Παλιές ελληνικές ταινίες, αθάνατες αγάπες - Της Ηλιάνας Σουσώνη
Δείγμα της απήχησής τους τα υψηλά νούμερα τηλεθέασης ακόμα και στη ζώνη του prime time
Η είδηση του θανάτου του Θανάση Βέγγου προκάλεσε θλίψη και συγκίνηση σε όλους τους Ελληνες και ακόμη περισσότερο στους λάτρεις του παλιού ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Σε όλους εμάς που επιμένουμε σε πείσμα των καιρών, να στρωνόμαστε οικογενειακώς στον καναπέ και να παρακολουθούμε ξανά και ξανά τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες. Να απολαμβάνουμε την «πορτοκαλάδα από πορτοκάλια» του Γιάννη Γκιωνάκη, να ξεκαρδιζόμαστε με τον Μπακαλόγατο, Κώστα Χατζηχρήστο, καθώς «στολίζει» χωρίς φόβο και με πάθος το αφεντικό του, να θαυμάζουμε το κέφι και τη ζωντάνια του Λάμπρου Κωνσταντάρα σαν «κουρασμένο παλικάρι», την απαράμιλλη τσαχπινιά της Αλίκης Βουγιουκλάκη, την αρρενωπότητα του Γιώργου Φούντα, το πηγαίο ταλέντο του Δημήτρη Χορν.
Την εποχή που στην ψυχαγωγική τηλεόραση βασιλεύουν τα ριάλιτι, τα ρίαλ λάιφ προγράμματα και τα μουσικά και χορευτικά τάλεντ σόου, οι χιλιοπαιγμένες παλιές ελληνικές ταινίες παραμένουν αγαπημένη επιλογή των τηλεθεατών αλλά και των καναλιών. Δείγμα της απήχησής τους είναι τα υψηλά νούμερα τηλεθέασης που σημειώνουν ακόμα και όταν προβάλλονται στην απαιτητική ζώνη του prime time. Εύκολα μπορεί να συμπεράνει κάποιος πως το φαινόμενο αυτό οφείλεται στο φτωχό τηλεοπτικό μενού που σερβίρεται σήμερα στο τηλεοπτικό κοινό λόγω οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, οι πιο ρομαντικοί, θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι ταινίες αυτές παραμένουν αναλλοίωτο τηλεοπτικό προϊόν στον χρόνο, γιατί αποτελούν το μέσο έκφρασης της νοσταλγίας μιας άλλης, πιο αθώας εποχής. Της εποχής που η Αθήνα έμοιαζε με μεγάλη γειτονιά, χωρίς πολλά αυτοκίνητα, με «ζωντανούς» ανθρώπους που πάλευαν καθημερινά για τα προς το ζην, αλλά δεν έχαναν στιγμή την ελπίδα τους. Της εποχής τού πλανόδιου εμπόρου, του λατερναντζή, του παντοπώλη, του πλασιέ, του μικρού εργοστασιάρχη-βιοτέχνη, αλλά όχι του ανέργου. Για μας οι παλιές ελληνικές ταινίες είναι μια παρέκκλιση του βλέμματος σε μια εικόνα της καθημερινότητας που σήμερα φαντάζει σαν χαμένος παράδεισος.
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
