Λάου - λάου, Αύγουστο μήνα - του Άρη Δαβαράκη

Μπορεί ο χρόνος να έχει 12 μήνες, στην Ελλάδα όμως μόνο οι έντεκα απ' αυτούς «μετράνε» - (αν μετράνε κι αυτοί). Ο Ιούλιος, απο τις εικοσικάτι και μετά και ο Αύγουστος, μέχρι τις 25 τουλάχιστον, δεν υπολογίζονται στα σοβαρά σαν «ζωή κανονική». Είναι κάτι παράξενο, κάτι αλλιώτικο, μια παράκαμψη – «μια παρένθεση και μόνο μέσα στο μεγάλο Χρόνο», ας πούμε, παραφράζοντας τους στίχους του Νίκου Βρεττού που τραγούδησε ο Σταμάτης Κόκοτας, σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου, λίγες δεκαετίες πίσω. Όλοι εκεί γύρω κάπου προς το τέλος του Ιουλίου αποχαιρετιόμαστε και λέμε «ε, τον Σεπτέμβριο πια θα δούμε» και το θεωρούμε λογικό και δεδομένο ότι, εντάξει «ο Αύγουστος δε μετράει», δεν μπορείς να πάρεις αποφάσεις τον Αύγουστο, ούτε να ξεκινήσεις δουλειές, ούτε να φορτσάρεις στις γενικότερες προσπάθειές σου, με οτιδήποτε και αν ασχολείσαι.

Η Τρόικα όμως, αν τα έχω καταλάβει σωστά, δεν το βλέπει καθόλου έτσι. Αύγουστος-ξεαύγουστος, οι εκπρόσωποί της πηγαίνουνε στα υπουργεία μας και ζητάνε χαρτιά και κάνουνε λογαριασμούς και σημειώνουν παραλείψεις και προχωρούν σε υποδείξεις – και καθόλου δεν νοιώθουν αυτό το «ανατολίτικο» και oθωμανικό αλλά και aιγυπτιώτικο (στην Αλεξάνδρεια γεννήθηκα, 11 χρόνια τους έζησα, ξέρω τι σας λέω), που θεωρεί πολύ λογικό τον Αύγουστο να ζει κανείς με ρυθμούς πολύ χαλαρούς, ράθυμους – και, πάντως, κατα κανένα τρόπο «επείγοντες». Ούτε τα χειρουργεία δεν επείγουν τους Αύγουστους στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι οι μπίζνες και τα δάνεια και οι δόσεις και οι τρόικες. Και το αντιβιοτικό να ξεχάσει να βάλει στον ορό η νοσοκόμα στο νοσοκομείο, δεν χάθηκε και ο κόσμος αν είναι Αύγουστος. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, έτσι ήταν τα πράγματα.

Είναι όμως αυτή η ευλογημένη η 2η δόση του δανείου, τα 9 δις, από την οποία θα εξαρτηθεί βεβαίως και η τρίτη δόση που περιμένουμε, που αλλάζει φέτος, το έτος 2010, τις βασικές μας τις αρχές – και μας αναγκάζει, σε κυβερνητικό και διοικητικό τουλάχιστον επίπεδο, να βρισκόμαστε συνεχώς σε θέση μάχης και να επαγρυπνούμε. Και αυτός ο Γ.Α.Π! Όλα πάνω στο τραπέζι τα ’βαλε καλοκαιριάτικα και πιέζει τους πάντες να βρούνε λύσεις για όλα, με μία επιμονή και ένα πείσμα πρωτάκουστο για Έλληνα πρωθυπουργό. Τι θέλει δηλαδή αυτός τελικά, μου λέτε; Να γράψει ιστορία; Σώνει και καλά δηλαδή να το σώσουμε το μέχρι πρίν λίγες βδομάδες σίγουρο «ναυάγιο» και να κινδυνεύσουμε σε δυό-τρία χρόνια να είμαστε, (για πρώτη φορά στην ιστορία μας ίσως), μια κανονική χώρα που θα λειτουργεί όπως αυτές οι άλλες οι «παλιές» της ΕΕ;

Πραγματικά δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον Πρωθυπουργό. Μοιάζει να θέλει να τα διορθώσει όλα, όσα διορθώνονται τέλος πάντων, να διαλύσει συντεχνίες, να λύσει κοινωνικά προβλήματα συσσωρευμένα δεκαετίες τώρα, να αλλάξει νόμους που γίνανε για να εξυπηρετούνται κάποιοι συνάνθρωποι που κάπως είχαν συνηθίσει τελοσπάντων – και κάθεται και κανει απογραφές καλοκαιριάτικα και ούτε στα σαμποτάζ κολλάει, ούτε στα κομματικά μπουρδουκλώματα, ούτε στην απειλή «θα καταστραφούμε, θα καταποντιστούμε στις Δημοτικές τον Νοέμβριο», ούτε τον νοιάζει που τον έχει σιχαθεί το μισό ΠΑΣΟΚ, ούτε ντρέπεται που κινδυνεύουμε να τον λατρέψουμε άνθρωποι «αστοί», «μικροαστοί», μη διαπλεκόμενοι – κάτι ονειροπόλοι μικρομεσαίοι που πιστεύουμε ακόμα πως, yesssss, μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα, πως ναι, μπορούν να εντοπισθούν οι διπλο/τριπλο/τετραπλοθεσίτες, να διακανονιστούν τα χρέη των μεγαλοφειλετών του Δημοσίου και να υποχρεωθούν (yessss!) επιτέλους να πληρώσουν και οι πολύ μεγαλοκαρχαρίες που κανείς δεν τολμούσε μέχρι πρότινος να τους πειράξει – και έφερε ο Γ.Α.Π την Τρόικα κα ήρθανε ξαφνικά τα πάνω κάτω σ’ αυτόν τον τόπο τον παραδεισένιο για τους μαυροματσωμένους και τους λαμογιοριζωμένους – που είχε γίνει πια κόλαση για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Άκου τώρα, να αλλάζει η Ελλάδα ριζικά, να ’ρχονται τα πάνω κάτω – και να ’ναι και Αύγουστος! Συγγνώμη δηλαδή αλλά αν μου τα λέγατε πέρσι τέτοιον καιρό όλα αυτά τα, πλήρως ανατρεπτικά, που ανεπαισθήτως συμβαίνουνε στην Ελλάδα ντάλα καλοκαίρι, θα σας έλεγα πολύ ψωνάρες. Αλλά, βλέπεις, κάτι ξέρανε οι παλιοί που λέγανε πως τα σιγανά ποταμάκια πρέπει να φοβούνται μερικοί «ατρόμητοι». Κανείς δεν παρομοίωσε τον Γ.Α.Π με τον Νείλο, τον Ευφράτη ή τους καταράκτες του Νιαγάρα. Δεν έκανε σχεδόν καθόλου θόρυβο ποτέ του. Και με αυτό το εύρημα του «εγω δεν είμαι εδώ, είμαι αλλού, ταξιδεύω, είμαι στον Πόρο για το Συνέδιο της Σύμης και σε μια τέντα της Λιβύης οπου θυμόμαστε τα παλιά με τον Καντάφι», άφησε τον δρόμο ανοιχτό στους τεχνοκράτες της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ να κάνουνε τη δουλειά τους και να επιβάλλουν τους όρους τους. Και φτάσαμε Αυγουστιάτικα να λύνουμε δια της τεχνικής του Γόρδιου Δεσμού προβλήματα που είχανε καταντήσει πια σαράκι – και κοντέψανε να μας εξαφανίσουν απ΄τον χάρτη. Προβλήματα που, αν συνεχίσουμε όπως προχωράμε, σε λίγους μήνες θα έχουνε μπεί άπαξ και δια παντός στο «Χρονοντούλαπο της Ιστορίας» - μεγάλη η χάρη του!

protagon.gr