Ὅταν συναγροικιέμαι μὲ παλαιοὺς φίλους Ἀριστεροὺς, μὲ τοὺς ὁποίους σὲ χαλεποὺς καιροὺς δίναμε μάχη νὰ κρατήσουμε τὴν ἑλληνικὴ παιδεία στὸ ὑψηλὸ βάθρο τῆς ἱστορικῆς της ἀποστολῆς, ὅλοι μοῦ ἐκφράζουν τὴν ὀδύνη τους γιὰ τὸν κίνδυνο ἑνὸς πλήρους σχεδὸν ἀφελληνισμοῦ τῶν σχολείων μας. Μοῦ ἐπισημαίνουν…
Σε ολη τη διάρκεια τοῦ ἔτους –καὶ ὄχι μόνο στὸν ἀθλητισμὸ– διεξάγεται ἕνα πρωτάθλημα μίσους, ἀφοῦ οἱ πράξεις βίας εἶναι πιὸ συναρπαστικές, πιὸ ἑλκυστικὲς ἀπὸ τὶς πράξεις ἀγάπης. Ὁ Νομπελίστας συγγραφέας Ἐλίας Κανέτι στὸ βιβλίο του «Πάρτι καὶ ἀερομαχίες» γράφει ὅτι στὸν καιρὸ ὅπου…
Είναι νὰ μελαγχολεῖ κανεὶς, ὅταν μελετᾶ κάποια περιστατικὰ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορὶας, πρόσφατης καὶ ἀπώτατης. Σήμερα, γιὰ παράδειγμα, λόγω τῆς οἰκονομικῆς κακοκαιρίας, φεύγουν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὰ καλύτερα μυαλὰ καὶ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν ἐπιστημονικὸ καὶ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν ἐπιχειρηματικὸ τομέα. Ἄκουσα φέτος ἀπὸ…
ΚAΠΟΙΟΙ ἚΓΚΥΡΟΙ, ἔγκριτοι, ἐμβριθεῖς βυθοσκόποι τῶν πολιτικῶν μας πραγμάτων ἀπέδωσαν τὴ νίκη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὶς τελευταῖες (καὶ στὶς προτελευταῖες) ἐκλογὲς καὶ τὴ βαρειὰ ἧττα τῆς Νέας Δημοκρατίας στὰ πρόσωπα τῶν δύο ἀρχηγῶν. Πρόσωπο παιδικὸ, φρέσκο, δροσερὸ ὁ τεσσαρακοντούτης νεαρὸς ἀρχηγὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ξύπναγε σὲ…
ΜΕ τούς φόρους δὲν πρόκειται νὰ ἐξασφαλίσουμε πόρους. Ἀπεναντίας ἔχουμε διεύρυνση τῆς ἀπορίας, τῆς ἐνδείας, τῆς πενίας. Πρέπει νὰ προϋπάρξουν πόροι γιὰ νὰ ἔχουν ἀπόδοση καὶ οἱ φόροι. Ποτὲ στὴν ἱστορία τῶν λαῶν ἡ στυγνὴ φορολογία δὲν δημιούργησε εὔρωστη οἰκονομία. Τὸ πολὺ νὰ ὑπῆρχε…
Εiναι τoσα πολλὰ –μὰ τόσο πολλὰ– αὐτὰ ποὺ σὲ δυσαρεστοῦν, σὲ πικραίνουν καὶ σὲ ἀπογοητεύουν μόλις τολμήσεις νὰ περάσεις τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ σου, ἀλλὰ καὶ μέσα νὰ μείνεις ἀρκεῖ νὰ παρακολουθήσεις ἕνα δελτίο εἰδήσεων ἤ μιὰ σαχλοεκπομπὴ, ὥστε Ἁμλετικὰ νὰ μονολογεῖς: «Νᾶ ζῇ…
Ὁ Ἀνδρέας Κάλβος (1792-1869) στὸ 20ὸ καὶ ὕστατο ποίημα του ποὺ ἐπιγράφεται «Ὁ βωμὸς τῆς πατρίδος», κάνει, ὅπως καὶ ὁ Σολωμὸς στὸν «Ὕμνον», μιὰ ἔκκληση πρὸς τοὺς Ἕλληνες νὰ ὁμονοήσουν καὶ ὅλοι μαζί ἀδελφωμένοι νὰ πολεμήσουν κατὰ τῶν Τούρκων: «Ἄς παύσωσ’ ἡ (=οἱ) διχόνοιαι…
Εντoς των προσεχων μηνων –ἄνευ παρεμβολῆς ἀπροόπτων καταστάσεων– ὁλοκληρώνεται ἡ πεντάτομη ἱστορία μου τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἕνα ἔργο ζωῆς κατὰ κυριολεξία, ἀφοῦ τὴ φρίκη τῆς μεγάλης αὐτῆς αἱματοχυσίας τὴ βίωσα μὲ τρόπο ὀδυνηρὸ στὴν εἰσαγωγὴ τῆς ζωῆς μου. Πολὺ συχνὰ –ἰδιαίτερα τὸν τελευταῖο…
Πάντα τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ καταβολῆς κόσμου συνεῖχε τὸ συναίσθημα τῆς ἀνασφαλείας, ἡ ἀγωνία τῆς ἀβεβαιότητας. Ἀπὸ τὴν ἀστάθεια τῶν ἀνθρωπίνων γεννήθηκε καὶ τὸ παροιμιακὸ ἐρώτημα: «Τὶ τέξεται ἡ ἐπιοῦσα;». Τὶ θὰ μᾶς γεννήσει τὸ αὔριο; Ἡ ἀβεβαιότητα μᾶς βασανίζει καὶ μόνον ὁ εὐφυὴς παραδοξολόγος…
Ὁ πρῶτος κατοχικὸς πρωθυπουργὸς Γ. Τσολάκογλου στὰ δυσεύρετα «Ἀπομνημονεύματὰ» του, ἔχοντας εἰσπράξει πολλὴ πικρία ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία, καταγράφει μιὰ ὠμὴ ἀλήθεια, ποὺ εἶναι χρήσιμο νὰ γίνει γνωστὴ, γιὰ νὰ πάψουμε κάποτε νὰ εἴμαστε ἀφελεῖς: «Αἱ θυσίαι τῶν μικρῶν κρατῶν ὅσον μεγάλαι κι ἄν εἶναι…