Σε εποχές παρακμιακού πολιτισμού, τί απομένει; - Της Ρίτσας Μασούρα
Αν κάτι λείπει από την εποχή μας που την καθιστά αυτομάτως παρακμιακή είναι το όραμα. Το διαπιστώνουμε στην εσωτερική και διεθνή επικαιρότητα. Στον λόγο των πολιτικών μας. Οι πολιτικοί σπεύδουν να μιλήσουν για να κατηγορήσουν τον αντίπαλό τους και μόνο. Σπάνια έρχονται προετοιμασμένοι για να εκτεθούν στην κρίση του πολίτη ή για να καταθέσουν ένα, έστω μικρού βεληνεκούς όραμά τους. Αν ανήκουν στην αντιπολίτευση, θα υβρίζουν την κυβέρνηση. Αν ανήκουν στο κυβερνών κόμμα, θα επιρρίπτουν τις ευθύνες στην αντιπολίτευση. Λαϊκίζουν, παρότι γνωρίζουν ότι ο λαϊκισμός δεν είναι της μόδας και ότι ο πολίτης μαθαίνει σιγά σιγά να κρατάει μικρό καλάθι. Κι απέναντι στον ασυγκράτητο και χωρίς μέτρο πολιτικό, τοποθετείται ο τηλεπαρουσιαστής με συγκεκριμένη πολιτική γραμμή, την οποίαν ο ίδιος πολλάκις εντός της ημέρας αποκαλεί αντικειμενική γραμμή. Είναι ο άνθρωπος που φωνασκεί, σμίγει τα φρύδια του δήθεν προβληματισμένος, εμφανίζεται να μετέχει στο πρόβλημα και βλέπει παντού κατηγορουμένους. Μαστιγώνει τον πολιτικό, τον κατακεραυνώνει, δεν τον αφήνει να εκφραστεί, να διατυπώσει έστω και ελλειμματικά μία πρόταση. Αν αυτό δεν είναι παρακμιακή κατάσταση, τότε τι είναι; Η πολιτική υπάρχει για να προάγει τον καλύτερα αποδεκτό πολιτικό λόγο, δεν είναι δηλαδή απλώς η τέχνη του εφικτού. Και η τηλεόραση υπάρχει για να προάγει σε μεγάλο βαθμό τον πολιτισμό. Χαμένες υποθέσεις ;
Παρακμιακή είναι και η νοοτροπία του καθενός από εμάς. Ποτισμένοι σε μεγάλο βαθμό (ακόμη και σήμερα ) με την πεποίθηση του δίχως μόχθο και ιδρώτα χρήματος, οπαδοί της ήσσονος προσπάθειας, μελετητές του light τρόπου ζωής και της ευκαιριακής ευτυχίας, άνθρωποι που κλείνουμε τα αυτιά μας στον Προυστ ή στον Καστοριάδη, που διακωμωδούμε δίχως γνώσεις το πιθάρι του κυνικού Διογένη και στο τέλος της μέρας θεωρούμε αφελή τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο, ενώ θα μπορούσε και να το αποφύγει! Ναι, όλοι εμείς…
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
