ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ ΑΙΟΛΟΥ

Οι λαμπάδες στο «ΕΑ»

Θέλεις τα παρτέρια, θέλεις η κίνηση μπροστά στις βιτρίνες και στα cafes, από το ύψος της Σοφοκλέους μέχρι την Ερμού σαν να στενεύει ο πεζόδρομος. Είναι, όμως, το πιο ζωντανό κομμάτι του, γεμάτο με κασμιράδικα, καταστήματα με είδη για το σπίτι, ρούχα και φτηνά παπούτσια. Στην τελευταία μου βόλτα αγόρασα έναν πορσελάνινο κουμπαρά-κοτόπουλο από τα Pallet Stores, το μυρωδάτο ενυδατικό λάδι Nuxe από το φαρμακείο με τα φυτικά καλλυντικά στο νούμερο 50-52 (ακριβώς από πάνω, το δικό τους Quick Spa προσφέρει προσιτές θεραπείες), τα φίνα καλλυντικά Lothantique και Melanie & Marie που μόλις έφερε ο Άνεμος, υφάσματα από το Mikos, στοκ και σεντόνια σε τιμές προσφοράς από τον Παπανικολάου, ενώ χάζεψα και το καινούργιο Aslanis Home! Όλα αυτά, βέβαια, έπειτα από μια… αναπάντεχη παράκαμψη: στο νούμερο 89 μια στοά με πασχαλινή μυρωδιά με τράβηξε μέχρι τη Βαρβάκειο! Μέρες που είναι, θα περάσεις έστω για την cult αρτύσιμη ολυνυχτία στο εστιατόριο Παπανδρέου (2130082242) το Μεγάλο Σάββατο. Κάνεις Ανάσταση στη Χρυσοσπηλιώτισσα ή την Αγία Ειρήνη και σε λίγα βήματα σε περιμένει κι η μαγειρίτσα! Ωστόσο, βγαίνοντας μεσημέρι από τη Βαρβάκειο, είχα μάλλον όρεξη για λουκουμάδες στη ρετρό σάλα του Κρίνου. Σκηνικό με κάποια αύρα εποχής (ψηλοτάβανες αίθουσες με βιενέζικα καθίσματα και έντονη αίσθηση του ξύλου) σερβίρουν και τα καφέ-εστιατόρια «Διώροφο» και «Αιολίς». Για να τσιμπήσεις ένα σαντουιτσάκι στο χέρι, πάντως, μια χαρά θα σε βολέψει το «Πέρα cafe», εκτός κι αν επενδύσεις στην άπαιχτη λεμονόπιτα και το δωρεάν wi-fi του νεανικού «Μαγκαζέ». Κι αν τύχει να αράξεις χωρίς παρέα, πάρε κάτι να διαβάσεις από το διπλανό βιβλιοπωλείο Πόλις.

Για τον οβελία στη Βαρβάκειο

Λίγα βήματα παρακάτω, η πλατεία της Αγίας Ειρήνης προσφέρει μια ωραιότατα χαλαρωτική άπλα. Η εκκλησία με τις χαρακτηριστικές φατνωματικές οροφές άρχισε να ανακαινίζεται το 1846 σε σχέδια του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, είναι όμως και η φήμη της βυζαντινής χορωδίας του Λυκούργου Αγγελόπουλου που της φέρνει σταθερό κοινό στην περιφορά του Επιταφίου. Νιώθεις, πάντως, και μια πικρία καθώς βλέπεις γύρω της να ρημάζουν δυο-τρία πανέμορφα νεοκλασικά. «Ανήκουν σε ιδρύματα που δεν τα φροντίζουν», μου είπε ο κύριος Παύλος από το Φιόρο, το τελευταίο ανθοπωλείο που απέμεινε σε μια γειτονιά που κάποτε μοσχοβολούσε όλη την Αθήνα. Ευτυχώς, βέβαια, το ροζ αρχοντικό του Τσίλερ, δίπλα από τα φημισμένα σουβλάκια του «Κωστή», στέκει περήφανα ανακαινισμένο, μέχρι τα τέλη του Απρίλη μάλιστα στο γωνιακό του ισόγειο ανοίγει το παράρτημά του το μπαράκι «Θρούμπι» από τις Σπέτσες. Κάτι «μαγειρεύεται» και στο διατηρητέο της διπλανής γωνίας που ανακαινίζεται από γνωστή εταιρεία. Συνεχίζοντας στην πίσω πλευρά του ναού δεν γινόταν να αντισταθώ στην αποθήκη των αφών Αγγελοπούλου. Ο χώρος παλιακός και απίστευτα ψηλοτάβανος, με τα νήματα και τις τρέσες να στοιβάζονται μέχρι την οροφή, είναι η παιδική χαρά της μοδίστρας από το 1925! Πέρα από τις κλωστές, η κ. Αγγελοπούλου μου «προξένεψε» ακόμη πολλά παλιακά, πούδρες ρυζιού στην ηλικία της… γιαγιάς μου, φανταχτερές τσατσάρες από γαλάλιθο, γαλλικά μανικετόκουμπα του Μεσοπολέμου και ρετρό διαφημιστικές ταμπέλες! Κι επειδή το πήραμε και φέτος το δώρο του Πάσχα (για του χρόνου άγνωσται αι βουλαί…), είπα να συνεχίσω το shopping για όσο με παίρνει. Κυκλώνοντας την πλατεία, στο 9 έψαξα για λαμπάδα στο ΕΑ, προτού υποκύψω στις πραγματικά μεγάλες απολαύσεις ενός κοριτσιού στην Αιόλου· δηλαδή στα κοσμήματα-αντίκες από το κατάστημα Α. Ξύδης και τα επώνυμα παπούτσια σε τιμές στοκ από το Best Shoes και το All About Shoes. Αν, πάλι, το πορτοφόλι σου δεν αντέχει πολλά πολλά, το Sprint είναι η πηγή της φτηνής μπαλαρίνας (σε τιμές € 10-18), ενώ στη διπλανή στοά, στον Καρκασιάν, τα ριχτάρια κοστίζουν € 9-11!