Καβάλα πάν’ στην εκκλησιά - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τις προάλλες οι τρίχες του κλεινού άστεως σηκώθηκαν έντρομες εν μέσω καύσωνος. Διότι, λέει, εννιά η ώρα το πρωί μοτοσικλετιστής παρέσυρε στην οδό Πατησίων μία γυναίκα και τα δύο παιδάκια της. Ο δράστης εγκατέλειψε τα θύματα και παραδόθηκε δύο περίπου ώρες μετά στην Aστυνομία. Μάθαμε πως ο μοτοσικλετιστής είναι είκοσι ενός ετών και μόνιμος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Η δε μητέρα και τα δυο παιδάκια είναι πολωνικής καταγωγής. Το ένα ώς τη στιγμή που έγραφα χαροπάλευε ακόμη στο νοσοκομείο. Ας αφήσουμε κατά μέρος τη γελοιότητα με την ανωνυμία που την υποκαθιστούν διάφορα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά όπως φύλο, φυλή, χώρα καταγωγής, ηλικία κ.λπ. Κι ας σταθούμε στις αντιδράσεις. Πώς είναι δυνατόν, λέει, σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας, πρωί εργάσιμης ημέρας, κάποιος να τρέχει τόσο και να παραβιάζει κόκκινο σηματοδότη με αποτέλεσμα να στέλνει στο νοσοκομείο τρεις πεζούς που προσπαθούσαν να περάσουν από διάβαση; Ελα ντε! Πώς είναι δυνατόν; Γιατί στην ευνομούμενη πολιτεία μας δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Κανένα δίτροχο δεν παραβιάζει ποτέ τους κόκκινους σηματοδότες, ούτε πάει αντίθετα στους μονόδρομους, ούτε τρέχει υπερβολικά. Και το κυριότερο, στην ευνομούμενη πολιτεία μας τα τροχοφόρα σέβονται, πάνω απ' όλα τους πεζούς. Διότι ξέρουν ότι αν κάνουν κάνα αστείο και εμποδίσουν το γεροντάκι να περάσει τη διάβαση, το αμείλικτο χέρι του νόμου και του τροχονόμου θα τους συλλάβει επ' αυτοφώρω. Και επειδή η υποκρισία δεν έχει όρια, κανείς δεν εκστόμισε το προφανές: πως ο άνθρωπος αυτός έκανε αυτό που ζούμε κάθε μέρα σε χιλιάδες εκδοχές και παραλλαγές, πως το δυστύχημα αυτό δεν ήταν παρά ένα επεισόδιο στον ακήρυκτο πόλεμο των τροχοφόρων εναντίον των πεζών. Απλώς εκεί προστέθηκε και η παρέμβαση της «κακιάς της ώρας». Αχ αυτή η «κακιά η ώρα». Από πόσα θα είχαμε γλιτώσει αν δεν έμπαινε η παρείσακτη για να χαλάσει τις συνήθειές μας και να μετατρέψει το πάρτι της ζωής μας σε τραγωδία; Η συμπεριφορά των εποχούμενων είναι σύμπτωμα της κατεστημένης ανομίας, θα μου πείτε. Κι αφού το θέμα δεν έχει τεθεί από την τρόικα γιατί να το «τίθουμε» εμείς; Πολύ σωστά. Ομως κάποιος θα πρέπει να μου αναλύσει την ψυχοπαθολογία του οδηγού ο οποίος, ενώ στο Ελ. Βενιζέλος σταματάει στη διάβαση των πεζών, μόλις βγει από την περίφραξη δεν επιτρέπει σε κανέναν πεζό να του φάει την προτεραιότητα και να του κλέψει τη μαγκιά. Κατάλοιπο κοινωνικών αγώνων κι αυτό. Κληροδότημα μιας εποχής που η αγορά Ι.Χ. εθεωρείτο άλμα κοινωνικής καταξίωσης. Ή μήπως πάει πιο βαθιά, σ' εκείνο το «καβάλα πάν' στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε», των Κολοκοτρωναίων; Διότι ένα είναι το σίγουρο: όταν ο μοτοσικλετιστής πατούσε το γκάζι για να πιάσει τα χίλια της ψυχής του και είδε το κόκκινο φάτσα κάρτα, το μόνο που σκέφτηκε είναι πως το κόκκινο δεν τον αφορά. Αντέδρασε φυσιολογικά. Η μητέρα και τα δυο παιδιά είναι το περίεργο, που τόλμησαν να διασχίσουν πεζοί την Πατησίων.

ΤΑ ΝΕΑ