Φωτογραφίζω από πολύ μικρό παιδί, απ' τη δεκαετία τού 80, όταν εκτός των άλλων κάθε κλικ σήμαινε και κόστος. Πλην τελετών (γιατί, μου τη δίνουνε οι τελετές - που έλεγε και το στρουμφάκι ο Γκρινιάρης) έχω φωτογραφίσει κάθε τι, από λουλούδια τής αυλής μέχρι…
Η αναδόμηση των τάξεων ή η αντικατάσταση αυτών δημιουργικά, με καινούριες τάξεις να έρχονται για να καλύψουν τα κενά, εκμεταλλευόμενες την όποια παρακμή των υπαρχόντων, είναι μια συνιστώσα κίνηση από αυτές από τις οποίες συνθετικά προκύπτει ως συνισταμένη η κίνηση της ιστορίας. Οι καταρρεύσεις…
Οι μάζες διαφθείρονται δια της αλλοτριώσεως και της καθοδήγησής τους. Οι μαζοποιήσεις των λαών επεκτείνουν συνθήκες που είναι τοπικές σε εύρος μεγαλύτερο, μεγεθύνοντας τις επιρροές, καθιστώντας τες θεσμούς παγιωμένους. Μέσα στην αγωνία τους οι μάζες λησμονούν. Αυτό είναι αξίωμα που εμφανίζεται ως φάντασμα κάθε…
Στις αγχωμένες – κυνηγημένες κοινωνίες κορυφώνεται η ανάγκη της εμφανίσεως του απολύτου με τη μορφή του λυτρωτή. Η ανάγκη αυτή εμφανίζεται με δυο μορφές: ως θεός και ως ηγέτης. Άραγε, τι κοινωνίες ειν’ αυτές; Είναι σαφώς κοινωνίες απομονωμένες, φτωχές, πιεσμένες από πολλούς εχθρούς, στρεσαρισμένες…
Τα 'χει αυτά ο Μάιος: Να μην αντέχεις όλα του τα χρώματα, να θες να εξαφανιστείς ή να κοιτάς απλώς αλλού - μέχρι να τελειώσει. Εικόνες, αλλεργίες και φωνές σε προκαλούν να λες “ φτάνει” τη μια και την επόμενη στιγμή να θες το…
Σχεδόν είχα ξεχάσει ότι κατά το παρελθόν υπήρξε εποχή που φωτογράφιζα μανιωδώς. Αιτία βασική: Η τεραστίων διαστάσεων αγάπη τού πατέρα μου για την φωτογραφία, για τον μυστήριο αυτό τρόπο με τον οποίο στιγμιότυπα τυπώνονται επάνω στο χαρτί και μένουν. Φυσικά, ειδικά τον πρώτο τον…
Ίσως γίνεται να εξηγηθώ μόνο θρησκευτικά: Ένας σωρός από χαμένα θαύματα Κι ένα πιατάκι με γλυκό κεράσι τής μαμάς Γιατί τα χρόνια πέρασαν ταχύτατα Γιατί οι έρωτες δεν ρώτησαν ποτέ Τι είναι πίστη. Αύριο ή μεθαύριο - μου λες Κι εγώ στο καφενείο…
Μακριά από το Βυζάντιο, πλέον πολύ μακριά. Και οι βυζαντινές οι νύχτες βρίσκονται αλλού και είναι αλλοιωμένες: Την αλλοιώνει το αλλού τη γνησιότητα, καιρός πια να μετράμε τους χειμώνες με τις ηλιόλουστες ημέρες και όχι με τα χιόνια τους όπως παλιά, δείχνοντας δε σεβασμό…
[Βαρέθηκα να παρατηρώ συντρίμμια προηγούμενων αιώνων, όντας φυλακισμένος μέσα σε μια κάμαρα από αυτές των επιθυμιών, την ώρα που έξω λυσσομανά μια καταιγίδα. Λάσπες και υποβαθμισμένες συνοικίες, πολιτικές δολοφονίες και Ανάκτορα, φρούδες ελπίδες κι υποσχέσεις δίχως γέμιση, ναρκωτικά παρθένα και πενιές από ξεκούρδιστα μπουζούκια…
Διαβάζω, διαβάζω ψάχνοντας τα λάθη: να τ' αντικρίσω, αν γίνεται να τα απορροφήσω, να πελεκήσω απ' το μέλλον τους όσο μπορώ, στις θέσεις τους να βάλω παύλες και τελείες. Η σκοτεινιά κυριαρχεί σ' αυτή εδώ τη μέρα. Ψάχνω να βρω πόσα απ' τα μολύβια…