Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 15/11/2026
...τίποτα δεν τελειώνει. Αυτή είναι η ελεύθερη μετάφραση του «It ain't over till the fat lady sings». Εκφραση από την εποχή που ο χαρακτηρισμός «χοντρή» δεν αποτελούσε εμφανισιακό ρατσισμό. «Χοντρή κυρία» αποκαλούσαν τότε τη σοπράνο της όπερας: τα παραπανίσια κιλά συνέβαλλαν στα φωνητικά προσόντα…
Αυτό που έπαθε ο Γουόρεν Μπίτι με τα Οσκαρ, εγώ το 'χω πάθει με κυβερνήσεις. Μου δίνουν τον φάκελο, τον ανοίγω και χαίρομαι. Λαλαλάντ, λελελεφτά υπάρχουν, λιλιλιτότητα τέλος. Κι ενώ, ως λαλαλάβαρο ανεμίζω το χαρτάκι, έρχεται ο κυριούλης, μού το αρπάζει το απ' τα…
Πριν χρόνια, είχα την τιμή να αποδώσω στα ελληνικά ένα θεατρικό έργο που θα σκηνοθετούσε ο Ανδρέας Βουτσινάς. Σε κάποια φάση, πάνω στη σκηνή, εκείνος σηκώνεται και διαφοροποιεί ριζικά μια οδηγία του. Κάπως αλλιώς να το πουν, κάπως αλλιώς να κινηθούν, καθόλου δεν θυμάμαι.…
Καθώς μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και πάμε γι’ αλλού σε μια χώρα χωρίς ‘αλλού’, επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια ενός ανθρώπου που έβλεπε μπροστά από την εποχή του κι έγραφε πριν απ’ τον καιρό του. Σε δύσκολες στιγμές, πάντα στον πατέρα…
Το θέμα δεν είναι πως οι πολίτες της χώρας αρέσκονται στους λωτούς. Το θέμα είναι πως ομοίως αρέσκονται και οι κυβερνώντες τη χώρα. Ίσως γιατί διάβασαν στο γκουγκλ πως περιέχουν πολυφαινόλες και κατεχίνες που έχουν λέει αντιφλεγμονώδη δράση. Την οποία αντιφλεγμονώδη δράση, όσο να…
Κατ’ αρχάς - για να κάνουμε την αυτοκριτική μας - οφείλουμε να παραδεχτούμε πως, όχι απλά σας κουράσαμε, αλλά σας γανώσαμε το κέρατο. Βέβαια, είναι λογικό ν’ ασχολούμαστε (και να σας απασχολούμε) με τα μαύρα μας τα χάλια, αλλά όλα έχουν κι ένα όριο…
Το παιδικό μυθιστόρημα ‘Η Πολυάννα και το Παιχνίδι της Χαράς’ της Eleanor Harper γαλούχησε γενεές επί γενεών – από την εποχή της γιαγιάς μου μέχρι σήμερα. Καλογραμμένο, γλυκούτσικο, νοστιμούτσικο και ροζ - μέσα από τα μάτια της μικρής ηρωίδας της Πολυάννας – μιλούσε για…
Δεν αντιμετωπίζεται αυτό που ζούμε. Δεν υπάρχει συνετός τρόπος να διαχειριστείς τόση παράνοια, τόση ανοησία, τόση επιπολαιότητα γύρω σου. Ζούμε στην κόψη του ξυραφιού κι έρχεται κι ο κάθε χαρωπός να σου τραβήξει κι άλλη ξυραφιά. Πρώτος και καλύτερος, ο Ζουράρις. Να σου λέει…
Είναι αυτός που σου μετράει τα λαμπάκια ένα ένα. Με το δάχτυλο. Βάζει τώρα ο άλλος μια φωτογραφία με το δεντράκι ΤΟΥ. Που στόλισε στο σπιτάκι ΤΟΥ. Με την οικογένειά ΤΟΥ, τους φίλους ΤΟΥ, τον έρωτά ΤΟΥ. Με αγάπη, με κέφι και με κείνη…
Δεν πάμε καλά, εδώ ο κόσμος καίγεται. Αυτό που ζήσαμε, τον βίο που αβίωτο που βιώσαμε δεν υπάρχει, δεν υφίσταται, είναι αποκλειστικά ελληνική εφεύρεση σαν τη φέτα Δωδώνης. Πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο κι όλοι οι Έλληνες πέσαμε μονοί διπλοί πάνω του, αδιαφορώντας για της…
