Η διαρκής εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου - Του Χρήστου Μπουσιούτα

Νιώθω άβολα κάθε φορά που αναγκάζομαι να παίρνω θέση για ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα που αφορά 57 νεκρούς και τον θρήνο των συγγενών τους και το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι να είμαι υπερασπιστής μιας κυβερνητικής πολιτικής που ιδεολογικά δεν με εκφράζει κιόλας.

Προσπαθώ να μένω ψύχραιμος σε όλο αυτόν τον ανελέητο βομβαρδισμό τοξικού λόγου που προκαλεί φανατισμό και χωρίζει τον λαό σε στρατόπεδα.

Αλλά δεν πάει άλλο με αυτή την τραγωδία που κρατά εδώ και δύο χρόνια έναν λαό σε μια ιδιότυπη ομηρία.

Μετά τα τόσα ακραία που ακούσαμε για ένα άγνωστο στην αρχή πτητικό εύφλεκτο υγρό, που αργότερα βαφτίστηκε ξυλόλιο, που πότε ήταν 25 τόνοι, πότε 15 και πότε 2,5.

Ότι αυτό το υγρό είχε προορισμό την Β. Μακεδονία και τις υπηρεσίες του ΝΑΤΟ προκειμένου να κατασκευαστούν όπλα που θα πήγαιναν στην Ουκρανία.

Για εξαφάνιση παράνομων υλικών που θάφτηκαν με το μπάζωμα.

Για πλαστά βίντεο της αμαξοστοιχίας λίγο πριν την σύγκρουση.

Για μυστηριώδη εξαφάνιση 3 βαγονιών και ότι οι νεκροί ήταν πάνω από 100.

Για φιάλες στον χώρο του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας που προορίζονταν για την νόθευση αλκοολούχων ποτών.

Για λαθρέμπορους που κάλυπτε ο Μητσοτάκης και την ευθύνη που είχε στον τυχαίο θάνατο ενός συνανθρώπου μας.

Και τόσων άλλων που αποδείχτηκαν φαντασιώσεις που εξυπηρετούσαν πολιτικές σκοπιμότητες.

Ξέρετε, ο πόνος είναι για μένα από τα πιο σεβαστά συναισθήματα.

Πόσο μάλλον όταν αυτός ο πόνος προέρχεται από την άδικη απώλεια ενός παιδιού με ευθύνη μάλιστα της πολιτείας.

Δεν μπορώ όμως να καταλάβω τον σκοπό της απεργίας πείνας του πατέρα ενός από τα αθώα θύματα των Τεμπών στο Σύνταγμα.

Διαμαρτύρεται γιατί η «πολιτεία» του αρνείται την εκταφή του παιδιού του χωρίς να έχει καταθέσει το σχετικό αίτημα στην δικαιοσύνη που είναι η αρμόδια αρχή και όχι η «πολιτεία».

Η απάντηση του Αρείου Πάγου Δευτέρα 22/9:

«Σαφές αίτημα εκταφής για ταυτοποίηση σορών θυμάτων δεν περιέχεται στην παραπάνω εξώδικη δήλωση. Εφόσον υποβληθεί τέτοιο αίτημα ή εκτιμηθεί ότι αυτό περιέχεται, θα εξεταστεί και θα απαντηθεί άμεσα.»

Και η δικηγόρος του απεργού κ Π. Ρούτσι, κ Ζωή Κωνσταντοπούλου προσερχόμενη στον Άρειο Πάγο κατέθεσε διάβημα:

«Θεώρησα επιβεβλημένο να ζητήσω από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να ακούσει τους συγγενείς, να ακούσει αυτά που αντιμετωπίζουμε και βεβαίως να ασχοληθεί και με το ζήτημα της απεργίας πείνας που κάνει ο κ Πάνος Ρούτσι για όγδοη ημέρα σήμερα».

Άρες μάρες κουκουνάρες όπως λέει ο θυμόσοφος λαός.

Χωρίς να υποβάλει όμως ούτε χθες αίτημα εκταφής όπως αποκαλύπτει και η κ Ιωάννα Μάνδρου δικαστική συντάκτρια του mega πριν 12 ώρες:

«Αίτημα για εκταφή δεν έχει κατατεθεί ακόμα. Δεν την κατέθεσε ούτε σήμερα η Κωνσταντοπούλου».

Αυτό το τραγικό δυστύχημα έχει προκαλέσει αντικρουόμενα αισθήματα.

Από την μια συμπόνια και ευαισθησία για τα αθώα θύματα και τους συγγενείς τους αλλά και το καθολικό αίτημα απόδοσης δικαιοσύνης και από την άλλη οργή.

Οργή για τους χειρισμούς της κυβέρνησης αλλά και για την πολιτική εκμετάλλευση από την πλευρά της αντιπολίτευσης.

Σήμερα έχουμε έναν πατέρα που κάνει απεργία πείνας χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο, γιατί όχι μόνο δεν έχει απορριφθεί το αίτημα του, αλλά ούτε έχει κατατεθεί, μάλλον καθ' υπόδειξη της δικηγόρου του κ Ζ. Κωνσταντοπούλου, γιατί πώς να εξηγήσει κανείς την συμπεριφορά της όταν ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής της νομικής γνωρίζει ότι για να επιληφθεί η δικαιοσύνη χρειάζεται να υποβληθεί έγκλιση και όχι εξώδικα και διαβήματα.

Και εδώ έχουμε μια έμπειρη δικηγόρο - πολιτικό, διάδικο στην υπόθεση των Τεμπών με πρόσβαση στην δικογραφία, που αφήνει να σέρνεται ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία προς το παρόν ενός συνανθρώπου μας, παίζοντας βρόμικα πολιτικά παιχνίδια.

Και το χειρότερο. Όλα τα κόμματα έπεσαν στην παγίδα της εκδίδοντας ανακοινώσεις καταδίκης, στην σπουδή τους να μην μείνουν πίσω, χωρίς να μπουν καν στον κόπο να ψάξουν που είναι ο λάκκος.

Για να ξέρουμε τι συμβαίνει. 

Μέχρι σήμερα έχουν κατατεθεί δύο αιτήματα εκταφής το ένα από τον κ Παύλο Ασλανίδη και το δεύτερο από τον κ  Χρήστο Τηλκερίδη.

Και τα δύο έχουν απορριφθεί με το σκεπτικό ότι η εκταφή ζητήθηκε για να αποδειχθεί από τα ευρήματα στις σορούς η ύπαρξη παράνομου φορτίου, το οποίο από τις εκθέσεις τριών καθηγητών πανεπιστημίων (Καρώνης, Τσακιρίδης, Πασπαλάς) προκύπτει ότι δεν υπήρχε.

Αυτό που ζητεί τώρα ο απεργός κ Π. Ρούτσι, χωρίς να έχει καταθέσει μέχρι σήμερα το σχετικό αίτημα, είναι η εκταφή του θανόντα γιού του για να διαπιστωθεί ότι δεν έχει γίνει λάθος στην σορό του. Ότι η σορός που παρέλαβε ανήκε πράγματι στον γιό του.

Σύμφωνα με τον Λεωνίδα Κουμπούρα δικηγόρο οικογενειών θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη:

«Δεν μπορεί να έχει γίνει λάθος, κάθε σορός έχει ταυτοποιηθεί μέσω DNA. Πολύ εύκολα θα μπορούσε ο κύριος Ρούτσι, να απευθυνθεί αρμοδίως και να λάβει τις κατάλληλες απαντήσεις. Πραγματικά αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη και εμείς δεν στοχεύουμε ορθά στην ουσία της υπόθεσης»

«Δεν μπορεί να έχει γίνει λάθος. Όχι μόνο στην ανάλυση DNA, αλλά και στην έκθεση της ΟΑΘΥΚ. Όλο αυτό το οποίο γίνεται δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την ουσία της υπόθεσης».

Και συνεχίζει:

«Πολύ εύκολα και θα μπορούσαν οι διάδικοι, όπως και ο κύριος Ρούτσι, να απευθυνθεί αρμοδίως και να λάβει τις κατάλληλες απαντήσεις. Δεν είναι κάποιο ζήτημα και πραγματικά αποπροσανατολίζεται και η κοινή γνώμη και εμείς δεν στοχεύουμε ορθά στην ουσία της υπόθεσης. Προφανώς υπάρχουν άλλοι λόγοι οι οποίοι παρακινούν τον συγκεκριμένο άνθρωπο και πραγματικά είναι κρίμα. Είναι κρίμα».

Πόσα πολιτικά παιχνίδια πια πάνω στον πόνο αυτών των ανθρώπων και στην ευαισθησία ενός λαού που ζητά αλήθειες και δικαιοσύνη.

Πόσο κάτω πια....