Κυριακή στο ίδρυμα «Η Ελλάς» - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αν αντελήφθην σωστά τα πορίσματα των ψυχαναλυτών της κάλπης, οι τρόφιμοι του ιδρύματος «Η Ελλάς» χωρίζονται σε δύο γενικές κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει όσους συμμετείχαν στη γιορτή της δημοκρατίας χωρίς να αφήσουν τη συνείδησή τους να επηρεαστεί από τους εκβιαστές της. Οσοι ψήφισαν με το κεφάλι ψηλά, οι ατρόμητοι, αυτοί που εν γένει δεν μασάνε, οι ανδρείοι της δημοκρατικής ηδονής, όσοι δεν εκχωρούν σπιθαμή εδάφους από το αδούλωτο φρόνημα της αγανάκτησής τους (σ.σ. οποιαδήποτε ομοιότητα με τις ιδεολογικές παραμέτρους του ιστορικού εθνικισμού είναι απλώς συμπτωματική - διότι η Αριστερά είναι εξ ορισμού προοδευτική και ουδόλως εθνικιστική, ασχέτως αν ορισμένες φορές οι άθλιες περιστάσεις ή η λανθάνουσα γλώττα της την κάνει να ομοφωνεί με τον πρωτογονισμό των ακροδεξιών μορφωμάτων).

Αυτοί λοιπόν τώρα βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Ομως όπως μας υπόσχονται δεν θα είναι μια αντιπολίτευση σαν όλες τις άλλες αντιπολιτεύσεις, διότι θα είναι μια ατρόμητη αντιπολίτευση, μια αντιπολίτευση από εδώ ίσαμε εκεί πάνω.

Οι υπόλοιποι, αν και είναι οι περισσότεροι, συνωστίζονται φοβισμένοι στις εσωτερικές αίθουσες του ιδρύματος. Είναι αυτοί που υπέκυψαν στους εκβιασμούς, όσοι τρέμουν με τα πρωτοσέλιδα της γερμανικής «Bild» και των εξίσου γερμανικών «Financial Times». Διότι, αν κατάλαβα καλά, για πολλούς το αποτέλεσμα των εκλογών κρίθηκε από τις παρεμβάσεις που επιχείρησαν ρυπαρά έντυπα και αδίστακτοι ηγέτες, στον εσωτερικό μας κόσμο, εκεί όπου ελεύθεροι και απερίσπαστοι οι ατρόμητοι χτίζουν τα όνειρά τους, ενίοτε δε και τις φαντασιώσεις τους. Διότι θέλουν να μας πουν ότι χρειάζονταν οι έξωθεν παρεμβάσεις για να φοβηθούμε. Δεν μας έφθαναν οι «έσωθεν» καταγγελίες των μνημονίων και των λοιπών ευρωπαϊκών συμβάσεων τη μία μέρα, που τα έπαιρναν πίσω την επομένη. Δεν μας έφταναν οι διακηρύξεις περί «πολιτικής» καταγγελίας που δεν θα είναι «νομική». Δεν μας έφτανε που το ευρώ δεν είναι ταμπού για τον κ. Τσίπρα για να ονειρευτούμε πως ο μανάβης μας έδινε ρέστα σε δεκάρες ή σε πληθωριστικά χιλιάρικα. Και οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε που φώναζαν πως οι ισορροπίες στην Ευρώπη ανατρέπονται, η Ευρώπη αλλάζει, και η αλλαγή της Ευρώπης αρχίζει από τα Προπύλαια όπου ο κ. Γλέζος, σαν την ελιά του Πλάτωνα, κήρυξε τον πόλεμο της εθνικής ανεξαρτησίας. Χρειαζόμασταν την «Bild» για να φοβηθούμε.

Προσωπικά, αν και ντρέπομαι που το λέω, συγκαταλέγομαι στις στρατιές των φοβισμένων. Αντιήρωας της ίδιας της ζωής μου, που λένε. Και επειδή γερμανικά δεν ξέρω, αλλά ξέρω ελληνικά και πολλές φορές εύχομαι να μην ήξερα για να μην καταλαβαίνω την αρλουμπολογία που κυκλοφορεί ελεύθερη ανάμεσά μας, φοβάμαι ακόμη περισσότερο. Και φοβάμαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να απολαύσω τις μεγάλες εθνικές μας επιτυχίες, να γευτώ τον ναρκισσισμό που φουσκώνει επειδή όλη η υφήλιος, ακόμη και οι Ιάπωνες, παρακολούθησαν την κυριακάτικη εορτή του ιδρύματός μας. Γιατί ο ναρκισσισμός της γενναιότητας έχει παραφουσκώσει τόσο που αρχίζει να πονάει σαν ποδάγρα.

ΤΑ ΝΕΑ