Η Ελλάδα ανήκει στους πιγκουίνους της – Της Έλενας Ακρίτα
– Μάνα, πάω Σύνταγμα.
– Με τους πιγκουίνους;
– Τι πιγκουίνους;
– Τίγκα στους πιγκουίνους στο Σύνταγμα, αγόρι μου, τι να πω η φύση τρελάθηκε.
– Συμβολική είναι η αφίσα, ρε μάνα.
– Τουλάχιστον, αυτοί αντέχουν στο κρύο. Εσύ παιδάκι μου, θα μου πεθάνεις. Τόσα κομοδίνα έκαψα για να σ’ αναθρέψω.
– Κάψαμε τα κομοδίνα γιατί δεν κάψαμε τα μνημόνια.
– Βρακί ν’ αλλάξεις.
– Γιατί ν’ αλλάξω βρακί;
– Νηστικός όλη μέρα, αν μου ταβλιαστείς στην Ερμού;
– Γιατί να ταβλιαστώ και ειδικά στην Ερμού;
– Τι θα πει ο κόσμος, μάνα δεν έχει να το νοιαστεί το παλικάρι;
– Αν πάθω κάτι, στο βρακί θα εστιάσεις εσύ;
– Στο δωμάτιο σου ‘χω πλυμένα καθαρά πουλόβερ, δεύτερο πουλόβερ, δυο τισέρτ, ισοθερμική φανέλα, ισοθερμικό σώβρακο, κασκόλ, σκούφο, γάντια, μπουφάν, ένα τάπερ με γιουβαρλάκια και μια εικονίτσα του Αγίου Παντελεήμονα…
– Πλάκα κάνεις;
– Και σου σιδέρωσα το καλό σου το τζιν με τσάκιση.
– ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΕΙΣ!
– Δεν είδες οι πιγκουίνοι τι καλοντυμένοι; Με τα φράκα τους, με τα σμόκιν τους.
– Ναι, χωρίς γραβάτα μη με κόψουν στην πόρτα.
– Θα πας σαν τον λέτσο;
– Να πάω σαν τον Γκλέτσο;
– Αν δεις χημικά και δακρυγόνα, να πάρεις αμέσως τη μανούλα τηλέφωνο ναι;
– Γιατί τι θα κάνει η μανούλα;
– Θα πω στον θείο Κοσμά που ‘χει ένα φίλο στην Τροχαία.
– Δεν έχει πια χημικά και δακρυγόνα.
– Καθόλου;
– Καθόλου.
– Θα βαρεθείτε, βρε αγόρι μου.
– Φεύγω…
– Μην ξεχάσεις να ταΐσεις τα περιστέρια στο Σύνταγμα.
– Ναι, όλοι θα φωνάζουν συνθήματα κι εγώ θα φωνάζω πουλ πουλ πουλ.
– Και τους πιγκουίνους να ταΐσεις, αλήθεια αυτά τα πουλιά τα τρώνε τα σποράκια;
– Τώρα που θα τους δω θα τους ρωτήσω.
– Κλειδί πάρε, όταν γυρίσεις θα λείπω.
– Βγαίνεις κι εσύ;
– Έχω ραντεβού με τη Μαριάνθη, την Αριστέα και μια ψηλή κουμπάρα της πως τη λένε δε θυμάμαι.
– Και που θα πάτε;
– Που αλλού; Να χαζέψουμε πιγκουίνους στο Σύνταγμα!
