“Ένα τανγκό λοιπόν…” – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Ήταν απόγευμα Δεκέμβρη.

Έκανε κρύο.

Φυσούσε πολύ.

Είχε σχεδόν σκοτεινιάσει.

«Ένα τανγκό λοιπόν, οι δυο μας»

της έγραψε.

Κι εκείνη το διάβασε ξανά και ξανά,

νοιώθοντας ένα ρίγος πρωτόγνωρο,

ένα ρίγος που δεν είχε νοιώσει

ούτε τότε που αντάλλασσε

τα πιο παράφορα φιλιά

της ζωής της.

«Φιλιά σε ρυθμούς τανγκό»

της έγραψε.

Κι εκείνη, διαβάζοντας τα λόγια αυτά,

ένοιωσε ξαφνικά πως τ’ αλλοτινά,

τα πιο γλυκά φιλιά της ζωής της,

δεν ήταν πια ούτε ανάμνηση…

Ούτε καν ίχνη της μνήμης.

Ένα τίποτα.

Ήταν απόγευμα Δεκέμβρη. Χειμώνας.