To σύνδρομο του τιμωρημένου μαθητή - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Είτε δεν κάνουμε τη χάρη στον κ. Σόιμπλε, ο οποίος ευγενικά μας πρότεινε να του αδειάζουμε με ψιλά πηδηματάκια τη γωνιά, είτε την κάνουμε και επιχειρήσουμε τη μεγάλη βουτιά στα βαθιά μιας ανεξαρτησίας υπερήφανης και ατίθασης όσο η ισοτιμία της δραχμής που θα τη συνοδεύει, η σχέση μας με την υπόλοιπη Ευρώπη βρίσκεται σε οριακό σημείο. Αν μερικές δεκαετίες πριν η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια αντιμετωπιζόταν, λίγο ώς πολύ, ως η καλύτερη θεραπεία ενός κράτους με ειδικές ανάγκες, σήμερα η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη βιώνεται με όρους ενοχής και τιμωρίας. Κι αυτό όχι μόνο από όσους θέλουν να της γυρίσουν την πλάτη, αλλά και από αυτούς που εξακολουθούν να πιστεύουν, και να υποστηρίζουν, πως η απομόνωσή της θα είναι συνώνυμη με την καταστροφή.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις ευθύνες της ίδιας της Ευρώπης - αν μπορούμε να μιλήσουμε για «μία» Ευρώπη η οποία έχει ενιαία πολιτική και στόχους. Είναι πολλές και μεγάλες και πιστεύω ότι η μεγαλύτερη είναι ότι όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση πίστεψαν πως θα μπορέσουν να την απομονώσουν από το υπόλοιπο σώμα και, μαζί με το χοιροστάσιο του Νότου, θα την αντιμετωπίσουν ως εξαίρεση στη λειτουργία ενός οργανισμού που κατά τα άλλα ήταν απολύτως υγιής. Οταν μιλάμε για πολιτικό έλλειμμα στην Ευρώπη, αυτό ακριβώς εννοούμε. Πίστεψαν πως το πείραμα της Ενωσης ήταν μονόδρομος στρωμένος με συναντήσεις κορυφής και συνθήκες. Η ιστορική τους μνήμη αποδείχθηκε ρηχή. Παραγνώρισαν το ότι στην Ιστορία κανένα μεγάλο πολιτικό οικοδόμημα δεν χτίστηκε χωρίς να αντιμετωπίσει εσωτερικές κρίσεις. Η πολιτική Ευρώπη, στο έλεος των ψευδαισθήσεών της, αποδείχθηκε ανέτοιμη.

Απ' αυτή την άποψη, τηρουμένων όλων των δυνατών αναλογιών εννοείται, η κυβέρνηση Παπανδρέου αποδείχθηκε αντάξια της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης. Εντελώς ανέτοιμη να αντιμετωπίσει μια κρίση που συμπαρέσυρε όχι μόνο τα επιτόκια δανεισμού αλλά και ολόκληρη τη δομή της ελληνικής κοινωνίας, δεν είχε τη δυνατότητα ούτε να προτείνει τις δικές της λύσεις, ούτε, εννοείται, και να διαπραγματευθεί. Εβαζε μεγαλοπρεπείς υπογραφές κάτω από όλα τα χαρτιά που της έριχναν μπροστά στη μύτη της, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν έχει ούτε το σθένος ούτε τα μέσα για να εφαρμόσει το παραμικρό. Οταν συνομιλούσε με τους εταίρους αναφερόταν στους δύστροπους ψηφοφόρους της. Οταν συνομιλούσε με τους ψηφοφόρους της αναφερόταν στους ανάλγητους και αναίσθητους δανειστές της.

Οσοι από εμάς εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα, όσοι από εμάς εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το ευρωπαϊκό πείραμα, παρά το προβληματικό του παρόν, έχει μέλλον, οφείλουμε να αντιστρέψουμε αυτήν ακριβώς τη σχέση. Οφείλουμε να ξεπεράσουμε το σύνδρομο του τιμωρημένου μαθητή. Υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το επιτύχουν; Ή μήπως κι αυτές οι εκλογές θα μας βυθίσουν ακόμη πιο βαθιά στα συμπλέγματα της αδυναμίας μας;

ΤΑ ΝΕΑ