Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 10/11/2026
Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων. Πάσχισε νάναι προεκτάσεις της πραγματικότητας όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι. Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού να συνεφέρουν με χαστούκια…
Αγάλματα της Oδύνης. Σιωπές που ορθώνονται κι Ανακρίνουν. Θρόνοι με οπλισμένα Βλέμματα που διχοτομούν, Κεραυνοί, στα θεμέλια της Ύπαρξης. ~~~ Ήρωες με Ανθισμένα στόματα. Χείλη γρανιτένια, που ξεδιψούν σε Πυρίφλογες συλλαβές, μιας τσιμεντένιας λέξης, Σμιλεμένης, από θούριους και Μάχες αιώνων: Λευτεριά! ~~~ Συλλογική Συνείδηση…
Σ'εχω συνηθισει μεσα σ' εκεινο το φορτηγο να κρεμεσαι λυπημενη οπως τοτε,στου Φιλοππαπου, απο μια κουπαστη. Λυπη,σε μια ματια κι ο θορυβος μονοτονος που φερνει αγερα στις κουκετες πανω απ' το φινιστρινι τ'αρμυρο, απ' τα σκασμενα λαστικα. Παντα στη λυπη.Αγερωχη. Αγαλμα στην Αροπολη.…
Το υπέροχο αυτό ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου, με τίτλο «Διονύσιος Σολωμός», είναι ένα από τα τέσσερα ποιήματα του μεγάλου Μας Λάκωνα Ποιητή, που τυπώθηκαν μεταγενέστερα σε λογοτεχνικά Περιοδικά με τον τίτλο «Τα παραλειπόμενα». Το πρόσωπό σου, της Ελλάδας πρόσωπο, Ποιητή. Τ' αχτινοβόλα μάτια…
Ένα υπέροχο ποίημα που έχει γράψει ένα παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006. Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος Όταν φοβάμαι, είμαι…
Τίποτα δεν έμαθες στη ζωή σου. Τίποτα. Εκτός, να ξεμαθαίνεις απ’ τα λάθη σου και να επαναλαμβάνεις τα ίδια… Για να λέω όμως την αλήθεια, μοιάζεις με τα τζιτζίκια που δεν ήρθαν για να μάθουν αλλά για να διδάξουν στη ζωή με το…
Για την Ελλάδα του σήμερα-Μωσαϊκό Ποιητικού Λόγου (Μέρος Πρώτο) «Γάμος» Πολιτικού Λόγου και Ποιητικού -Αφιέρωμα Από τον επαναπατριζόμενο Πολίτη- συγγραφέα Βάιο Φασούλα «Οι Τ έ χ ν ε ς και ο Λ ό γ ο ς όπου και όπως εκφράζονται είναι εκείνες οι…
Πέρασαν χρόνια, μα σε θυμάμαι. Μια γκρίζα φιγούρα, τις νύχτες του χειμώνα. Μ’ ακολουθούσες κάθε βράδυ, όταν επέστρεφα στο σπίτι μου. Με περίμενες στη στάση κι έμπαινες και συ στο λεωφορείο. Κατέβαινα κι έπειτα κατέβαινες και συ. Διάβαινα το μικρό δάσος…
Με ρώτησες. Πόσα, γι’ αυτήν, που λείπει το Χαμόγελό της, με ρώτησες! Για τους σπαρμένους, με Ανήσυχα μάτια, προμηθεϊκούς δρόμους της καρδιάς. Για την υποκριτική αιχμαλωσία μας στην Άρνηση του συναισθήματος. Για τις λιμνασμένες Συνήθειες, που λόγχισαν με θνητό, ανυπόφορο θάνατο,…
Τρεις και τρεις και τρεις. Μέχρι το σχοινί μαδήσει ο θόλος στάξει το τέμπλο γύρει κι οι Ταξιάρχες διχαστούν. Με κονιάκ να με γιορτάσετε. Σταφίδες και βανίλια. Φύλλα κερήθρας για ψυχή. Φυτίλι για τον πόνο. Κι ο καπνός λέξεις που δεν…
