Περηφάνια και προκατάληψη - Του Σπύρου Κιτσινέλη
Λίγο πριν πέσω για ύπνο χθες, έπεσα σε μια συνέντευξη του Άνθιμου που έκανε λόγο για το «θανάσιμο αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας». Θυμήθηκα κιόλας ότι πριν λίγο καιρό ο ίδιος είχε καλέσει σε αγρυπνία τους πιστούς του ως διαμαρτυρία για το gay pride στη Θεσσαλονίκη. Ας θέσω ένα υποθετικό σενάριο... πες ότι δεν γουστάρεις καθόλου μα καθόλου τα gay pride και όσα διεκδικούν οι ομοφυλόφιλοι αλλά και καθόλου μα καθόλου την εκκλησία (τους Άνθιμους, τους Αβρόσιους και όσα πρεσβεύουν). Και είναι σημαντικό στο υποθετικό μου σενάριο να μην γουστάρεις τίποτε από τα δύο, διότι αν έχεις πρόβλημα με ένα μόνο από τα δύο δεν έχει νόημα να σε ρωτήσω τίποτε... έχεις ήδη πάρει θέση. Όσοι τα έχετε καλά με όλα και όλους μπράβο σας, είστε τουλάχιστον ήρεμοι.
Σε ρωτάω, λοιπόν, εσένα φίλε που δεν αντέχεις ούτε εκκλησία ούτε gay pride. Τι έχει επηρεάσει τη ζωή σου και γενικότερα την κοινωνία περισσότερο; Τι ήταν προκλητικότερο ειδικά στα χρόνια της κρίσης; Τι περιόρισε ελευθερίες πολιτών σε θέματα όπως ελευθερίας λόγου και τέχνης; Τι έχει μεγαλύτερη εξουσία και ρόλο διαμόρφωσης των πάντων ειδικά σε θέματα παιδείας; Τι πληρώνεις από την τσέπη σου με φόρους; Τι προσπαθεί να σε γεμίσει ενοχές, να σου πει πώς θα ζεις, πώς θα πεθάνεις και τι θα γίνει ακόμα και η σορός σου; Τι επηρεάζει πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα; Τι διδάσκεται με το ζόρι στα παιδιά σου; Ας μην συνεχίσω τη λίστα ερωτημάτων… το νόημα το έπιασες.
Όταν ακούω για ντροπές, θανάσιμα αμαρτήματα και αγρυπνίες, σκέφτομαι ότι για κάθε μία αγρυπνία που πρέπει να κάνει ο Άνθιμος για όσα ενοχλούν αυτόν και τους ακόλουθους του οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε δέκα που ανεχόμαστε κηρύγματα μίσους και την εμπλοκή της εκκλησίας σε τόσες πτυχές της ζωής μας. Αλλά φυσικά οι εκπρόσωποι της πίστης πατάνε στην εξουσία που έχουν, στη δική τους μονόπλευρη θεώρηση της ηθικής και στον αριθμό των υποστηρικτών τους… πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με έννοιες όπως της δημοκρατίας, της ανεκτικότητας, της ελευθερίας, της ταπεινότητας και διάφορα άλλα που τόσο αποτυχημένα τάχα μου πρεσβεύουν.
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
