Απόστολου Βεργή, “Η θέση μας”

Όχλοι, σύνολα παρακρατικών, αιώνια φαντάσματα

για εύπιστα σκουλήκια. Έχω τα όπλα, τα ‘χω καΙ τα κρατώ,

τα ‘χω και ξέρω το αμφίστομο της ιδιοκτησίας.

Γρήγορα, όλα για την ταχύτητα, τα πάντα πλην της αποχής

και αρκετοί απ’ τους μεγάλους παίκτες να ‘χουν τα χέρια διαρκώς

κάτω απ’ τα τραπέζια. Ή αυτοί ή εμείς, σαν φλας

λεωφορείου της γραμμής, που αντιστέκεται, που με αμηχανία στέκεται –

δεν ξέρει τι να κάνει.

Θεατρικές σπουδές, καλοί (λέει) ήτανε μόνο οι “δικοί” τους,

η λογική μας δοκιμάζεται, τα συναισθήματα αυτοκτονούνε τραγικά –

πρέπει ν’ αντισταθούμε. Είναι αλλού η θέση μας,

αλλού είναι το δίκιο.