Χρόνια καλά, τηλεόραση - Του Σπύρου Σεραφείμ

Στις 21 Νοεμβρίου γιορτάζεται, όπως κάθε χρόνο, η Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης. Συγκινηθήκατε; Προσωπικά, καθόλου...

Η Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης γιορτάζεται κάθε χρόνο, όπως και φέτος, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ - ελήφθη το 1996. Στόχος της ήταν και είναι «να ενθαρρύνει τις ανταλλαγές τηλεοπτικών προγραμμάτων μεταξύ των χωρών και ιδιαίτερα εκείνων που σχετίζονται με την ειρήνη, την ασφάλεια, τον πολιτισμό την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη».

Και κάπου εδώ πιάνεις το τηλεκοντρόλ, το «κομπιούτερ» όπως λένε πάρα πολλοί, και το πετάς στον τοίχο κρατώντας την κοιλιά σου από τα γέλια. Ποια Παγκόσμια, ποια Ημέρα -μαύρη είναι η νύχτα στα πίξελ- και, βασικά, ποια τηλεόραση; Αυτό το πρά(γ)μα;

Συγγνώμη, αλλά δεν συγκινούμαι καθόλου ούτε από τον εορτασμό ούτε από την ίδια την τηλεόραση. Έχουμε καταφέρει να διαθέτουμε -εντάξει, όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί- υπερτηλεοράσεις «πλάσμα», που πιάνουν και ραδιόφωνο, που φτιάχνουν εσπρέσο. Που συνδέονται με κομπιούτερ, που παίζουν 3D, χάι ντεφινίσιον, διαθέτουν... ABS, ηλεκτρικά παράθυρα και ό,τι άλλο μπορεί να επιθυμήσεις. Που μπορούν να συντονιστούν αυτόματα σε πολλά κανάλια, επίγεια και δορυφορικά, και να σου ανοίξουν, διάπλατα, ένα παράθυρο στον κόσμο. Στις περισσότερες, όμως, των περιπτώσεων, αυτό το παράθυρο που ανοίγουν έχει θέα στον ακάλυπτο, έχει δυσωδία τηλεοπτική, έχει σκουπίδια. Και προσφέρει, μέσω των καναλιών, επίπεδο και ποιότητα υπό του μηδενός, χαμηλής αισθητικής και, κάτω από τα δυνατά φώτα των στούντιο, μπόλικη χαζομάρα. «Χαζοκούτι» δεν το λένε πολλοί; «Συσκευή ανούσιας σαχλαμάρας» προσθέτουν κάποιοι άλλοι, λες και υπάρχει σαχλαμάρα με ουσία.

Στα σίγουρα, όμως, είναι τόσο κακό το παραγόμενο προϊόν και νιώθεις ότι προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη σου που, πια, σπάνια η οθόνη φωτίζει το δωμάτιό σου.

Θα μου πεις, η τηλεόραση δεν είναι παρηγοριά και παρέα σε πάρα πολύ κόσμο; Δεν υπάρχουν και αξιόλογα προγράμματα να παρακολουθήσεις; Δεν ενημερώνει, κάποιες φορές, με όποιον τρόπο, τέλος πάντων, ενημερώνει; Δεν προσφέρει, ενίοτε, ψυχαγωγία; Προφανώς και τα κάνει όλα αυτά – κι ακόμα περισσότερα, «ναι» σε όλα. Το κακό είναι ότι δεν τα κάνει πάντα και δεν τα κάνουν οι περισσότερες εκπομπές στο τηλεοπτικό μας φάσμα. Η τηλεόραση, τα κανάλια, θα μπορούσε, θα μπορούσαν, να είναι καλύτερη/α. Η απόφαση του ΟΗΕ για τη μικρή μας οθόνη (sic) «να ενθαρρύνει τις ανταλλαγές τηλεοπτικών προγραμμάτων μεταξύ των χωρών και ιδιαίτερα εκείνων που σχετίζονται με την ειρήνη, την ασφάλεια, τον πολιτισμό την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη», έχει περιοριστεί στα υποτιτλισμένα σίριαλ από άλλες χώρες – που δεν σχετίζονται πάντα με την ειρήνη, την ασφάλεια, τον πολιτισμό κ.λπ. «Μα, αυτές οι σειρές έχουν πολλούς θαυμαστές-τηλεθεατές», μπορεί να αντιτάξει ο οποιοσδήποτε.

Εντάξει, πάω πάσο, σε κανέναν δεν θα πω τι να βλέπει και τι όχι. Και βάζω στην υπερσούπερ τηλεόρασή μου να δω ένα dvd.

Χρόνια καλά, τηλεόραση. Και αναφέρομαι όχι στο τηλεοπτικό της πρόγραμμα, αλλά στη συσκευή μου.

Protagon.gr