Η υποκρισία των «Δύο» - Του Χρήστου Μπουσιούτα

Είμαι απέναντι στο αυταρχικό καθεστώς του Ιράν, που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, πνίγει στο αίμα τους πολίτες του όταν ζητούν περισσότερη ελευθερία, που οι γυναίκες ζουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας και θεσμικής ανισότητας, οι πολιτικοί αντίπαλοι φυλακίζονται, η διαφορετική άποψη ποινικοποιείται και τρέμω και μόνο στην ιδέα ότι αυτό το θεοκρατικό καθεστώς θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε σ’ αυτό, αλλά ούτε και στις τρομοκρατικές οργανώσεις που χρηματοδοτεί.

Η εχθρότητα όμως σε αυτό το καθεστώς δεν μπορεί να μετατρέπεται σε σιωπηλή ανοχή στα εγκλήματα των άλλων.

Γι’ αυτό μου προκαλεί θυμηδία η διαμαρτυρία του Ισραήλ ότι το Ιράν χρησιμοποιεί πυρομαχικά διασποράς.

Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού, αντισυνταγματάρχης Ναντάβ Σοσάνι, κατήγγειλε ότι:

«Οι Ιρανοί χρησιμοποιούν πυρομαχικά διασποράς. 

Τα χρησιμοποίησαν επανειλημμένα και ταυτόχρονα, κάτι που συνιστά έγκλημα πολέμου όταν στοχοποιούνται άμαχοι».

Αυτό που δεν αναφέρει ο αντισυνταγματάρχης είναι ότι ούτε το Ιράν, αλλά ούτε και το Ισραήλ έχουν υπογράψει τη Σύμβαση του 2008 για τα πυρομαχικά διασποράς η οποία απαγορεύει τη χρήση, την παραγωγή, την αποθήκευση και τη διακίνησή τους.

Αυτό σε απλά Ελληνικά σημαίνει ότι κανείς από τους δύο, δεν έχει δεσμευτεί ότι δεν θα τα παράγει και δεν θα τα χρησιμοποιεί.

Είναι υποκριτικό να μιλά το Ισραήλ για στοχοποίηση αμάχων, όταν λίγες ημέρες πριν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν ένα αθλητικό κέντρο όπου σκοτώθηκαν 20 αθλήτριες βόλεϊ μαζί με τον προπονητή τους και λίγο αργότερα στόχευσαν δημοτικό σχολείο θηλέων με αποτέλεσμα τον θάνατο 168 μαθητριών με τον ισχυρισμό της «Λάθος στόχευσης».

Κάθε φορά που η θάνατος τόσων αθώων βαφτίζεται ως «λάθος» και ως «παράπλευρες απώλειες» η ανθρώπινη τραγωδία μετατρέπεται σε τεχνικό όρο. 

Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι «βολικοί» για τους δράστες, είναι όροι που επιχειρούν να μειώσουν το βάρος της ευθύνης. 

Να αθωώσουν το δολοφονικό χέρι.

Η καταγγελία για τον θάνατο αμάχων από την πλευρά του Ισραήλ μοιάζει ακόμη πιο κυνική αν αναλογιστεί κανείς το ανθρώπινο κόστος του πολέμου στη Γάζα.

Μέχρι τον Οκτώβριο του 2025, ο επίσημος απολογισμός έκανε λόγο για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, ανάμεσά τους χιλιάδες παιδιά.

Η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε λίστα με τα πλήρη ονόματα 18.457 παιδιών των οποίων ο θάνατος έχει επιβεβαιωθεί.

Την ίδια στιγμή, περισσότερα από 25.000 παιδιά έχουν τραυματιστεί, ενώ τουλάχιστον 21.000 εκτιμάται ότι έχουν μείνει με μόνιμες αναπηρίες λόγω των βομβαρδισμών.

Και αυτά είναι μόνο τα καταγεγραμμένα.

Χιλιάδες άλλα παιδιά παραμένουν αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια ή έχουν πεθάνει από τις έμμεσες συνέπειες του πολέμου.

Από λιμό, ασιτία και έλλειψη ιατρικής φροντίδας, αποτελέσματα του πολύμηνου αποκλεισμού της Γάζας από ξηράς, αέρα και θάλασσας.

Όλες αυτές οι καταγγελίες περί στοχοποίησης αμάχων και «εγκλημάτων πολέμου» από μια πλευρά που κατηγορείται εδώ και χρόνια για πρακτικές που έχουν οδηγήσει στον θάνατο δεκάδες χιλιάδες αμάχους, μου ακούγονται κυνικά υποκριτικές.

Το Ισραήλ που ξαφνικά θυμήθηκε το διεθνές δίκαιο, το αγνοεί επιδεικτικά όταν θέλει να πετύχει τους σκοπούς του. 

Την έννοια του ανθρωπισμού και του σεβασμού των αμάχων την έχει καταστρατηγήσει πολλές φορές όχι μόνο πρόσφατα στην Γάζα αλλά και στο παρελθόν, βομβαρδίζοντας καταυλισμούς προσφύγων.

Δυστυχώς όταν η ισχύς γίνεται αλαζονεία, τότε η διεθνής νομιμότητα, η δικαιοσύνη, η προστασία των αμάχων παύουν να είναι αρχές και τότε για άλλη μια φορά στην ιστορία, οι λαοί καλούνται να πληρώσουν το τίμημα.