Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την Γην – της Καίτης Βασιλάκου
Αυτό παράγγειλε μεταξύ άλλων ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης στους ανθρώπους και μολονότι στις άλλες του παραγγελίες επιδείξαμε απόλυτη αδιαφορία, αυτήν εδώ την τηρήσαμε κατά γράμμα. Βέβαια, τότε που μας έκανε αυτή τη σύσταση, ήμασταν δύο άνθρωποι όλοι κι όλοι στον κόσμο, ο δε κόσμος ήταν απέραντος και μας περίμενε με ανυπομονησία.
Από τότε κύλησε ένας μακρύς, απροσδιόριστος χρόνος – έξι χιλιάδων ετών κατά κάποιους, μερικών εκατομμυρίων ετών κατ’ άλλους. Το ανθρώπινο γένος παρά τη σωματική του κατωτερότητα κατάφερε να πολλαπλασιαστεί εν μέσω μυρίων κινδύνων και να εξαπλωθεί στη Γη αφορμώμενο κατά τους μεν από τον κήπο της Εδέμ, κατά τους δε εξ Αφρικής.
Στην περιπετειώδη πορεία του πολλές φορές κινδύνεψε με αφανισμό περιπλανώμενο σε άγονες περιοχές χωρίς νερό και τροφή ή σε καλυμμένες από τους παγετώνες εκτάσεις , όπου η ζωή τρεμόπαιζε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Άλλες φορές πάλι, ενώ είχε πολλαπλασιαστεί ικανοποιητικά, ερχόταν μια επιδημία και σάρωνε τον ανθρώπινο πληθυσμό.
Παρ’ όλα αυτά το γένος μας είχε βάλει πείσμα να κατακυριεύσει τη Γη, σύμφωνα με την εντολή που του είχε δοθεί, και τελικά τα κατάφερε. Από την Αφρική εξαπλώθηκε στην Ασία, μετά στην Ευρώπη, μετά στην Αμερική και την Αυστραλία, πάτησε πόδι δηλαδή σε όλες τις ηπείρους. Και όχι μόνο αυτό. Έφτιαξε πλοιάρια και ταξίδεψε σε άγνωστες θάλασσες, βρήκε νησάκια στη μέση του πουθενά και τα κατοίκησε κι αυτά. Όταν ο Κολόμβος αποφάσισε να ανακαλύψει τον κόσμο, ο κόσμος ήταν ήδη γεμάτος από ανθρώπους.
Όχι όμως τόσο γεμάτος όσο σήμερα.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου: