Ποίηση: Απόστολου Βεργή, “Το τέλος της ιστορίας”

Παθητική φωνή, μοιραία αυτοτιμωρία

Χριστός στο εκτελεστικό απόσπασμα

Γαρυφαλλάκι που ο χρόνος το βεβήλωσε

Με λόγια, λόγια, λόγια…

Τις σάλπιγγές μας, τις εκποίησαν

Τα βλέφαρα δεν φτάνουνε

Τα μάτια για να κλείσουν•

Δεν θέλω να ξαναπεράσω από ‘δω

Τ’ αδέλφια γίναν μάσκες.

Το παρελθόν δικάζεται ξανά

Το παρελθόν απουσιάζει απ’ την δίκη

Τι να κάνουμε, το παρελθόν δεν διορθώνεται

Αλλά διαιωνίζεται η φασαρία.

Δούλος της φασαρίας

Ή της ζωής ακάματος δημιουργός;

Από ψηλά γελούν οι τολμηροί

Τα χόρτα σαν μαραίνονται

Δεν έχουν στόχους•

Φορώ το διεθνές σακάκι μου

Και φεύγω.