“Το Χάδι της Μάνας” – Ποίημα του Θεόδωρου Μεσσηνέζη

Προσπάθησα πολλές φορές,

σε ώρες που ο λογισμός πετά

σε σφαίρες άλλες μακρινές απ’ τα κοινά προβλήματα,

απάντηση κάποια να βρω σε πράγματα ασήμαντα,

κι όμως για με  σημαντικά !

Τι τάχα είν’ πιο απαλό απ’ ένα χάδι Μητρικό;

Η πάχνη που’ναι την αυγή στα πέταλα των λουλουδιών;

ή τα βελούδινα ενός πανσέ πολύχρωμα ανθάκια;

Της πεταλούδας τ’ άγγισμα στου κρίνου τον ανθό;

ή μήπως της αμυγδαλιάς τ’ άσπρα τα λουλουδάκια;

Τι είν’ αυτό που τόσο τρυφερό της Μάνας κάνει τ’ άγγιγμα;

Γιατί Αυτής το χάδεμα να’ναι  μ ο ν α δ ι κ ό;

 

Είναι η  μ ό ν η  έκφραση αυθόρμητα που ξεπηδά ,

που βγαίνει μέσ’ απ’ τη καρδιά .

Τι κι αν την πλήγωσες βαθιά

κι ασχέτως αν αυτή πονά,

όλα μα όλα τα ξεχνά !

Ποτέ κακία δεν κρατά!

Πάντοτε θα σε συχωρνά !

Αυτή ξέρει μονάχα ν’ α γ α π ά !!

 

Η  Μ ά ν α  ξέρει ν’ αγαπά . Γεννήθηκε για ν’ αγαπά,

κι  έτσι το χάδι της αυτό, που ξεκινά απ’ τη καρδιά,

είν’ ένα χάδι τρυφερό, αξέχαστο, μοναδικό !

Μας το προσφέρει μια ζωή  μ’ ένα χαμόγελο γλυκό.

ΕΙΝ’ ΕΝΑ ΧΑΔΙ  Θ Ε Ι Κ Ο !!

—————————————

Θ.Σ.Μ..-Αθήνα.-03/12/2009