“Θλίψη”- Αντιπολεμικό ποίημα του Απόστολου Βεργή*

Υιοθεσίες και υιοθεσίες

 κι ύστερα νουθεσίες από νοήματα κενές

 σαν μεταχειρισμένοι τάφοι.

 Αγγεία και αγγειοπλάστες,

 έξω από τα εργαστήριά τους η βροχή

 καθυστερεί σκοπίμως κάθε σκέψη,

 μολύνει την πραγματικότητα

 προσθέτοντας χιλιάδες όνειρα ψευδή

 στις πιο ξεκάθαρα ευαίσθητες ψυχές:

 Ζωή μαυραγορίτισσα,

 φίλη μιας ξακουστής ολιγαρχίας –

 ω κρότοι, λάμψεις, ψέματα

 και διφορούμενα ποτάμια των χρησμών –

 θα ρθει η ώρα για να ανέβουν τα κοπάδια στα ψηλά βουνά –

 εκδίκηση τού αόρατου σήματος –

 περιφρονεί τον βιαστή η εποχή

 και περισσεύουν οι ευχές

 και λείπουν απ’ την αγορά οι καστανάδες,

 οι μαστόροι, οι ταχυδακτυλουργοί –

 τούς εξοντώσαν βάρβαρα

 οι ανειδίκευτοι εγκληματίες.

 Έτσι, τα πράγματα έχουν ανατραπεί,

 η έλλειψη ηλίου έκανε

 να ακούγονται οι φωνές βραχνές

 κι η προσφυγιά απέραντη κατάρα.

 

*Απόστολος Βεργής – ποιητής