικοί μας «Μυστικοί Έλληνες». Παραμένουν εκεί σαν να μην υπάρχουν ούτε για τα πολιτικά κόμματα αλλά ούτε και για την Πολιτεία, με τον χρόνο να δουλεύει εναντίον τους. Αυτοί, όμως, παραμένουν με καρτερικότητα να ανατείλει και γι' αυτούς ένας καλύτερος ήλιος.

Toυς ανακαλύψαμε για πρώτη φορά, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα τον Απρίλη του 2003. Μας υποδέχθηκαν με φωτισμένα πρόσωπα από χαρά, με μεγάλες προσδοκίες. Και όταν τους ρωτούσαν τα ΜΜΕ τι θέλουν, ποια είναι η επιθυμία τους, αυτοί, νέοι, νέες, και γέροντες έλεγαν μόνο μια λέξη, Ελευθερία.

ΠΕΤΡΟΣ ΑΣΣΙΩΤΗΣ
Αντιπρόεδρος Σωματείου Ελεύθερη Ενιαία Καρπασία

η σημερινή