Στίχοι γραμμένοι με… νότες ψυχής – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

Γ ν ω ρ ι μ ί α

Νύχτα καλοκαιριού.

Στο σπίτι της Μαρίας.

Η γνωριμία μας ζωγραφίστηκε

με το κόκκινο χρώμα

που είχαν οι ρίγες του φουστανιού μου.

Το θυμάσαι, άραγε, εκείνο

το γκρίζο, φαρδύ φόρεμα

με τις κόκκινες και τις μπλε ρίγες;

Η φωταψία φώναζε, κραύγαζε, υποσχόταν…

Κι εγώ ονειρευόμουν

αυτό που εσύ σκεφτόσουν:

«Θα ζήσουμε όμορφα…».

Νύχτα καλοκαιριού.

Πίσω από τον Υμηττό

ανέτελλε ένα κατακόκκινο φεγγάρι.

Θυμάσαι;

Γ. Α. – Π. (Από τη Συλλογή «Θυμάσαι;»)

Δ ι α π ί σ τ ω σ η

Πριν σε γνωρίσω,

ονειρευόμουν

μιαν όμορφη ζωή.

Όταν σε γνώρισα,

έζησα

το πιο όμορφο όνειρο.

Γ. Α. – Π. (Από ανέκδοτη Συλλογή)

O ι  ν ε ρ α ν τ ζ ι έ ς

Μια νύχτα,

πριν ξαπλώσει,

θυμήθηκε τα λόγια του:

«Οι δρόμοι μοσχοβολούν από τις

νεραντζιές που είναι μεθυστικές

σαν τα μάτια σου».

Βγήκε στο μπαλκόνι.

Ο δρόμος του σπιτιού της μοσχοβολούσε από τις

νεραντζιές που ήταν μεθυστικές

σαν τα λόγια του.

Γ. Α. – Π. (Από ανέκδοτη Συλλογή)

Ε ρ ω τ ι κ ό

Το φιλί μας

κατάργησε τα χρώματα

της χαραυγής και της δύσης.

Το φιλί μας

γέμισε τον ουρανό και την ψυχή μου

– απ’ άκρη σ’ άκρη – από χρυσάφι…

Γ. Α. – Π. (Από ανέκδοτη Συλλογή)

Μ’ έ ν α «Σ’ αγαπώ»

Αβάσταχτα βαρύ το βάρος

της ευτυχίας

από το βελούδινο άγγιγμα

των χειλιών.

Ανείπωτα ανάλαφρη η ανάσα

της σιωπής,

όταν τα πάντα έχουν ειπωθεί

μ’ ένα «Σ’ αγαπώ».

Γ. Α. – Π. (Από ανέκδοτη Συλλογή)

* Η κυρία Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου είναι επ. καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.