Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 12/11/2026
Γράφει η Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου* «Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται ολότελα λυτρωμένοι από το φόβο, κι αισθάνονται σαν χαϊδεμένα παιδιά. Γεννημένοι πριν την ώρα τους, είναι αδύνατο να εγκλιματιστούν σ’ έναν κόσμο που τον έχουν ξεπεράσει. Μάταια αναζητούν κάτι να τους τρομάξει, ανοίγοντας τη…
«Κανένας ποιητής δεν έχει οργιάσει τόσο στον εναγκαλισμό του με την ελληνική γλώσσα». Με τα λόγια αυτά ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, Θανάσης Βαλτινός, άνοιξε, στη Θεσσαλονίκη, τις εργασίες μαθητικού συνεδρίου αφιερωμένου στη ζωή και το έργο του κορυφαίου Έλληνα ποιητή και νομπελίστα, Οδυσσέα…
Ζω για ν'αναπνέω τον αέρα της νιότης που θωπεύει το ισχνό, οστεώδες πρόσωπο της. Μεγαλώνω πιο γρήγορα από εκείνη, ίσως, για να με δει να πεθαίνω πρώτος. Η σκιά της σαλεύει στον τοίχο όταν αποκοιμούμαι και η σκέψη μου γίνεται βασανιστική μέχρι παροξυσμού. Έπειτα…
Ωδή στην αγνότητα Της Στυγός ήπια το ιερό νερό κι έδωσα όρκο μυστικό σύ της νιότης μου να 'σαι η αέναη πηγή σύ ο θάνατος, συ και η ζωή. Ω, Αγνότητα συ 'σαι της ψυχής μου η ομορφιά! Ω, Ομορφιά συ 'σαι της ζωής…
Από το ποίημα του Λουί Αραγκόν Κάθε Δευτέρα στις 21.00 Διδότου 3 Κολωνάκι Τηλ: 210 3642990
Απλωμένο χέρι, ανοιχτά τα δάχτυλα, λες και βοήθεια ζητούν, προσφέρουν ικεσία, ανθρώπου βλέμμα προκαλούν, την σάρκα να ενώσουν, μην τη κοιτάς τη μοίρα μου, δεν είναι εκεί γραμμένη, βάλε τα μάτια της καρδιάς, να ψάξουν και να δούνε, τα μυστικά τα Άχραντα, που είναι…
Κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν το Υπουργείο Παιδείας στεγαζόταν στην Μητροπόλεως, επισκέφθηκα ένα σύμβουλο του Υπουργού και καθώς καθυστερούσε - κατά τα συνήθη - η συνάντηση, για να «σκοτώσω» τον χρόνο μου στον προθάλαμο όπου καθόμουν, άρχισα να μετρώ στην απέναντί…
Με τα μαλλιά λυτά, μενεξεδένια, σε μυροβόλο πέπλο τυλιγμένη, έστεκε η Φρύνη· ως πλανημένη η μέρα, θαρρείς με χρυσαφένια λάμψη, έδιωχνε γύρω κάθε έννοια. Μονάχα οι κριτές σα βουβαμένοι, σ' εξαίσια οπτασία λουσμένοι, θαμπώθηκαν στα κάλλη, στη μελένια δροσιά. Οι πλάτες,…
Γέρνουν τα αδύναμα στάχυα απ' των καιρών το ξεμυάλισμα. Οι σχέσεις επικίνδυνα τρικλίζουν σε ασαφείς κουτσοήλιους. Νονοί χορεύουν στην σφετερισμένη πλευρά μας σε αρκουδίστικες στάσεις. Πάγωσαν τα βουβωμένα ΓΙΑΤΙ στα χείλη των Γκέτο. Στις Σαχάρες της Ασίας. Στους λυγμούς των εξαρτημενων βλαστών των Εξαρχείων.…
Νυχθημερόν οι κάτοικοι της πόλης μου διώχνουν με μανία τα πουλιά ανοιγοκλείνουν τις πόρτες εν ακαρεί ασθμαίνουν σε δρόμους υψικάμινους διακινώντας κάτι ανταλλάσοντας κάτι κάτι πετώντας στα σκουπίδια άρον άρον. Αποφεύγουν τις χειραψίες τις συνομιλίες τα χαμόγελα σωσίες υποκαθιστούν τα πρόσωπά τους εν ριπή…
