Μετάβαση στο περιεχόμενο


Βούλα Μάστορη
Η Τουρκία παραμένει πρόκληση και αίνιγμα ταυτοχρόνως. Είναι δίπλα μας, αλλά και χιλιάδες μίλια μακριά μας. Στις ψυχές, και όχι μόνο. Για πολλούς αίρει τα δεινά των Ελλήνων, τον πόνο από την απώλεια της Πόλης (αχνός πόνος!). Για τη σφαγή της Σμύρνης, τον ξεριζωμό των Μικρασιατών. Ακόμη και σήμερα, σε καιρούς ανάδελφους, αποθεωτικούς της μη ιστορίας, σε καιρούς άκριτου διεθνισμού και μιας προσπάθειας συμψηφισμού των πράξεών μας, ως έθνους, αυτή η απώλεια εξακολουθεί να αποτυπώνεται σε βιβλία. Πολλές φορές με τρόπο μονόπλευρο, συναισθηματικά φορτισμένο. Συναντάμε βιβλία με αναμνησιολογικές περιγραφές από δεύτερο και τρίτο χέρι -ένας παππούς, μια πανέξυπνη Σμυρνιά θεια, μια ψυχοκόρη, μια νενέ- αλλά και βιβλία «αγαπησιάρικα», μείγμα της ιστορικότητας της ελληνικής Ιωνίας και των ηθών των ανθρώπων της, λίγο πριν αφεθούν στον θάνατο ή συναντηθούν με τη ζωή καταμεσής του Αιγαίου. Ενα τέτοιο βιβλίο -είχα την ευκαιρία το βράδυ της Δευτέρας να παραβρεθώ στην παρουσίασή του- είναι το «Το παραμύθι των ψυχών» της συγγραφέως και φίλης Βούλας Μάστορη. Μια άλλη φορά θα σας πω το πόσο λάγνα είναι η ομορφιά του.
Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: