Το πρώτο τζην – της Ελένης Κοφτερού
Χάζευε χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις βιτρίνες της Ερμού, αφού εδώ και καιρό είχε βαρεθεί τα ψώνια, είχε αποκηρύξει το shopping therapy αν και η ευεργετική του επίδραση δεν αμφισβητείται ούτε από τους ψυχολόγους.
Σ’ αυτήν όμως, έπαψε πια αυτή η επίδραση, αφού με τα χρόνια, δε την ξάφνιαζε και δε τη συγκινούσε σχεδόν τίποτε.
Σκεφτόταν με θλίψη τις γεμάτες ντουλάπες της, με ρούχα επίσημα και casual, με κοστούμια και ταγιέρ, απαραίτητα για τη δουλειά της, κι ένιωθε ενοχές που δε χάριζε ούτε αυτά που είχε χρόνια να φορέσει, παρά τις παραινέσεις της αδερφής της.
Η άρνησή της να δώσει έστω κι ένα μπλουζάκι, δεν ήταν από τσιγκουνιά, όχι σε καμία περίπτωση αυτό, αφού είχε πολύ μεγάλη οικονομική άνεση.
Κάτι άλλο την έδενε με τα ρούχα, κάτι βαθύ που χρειαζόταν πολλές επισκέψεις στον ψυχαναλυτή για να το ανακαλύψει.
Κι αφού είχε αποκηρύξει και τον ψυχαναλυτή της μετά από πολλές χαμένες ώρες συνεδρίας, μάλλον αυτό το κάτι δε θα το μάθαινε από τα χείλη του ποτέ, αν και βαθιά μέσα της ήξερε…
Το κόλλημα της Κέλλυς με τα ρούχα είχε τη ρίζα του πολύ παλιά, στα χρόνια που πάντα αναζητάμε, όπως τη γλυκιά γεύση από το μαλλί της γριάς που βασανιστικά ψάχνουμε σε φιλιά ερωτικά, ή τη μυρωδιά της άχνης που μας καθηλώνει μπροστά στα ζαχαροπλαστεία.
Ήξερε μέσα της, ότι η στέρηση, τα φτωχά παιδικά χρόνια και η ζήλεια για τα κορίτσια που φορούσαν όμορφα και ακριβά ρούχα , ή τουλάχιστον σε εκείνη φάνταζαν ακριβά, την οδήγησαν σ’ αυτό το κόλλημα.
Τότε δε γνώριζε ακόμη την έννοια του «ακριβού» και του «φθηνού», δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο ακριβό είναι το κουρελάκι που κρατούσαμε στο χέρι για να κοιμηθούμε και πόσο “φθηνό” το μαύρο επώνυμο φόρεμα που φόρεσε στη δεξίωση της εταιρείας της, για το οποίο είχε ξοδέψει μια περιουσία.
Προχώρησε προς το ‘καφέ’ όπου είχε ένα επαγγελματικό ραντεβού κόβοντας δρόμο από ένα στενό. Πρόσεξε ένα μικρό μαγαζάκι. Το μάτι της ήταν εκπαιδευμένο τόσα χρόνια να «φωτογραφίζει» τις βιτρίνες και να τις χαρακτηρίζει αμέσως σαν κιτσάτες, αισθητικά αποδεκτές, ή διακοσμητικά κάδρα.
Αυτή η μικρή βιτρινούλα ήταν κάτι παραπάνω από αισθητικά αποδεκτή, ήταν ένα μικρό έργο τέχνης. Το μοναδικό έκθεμα που γέμιζε τον μινιμαλιστικό χώρο της, ήταν ένα πανέμορφο παντελόνι τζήν, στημένο κατά τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο που σου έδινε την εντύπωση ότι περπατούσε.
Είχε μια κίνηση κι έναν αέρα, που σ’ έκανε ν’ αναρωτιέσαι τι μαγικό φίλτρο ήπιε η γυναίκα που το φορά και είναι αόρατη.
Η Κέλλυ δε μπορούσε να πάρει τα μάτια της απ’ αυτό το παντελόνι..
Ποιες μεταφυσικές δυνάμεις, έπαιζαν με τα μάτια της και τα κέντρα μνήμης της;
Μια ορμητικά ζωντανή ανάμνηση και μια κρίση νοσταλγίας, τη γύρισαν απότομα στην εφηβική της ηλικία, παρασυρμένη από συναισθηματικό ανεμοστρόβιλο, διακτινίστηκε πίσω στο χρόνο.
Γέμισε το μυαλό της, μούδιασε το σώμα της από την αβάσταχτη νοσταλγία γι αυτά τα χρόνια ,τότε που το πιο σοβαρό πρόβλημα στη ζωή της, η πιο δυνατή επιθυμία της, που έγινε ανάγκη τυραννική, ήταν να αποκτήσει το πρώτο της παντελόνι, ένα παντελόνι τζην.
Δεν είχε κλάψει τόσο πολύ μέχρι τότε ,ούτε όταν την κορόιδευαν οι συμμαθητές της επειδή ήταν καλή μαθήτρια, ούτε όταν το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκε τα έφτιαξε με την καλύτερη φίλη της.
Το πρώτο της σπαραχτικό κλάμα, απ’ αυτά που δε ξεχνιούνται, όπως το πρώτο μεθύσι, ή το πρώτο φιλί ήταν για ένα παντελόνι τζην.
Πόσο υπέροχα αθώοι της φαίνονταν τώρα αυτοί οι λυγμοί, σαν πασχαλίτσες που έπιανε μικρή στο χέρι της και τις άφηνε γρήγορα να πετάξουν για να δει τα κόκκινα φτεράκια τους, έτσι κι εκείνα τα δάκρυα που μούσκεψαν τότε το μαξιλάρι, τα μάγουλα και το λαιμουδάκι της, πούπουλα απαλά και χρωματιστά της φαίνονταν, σε σχέση με το βάρος και τη σκοτεινιά των λυγμών που ακολούθησαν στη ζωή της.
Είχε πατήσει τα δεκατέσσερα κι ακόμη δεν είχε φορέσει παντελόνι.
Έβλεπε , κάποια κορίτσια της ηλικίας της να φοράνε και ζήλευε απίστευτα.
Η μαμά της από μικρή την έντυνε με καλόγουστα αν και φθηνά ρουχαλάκια, κυρίως φουστανάκια, ροζ, γαλάζια, βεραμάν και πουά με διαφόρων μεγεθών βουλίτσες..
Μην αναφέρουμε την ποδιά που ήταν αναγκασμένη να φοράει έξι χρόνια στο δημοτικό και μετά δυο χρόνια στο Γυμνάσιο. Αυτή η μονοτονία της ποδιάς, της χαλούσε πολύ συχνά τη διάθεση πριν ακόμη καταλάβει το συμβολισμό της.
Πριν συνειδητοποιήσει ότι η «ποδιά» δεν ήταν ένα απλό μπλε φουστανάκι που ήταν αναγκασμένη να φορά για να πάει στο σχολείο, αλλά συμβόλιζε την πειθαρχία και την υποταγή στους κανόνες..
Γι αυτό προσπαθούσε σχεδόν σε όλο το Δημοτικό να προβάλλει μια υποψία αντίστασης σ’ αυτόν τον καταναγκασμό, ξεσπώντας στις κορδέλες των μαλλιών. Σαν συμπυκνωμένες σημαιούλες ,πολύ χαριτωμένες κορδέλες άσπρες και μπλε, αφού απαγορευόταν τα άλλα χρώματα, στόλιζαν καθημερινά τα μαλλιά της.
Έτσι, το τζην παντελόνι απέκτησε τη δική του σημειολογία και συμβολισμό χωρίς η ίδια να ξέρει ούτε αυτόν. Αυτή ένιωθε την ανάγκη να ξεφύγει από τον κόσμο της κούκλας, των πλαστικών σερβίτσιων, και των βαρετών παραμυθιών.
Η επιθυμία της ν’ αποκτήσει το πρώτο της τζην, είχε γιγαντωθεί σε βασανιστικό βαθμό και δε την άφηνε να κάνει τίποτε άλλο. Δε μπορούσε να διαβάσει, να φάει ή να παίξει με τις αδερφές της.
Για τρεις μέρες απαιτούσε συνέχεια από τη μαμά της να της αγοράσει αυτό το τζην.
Η μαμά της δε συμφωνούσε για οικονομικούς λόγους κι αυτή έκλαιγε, παρακαλούσε, εκβίαζε και ξανά απ’ την αρχή, χρησιμοποιώντας κάθε μικρό η μεγάλο όπλο.
Στο τέλος επειδή δεν άντεξε η γυναίκα, ίσως επειδή τη λυπήθηκε, ίσως επειδή κατάλαβε τη βαθύτερη ανάγκη γι αυτό το βήμα στο ντύσιμο του παιδιού της, ενέδωσε και το τζην αγοράστηκε επιτέλους.
Θυμάται τόσο έντονα τον ενθουσιασμό της, τους πανηγυρισμούς και τις γλύκες που έκανε στη μαμά της.
Την πληρότητα που ένιωσε τότε, δε την ξανααισθάνθηκε με κανένα από τα δεκάδες τζην που αγόρασε τα επόμενα χρόνια σε όλες τις γραμμές και σε όλα τα στυλ που ήταν κατά καιρούς στη μόδα, γιατί όπως καταλαβαίνουμε το τζην έγινε το αγαπημένο της ρούχο.
Εκείνη τη μέρα η Κέλλυ κοιμήθηκε με το πρώτο της τζην και την άλλη μέρα το φόρεσε στο σχολείο, κάτω από την ποδιά της.
Όπως ήταν φυσικό, έφαγε αποβολή, αλλά δε στενοχωρήθηκε καθόλου. Μόνο τη μαμά της στενοχώρησε. Για δυο χρόνια, μέχρι να λιώσει σχεδόν, δεν το έβγαζε από πάνω της, εκτός βέβαια από τις ώρες του σχολείου.
Η επόμενη κίνησή της φυσικά ήταν να μπει στη μπουτικ και να φορέσει επιτέλους αυτό το τζην. Όταν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, δεν πίστευε στα μάτια της. Σαν να έπαιζε στο «Πορτραίτο του Ντόριαν Γρέυ», έβλεπε το μικρό χαμογελαστό κοριτσάκι να φοράει το πρώτο της τζην και να στροβιλίζεται σ’ ένα χορό πρωτόγνωρα λυτρωτικό.