Στη Μάραθο, αδελφές μου – Της Έλενας Ακρίτα
– Μαμά, πάω Μάραθο.
– Γυρνώντας ένα πολύσπορο πάρε.
– Ψωμί;
– Κι ένα τάιντ.
– Ρε μάνα, φεύγω λέμε, φεύγω, πάω Μαράθι διακοπές.
– Τι είν’ το μάραθο;
– Νησί.
– Γιατί πουλάκι μου;
– Δεν ξέρω πώς να το απαντήσω αυτό.
– Τι σόι νησί είναι αυτό, τι καριέρα έχει κάνει, κανείς δεν το ξέρει.
– Το πιο αραιοκατοικημένο νησί των Δωδεκανήσων.
– Εμ έτσι πες μου, αραιοκατοικημένο.
– Ετσι σου λέω.
– Δεν πατάει κάνεις και πιάσαν το παιδί μου κορόιδο.
– Τι λέει;
– Αλλά βέβαια, πάντα ήσουν έτσι από μικρό, εύπιστο, καλόβολο ίδια ο πατέρας σου.
– Τι λέει, Παναγία μου;
– Ολα τα γαριδάκια σου, όλα τα ‘τρωγε.
– Ο πατέρας μου;
– Η Ρούλα της Ματίνας στο διάλειμμα.
– Η Μάραθος είναι πολύ μικρή…
– Κι εσύ μικρή ήσουνα, γόμα για γόμα δε σ’ αφήνανε, όλα σ’ τα κλέβανε.
– … και έχει δώδεκα κατοίκους.
– Ποιο;
– Το Μάραθος. Εεε, η Μάραθος.
– Δώδεκα;
– Δώδεκα.
– Ε τότε να πας να γίνετε δεκατρείς να τηνε καπαρώσουμε τη γρουσουζιά. Βρε κορίτσι μου, γιατί δεν πας σε κανένα νησί έτσι πιο συσταζούμενο;
– Συσταζούμενο όταν λέμε;
– Μια Ρόδο, ξέρω ‘γώ. Μια Κρήτη, μια Κέρκυρα. Εκεί που παν οι νέοι της καλής κοινωνίας.
– Μισό να το τσεκάρω με τον Χρήστο Ζαμπούνη;
– Κι αυτό το μάραθο έχει τίποτα πολιτισμό, έχει νερό ξέρω ‘γώ, ρεύμα;
– Ρεύμα ντιπ. Κάθε βράδυ τα παλικάρια του χωριού φέρνουν τις δάδες με τις φλόγες. Υστερις, εμείς οι μαυρομάτες και οι σμιχτοφρύδες πηδάμε του Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη τις φωτιές. Χέρι χέρι με τη Μανταλένα, απ’ την Αντίπαρο, φωνάζουμε «κορίτσια ο Μπάρκουλης».
– Ιδια ο μπαμπάς σου, ίδδδια.
– Τις δε νύχτες έρχεται ο Θανάσης Βέγγος και μας αφήνει τριαντάφυλλα στο κατώφλι.
– Ο Βέγγος πέθανε.
– Και η κοινή λογική επίσης. Μαζί τα λένε τώρα, στη γειτονιά των αγγέλων.
– Τι θα πάρεις μαζί να σιδερώσω;
– «Σιδερώσω» όταν λες;
– Ε δεν θα πας εκεί και σε καμιά ζωοπανήγυρη;
– Πάτα μου λίγο το εμπριμέ για όταν σφάζω το μουσκάρι.
– Ηλιοβασίλεμα καλό έχει;
– Οχι, το δάνεισαν στη Σαντορίνη να πάει μια βόλτα το τετράγωνο.
– Πάντως, έτσι άνθρωπος δεν παντρεύεται.
– Στη Φίνος Φιλμ μια χαρά παντρεύεται. Εγώ θα πλένομαι γυμνή στη σκάφη, θα με ποθήσει ο γιος του τσέλιγκα, ο μπαμπάς του θα με πληρώσει να τον παρατήσω κι εγώ θα του πετάξω τα λεφτά στη μούρη, αμέ; Και στο φινάλε θα στεφανωθούμε με τον Φώσκολο κουμπάρο. Φεύγω τώρα, μου κορνάρουν.
– Ποιος είναι πάλι αυτός που κορνάρει;
– Ποιος άλλος, μαμά; Ο Ανδρέας Μπάρκουλης με το ακριβό του διθέσιο.