Όλα τα κουλά αγοράζω – Της Έλενας Ακρίτα
– Κι απ’ τα μαγαζιά τι θα πάρεις;
– Τα βουνά. Αυτά μπορώ, αυτά θα πάρω!
– Πήγες την Κυριακή αγορά;
– Πήγα αγορά. Μόνο εγώ πήγα αγορά. Κανείς άλλος δεν πήγε αγορά. Ούτε καν η αγορά δεν πήγε αγορά.
– Δεν υπήρχαν αγοραστές;
– Ούτε πωλητές. Κανένας. Μείνανε σπίτια τους οι άνθρωποι. Πού να τρέχεις τώρα, για πέντε μαλάκες που θα χαζέψουν το σύμπαν και θα αγοράσουν το τίποτα;
– Κι εγώ χάζευα. Όλες οι χαζές χαζεύαμε.
– Άμα οι χαζές έχουν να πάρουν και παπούτσια του παιδιού; Φάτε μάτια ψάρια.
– Τα ψάρια πανάκριβα…
– Γι’ αυτό ο άντρας μου με ρώτησε «τι θέλεις για τις γιορτές, μονόπετρο ή τσιπούρα;».
– Εγώ πήρα και περιοδικά. Να πληροφορηθώ, η στούρνα, για τις νέες τάσεις της μόδας.
– Επειδή εγώ ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, δεν ενημερώθηκα αρμοδίως. Πες μου τι επικρατεί φέτος.
– Το απόλυτο ξέκωλο. Αυτό επικρατεί φέτος. Κάτι τουαλέτες που αρχίζουν λίγο επάνω από τον αφαλό και καταλήγουν λίγο κάτω από τον αφαλό. Μια ζώνη βασικά. Φούξια με παγέτες και στρας.
– Έτσι είναι όλες οι τουαλέτες;
– Έτσι. Ξώβυζες και ξέμπουτες. Η μόδα για τη μέση πάμπλουτη Ελληνίδα.
– Σύμφωνα με τα περιοδικά, η μέση Ελληνίδα είναι μια δίμετρη καρακαλλονή που όλη μέρα κάνει δύο πράγματα: Ή μανικιούρ ή βίζιτες.
– Οι βίζιτες αποδίδουν.
– Για τις δίμετρες. Όχι για τη μέση Ελληνίδα τάπα με τη λεκάνη της Μεσογείου ως περιφέρεια.
– Η δική μου περιφέρεια είδες πώς έγινε; Για να τη διασχίσει άνθρωπος θέλει κάνα δίωρο. Αφού λέω να της κόψω διόδια. Να έχω κι ένα όφελος, τουλάχιστον.
– Και καλά οι ζώνες οι μεταλλαγμένες σε φόρεμα. Τα παπούτσια τα είδες; Τι γόβες κι αυτές, τι τακουνάρες ασύλληπτες!
– Μου βγάλανε να δω ένα ζευγάρι. Κάτσαμε δίπλα δίπλα με την καραπαπούτσα σαν τις φιλενάδες. Ε, η γόβα μού έριχνε μισό κεφάλι.
– Μια κολλητή μου σκαρφάλωσε στη γόβα κι έβλεπε από ψηλά την Αθήνα πιάτο. Μαγευτική θέα, σαν Πύργος του Αϊφελ προς τα Σεπόλια μου ένα πράμα.
– Και πώς να μπεις μέσα στη γόβα; Πώς να το κάνεις αυτό το άλμα επί κοντώ, αυτή την υπέρβαση, το παγκόσμιο ρεκόρ – πώς να το πετύχεις χωρίς μια προπόνηση; Να πάρεις αναβολικά για να στουμπώσεις το πόδι μέσα;
– Κι αν αποφασίσεις να τις βγάλεις;
– Φωνάζεις την Πυροσβεστική, βάζουν αυτό το σεντόνι από κάτω, έεεει οπ, έεεει οπ, κάνεις τον σταυρό σου και πηδάς μέσα.
– Επίσης φοβερή μόδα τα κίτρινα καπέλα.
– Εύκολος συνδυασμός. Και το κίτρινο και το καπέλο.
– Εσύ, τελικά, πώς θα ντυθείς δις γουίντερ;
– Δεν θα ντυθώ. Θα γδυθώ. Θα τα πετάξω όλα έξω!
– Ότι και καλά το τσιτσίδωμα είναι βραδινή (Ν)τουαλέτα;
– Αμέ; Θα σκαρφαλώσω τη χαρά του Αϊφελ, θα κοτσάρω μια φούξια ζώνη κι ένα κίτρινο καπέλο κι όποιον πάρει ο Χάρος.
– Έτσι, μ’ αυτό το στάιλινγκ, να βγούμε κάνα βράδυ βρε… Να γελάσει λίγο και το χειλάκι του κάθε πικραμένου…
– Ναι, να πάμε στον Γιάννη Πάριο… Που θα κάνει, λέει, δεύτερη εκτέλεση σε σουξέ του Στράτου Διονυσίου, επίκαιρο στην Ελλάδα του 2014.
– Ποιο σουξέ;
– Το «Πάριε ό,τι θέλεις παλιατζή»!
– Και πώς θα πληρώσουμε, ρε συ, το νυχτερινό κέντρο;
– Σε είδος.
– Δηλαδή;
– Θα του τραγουδήσουμε εμείς: «Πάριε, το δαχτυλίδι μου γράφει τ’ όνομά σου».
– Κι απ’ τα μαγαζιά τι θα πάρεις;
– Τα βουνά. Αυτά μπορώ, αυτά θα πάρω!