Για την Αγάπη… Λίγοι στίχοι και μια μελωδία… – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

 

… Όχι λοιπόν, δε θα σε πάρει από τα χέρια μου ο άνεμος

μήτε η νύχτα

κανείς δε θα σε πάρει. Ακούς; Ακούς;

…………………………………………………..

 

 

 

 

 

 

…Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

 

Καθώς γδυνόσουν θρόιζαν τα φύλλα ενός δάσους μακρινού

ο ουρανός ξαστέρωνε μονομιάς καθώς γδυνόσουνα.

Σαν μια αγκαλιά άσπρα λουλούδια τα εσώρουχά σου πάνω

στην καρέκλα.

Κι ύστερα τίποτ’ άλλο παρά η αγάπη μας

τίποτ’ άλλο παρά εγώ κι εσύ

τίποτ’ άλλο παρά οι δυο μας

κι ούτε χτες

ούτε αύριο

τίποτ’ άλλο παρά μόνο τώρα

τίποτ’ άλλο παρά εγώ κι εσύ

τώρα, τώρα

μαζί

τώρα μαζί

πάντα μαζί

οι δυό μαζί…

 

Σε σκέπαζα ύστερα με το σεντόνι.

Το παιδί μας θα ’θελα να σου μοιάζει, έλεγα.

Όχι, έκανες εσύ. Το παιδί μας θα ’θελα να μοιάζει εσένα…

 

Στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη από τη Συλλογή «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας»· στίχοι εμπνευσμένοι από τη γυναίκα του, τη λατρεμένη του Μαρία· στίχοι κατακλυσμένοι από τους απύθμενους ωκεανούς μιας απέραντης κι ατελεύτητης Αγάπης…

* Η κυρία Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου είναι επ. καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και ποιήτρια