Τοξικοί άνθρωποι… τα βαμπίρ της ζωής μας - Της Μαρίας Παπαδοπούλου

Ακούμε για τοξικά απόβλητα, τα οποία είναι επικίνδυνα για τον οργανισμό μας. Υπάρχουν όμως και τοξικά  ανθρώπινα απόβλητα, τα οποία  βρίσκονται σε κάθε τομέα, κοινωνικό, φιλικό, εργασιακό, συγγενικό, ερωτικό κλπ.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που απομυζούν όλη μας την ενέργεια, χαλούν μονίμως τη διάθεσή μας και με την παρουσία τους και μόνο βλάπτουν όχι μόνο την ψυχική μας υγεία, αλλά και την σωματική.

Είναι τα σύγχρονα βαμπιρια… οι σύγχρονοι βρικόλακες. Ρουφούν την ανάσα μας, τη ζωή μας γιατί δεν έχουν δική τους, οικειοποιούνται ιστορίες μας, μεταφέροντας τις στους άλλους σαν δικές τους ζώντας μέσα από αυτές… Κι εμείς, απλοί θεατές, θύματά τους, οδεύουμε ίσως προς κατάθλιψη ή στην αυτολύπηση για την κατάντια μας, συντροφιά με νεύρα, θλίψη, κόπωση, φόβο. Όμως όποια και αν είναι η φύση της σχέσης μας με τους βρικόλακες (όχι της θρησκείας μας)  πρέπει να βάλουμε όρια ή αν δεν παίρνει γιατρειά, ακόμα και να τους απομακρύνουμε από τη ζωή μας

Οι τοξικοί άνθρωποι τις καθημερινές τους ιστορίες, τις ερμηνεύουν. Θέλουν κοινό να ακούει, να θαυμάζει, να απορεί και να χειροκροτεί: Περιγράφουν το καθετί που τους συμβαίνει με υπερβολές που και οι ίδιοι τελικά ίσως τις έχουν πιστέψει. Ζουν ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα και δίνουν τη δική τους παράσταση.

Δεν έχουν χαρακτηριστικά ώστε να γίνουν αντιληπτοί άμεσα. Είναι τόσο αθόρυβοι και εισχωρούν ύπουλα  στη ζωή μας. Μοιάζουν  αθώοι και πάντα είναι εκείνοι που κερδίζουν τη συμπάθεια όλων επειδή είναι  «άτυχοι στη ζωής».

Αδιαφορούν για τους πάντες και μόνο ο εαυτός τους και το εγώ τους κυριαρχεί. Δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν τίποτα να δώσουν, παρά μόνο παίρνουν για να ‘χουν. Έχουν μάτια κοκάλινα όπως του νεκρού και άδεια ψυχή. Σπέρνουν φόβο και αυτό τους δυναμώνει.

Θέλουν όλα αυτά που μπορούν να «ρουφήξουν» από τους γύρω τους. Αρέσκονται να είναι  πάντα στο επίκεντρο της προσοχής ...  Drama Queen.

Επιλέγουν τον ρόλο του «αιώνιου θύματος».

Ποτέ δε θα μιλήσουν με αγάπη και ειλικρίνεια..

Αν αυτό συμβεί είναι ψέματα. Απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να χτυπήσουν. Μόνο  μίσος  και φθόνο έχουν στην ψυχή τους. Το μυαλό τους είναι πάντα σε υπερδιέγερση, σχεδιάζοντας το κάθε βήμα.

Είναι άτομα στερημένα από αγάπη και με ψυχικές καταβολές σκοτεινές. Είναι ψυχικά και εγκεφαλικά διεστραμμένοι. Δεν έχουν τίποτα δικό τους να επιδείξουν. Όταν δουν στους άλλους, ό,τι αυτοί θα θέλαν να ‘χουν, από  ζήλεια και μίσος τα καρπώνονται εισχωρώντας στις ζωές τους σαν κοράκια.

Οι τοξικοί άνθρωποι δημιουργούν θύματά στο πέρασμα τους, καταστρέφουν, λεηλατούν ψυχές, συνειδήσεις, κακολογούν, δυσφημίζουν αξίες, βάζουν χέρι και στην τσέπη, νοιώθοντας έτσι μια σαδιστική χαρά, κι όταν το θύμα ξυπνήσει, οι βρικόλακες αυτοί έχουν βίαιη συμπεριφορά, απειλητική ως και εγκληματική, γιατί τελείωσε η αφαίμαξη τους, ξύπνησε το θύμα και βρέθηκαν εκτεθειμένοι, γιατί δεν πρόλαβαν να μελετήσουν το επόμενο θύμα τους.

Έχοντας τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας, καταπίνουμε κάθε μέρα δηλητήριο δίνοντάς τους, έτσι την   ικανοποίηση να χάνουμε την ψυχραιμία μας.

Όχι στους τοξικούς ανθρώπους.

Ίσως ακούγεται αντιχριστιανικό, όμως πρέπει να εξοριστούν  από τη ζωή μας αυτού του τύπου άνθρωποι. Μπορεί να είναι το ίδιο βλαβεροί και για τον εαυτό τους και για μας… μία μη αναστρέψιμη ζημιά στην υγεία μας, σωματική ψυχική πνευματική.

Αν όμως οι τοξικοί άνθρωποι είναι σημαντικοί για μας τότε επαναπροσδιορίζουμε τα όρια στη σχέση μας. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι να είμαστε ο εαυτός μας και να μην τον χάνουμε μέσα από τις ατέλειωτες υποχωρήσεις. Η απόρριψη ή η αλλαγή δεν συνεπάγεται καταστροφή αλλά εξέλιξη και ελευθερία.

Προσοχή πια σε ποιον ανοίγουμε την πόρτα μας και την καρδιά μας…

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες, ευνοϊκοί όμως για τα βαμπίρια, τ’ ανθρώπινα τοξικά απόβλητα που ρουφούν με μαεστρία τη ζωή μας δίχως να το αντιληφθούμε. Κι αν το καταλάβουμε, το  σκόρδο και το ασήμι δεν κάνει δουλειά… παρά μόνο  ένα ηχηρό τσαμπουκαλίστικο

Εξαφανίσου….