«Η απουσία και το τσέλο»Μια βροχή ακουμπά τρυφερά το πρόσωπό της στο παράθυρο.Τις μνήμες που άλλοτε αρνήθηκε θέλει να συντροφεύσει. Εκείνος κάθεται απέναντι.Σφίγγει το τσέλο ανάμεσα στα πόδια του.Η θήκη ανοίγει σαν σαρκοφάγος.Μια σπαραγμένη σάρκα υψώνει τα παγωμένα χέρια τηςλαχταρώντας απεγνωσμένα ένα διάπυρο άγγιγμα…
Ω Όμηρε, ποιητή των απέθαντων αιώνων,σα να είναι αλήθεια θαρρώ πως ένα ανυπότακτο και μοιραίο εγώ ορίζει ακόμη τον Έλληνα.Ασάλευτο να τον διχοτομεί στα σύνορα της δημιουργίας και της καταστροφής.Ανέγγιχτο να ανυψώνεται σε θεόπνευστες ραψωδίες, στην αφήγηση των δυσεξίλητων στίχων τουςένα λυτρωμό και μια…
Aγαλήνευτος καταρΡάκτης του υποσΥνειδήτου. ΠαραΛυτικό αδιέΞοδο στα κΑτάβαθα της ψυχής. Ιλιγγιώδης ακινΗσία που αναΡριχάται απρόσκΛητη ως το πρόΣωπό του. ΑνέντΡοπη! Στο χαρΑγμένο χρόνο βυθοΜετρά την άλλη όψΗ της ύΠαρξής του. ΣκιαμΑχεί με τις ΑισθήΣεις του. Η πλημΜυρίδα των ενοΧών του εξΑγνίζεται σ’ έναν εγΩκεντρικό…
Κρίνεται ο Χριστός. Aνοίκειος εγωϊσμός που ανίπταται. Θνητότητα ολοκαύτωμα της Αθανασίας. Καθυποταγμένα λόγια Αγάπης που Συντρίβονται. Η προαιώνια αναίρεση εκπίπτουσα, Αποσαρκωμένη, στα έγκατα της υποκρισίας. Γνωρίζω. Ανύπνωτη σχεδιασμένη αγωνία. «Ποια Αθωότητα να επικαλεστώ Κύριε;» ~*~ Δακρύζει ο Χριστός. Γυάλινα Μάτια. Μήτρα χαμένης Πίστης. Φίλαυτες…
Αγάλματα της Oδύνης. Σιωπές που ορθώνονται κι Ανακρίνουν. Θρόνοι με οπλισμένα Βλέμματα που διχοτομούν, Κεραυνοί, στα θεμέλια της Ύπαρξης. ~~~ Ήρωες με Ανθισμένα στόματα. Χείλη γρανιτένια, που ξεδιψούν σε Πυρίφλογες συλλαβές, μιας τσιμεντένιας λέξης, Σμιλεμένης, από θούριους και Μάχες αιώνων: Λευτεριά! ~~~ Συλλογική Συνείδηση…
Με ρώτησες. Πόσα, γι’ αυτήν, που λείπει το Χαμόγελό της, με ρώτησες! Για τους σπαρμένους, με Ανήσυχα μάτια, προμηθεϊκούς δρόμους της καρδιάς. Για την υποκριτική αιχμαλωσία μας στην Άρνηση του συναισθήματος. Για τις λιμνασμένες Συνήθειες, που λόγχισαν με θνητό, ανυπόφορο θάνατο,…
Καρδιά από μαύρο τριαντάφυλλο Άγγιξέ με, νιφάδες του χιονιά, δάκρυα, οι ελπίδες μου Αγέννητες πεταλούδες ψυχορραγούν, για έναν Ήλιο θεό, που μάταια ερωτεύθηκαν. ------------------ Αγκάθια από μαύρο τριαντάφυλλο ανοίξτε μου επτά πληγές να ματώσει η Σιωπή, οι ξεχασμένες ενοχές μνήμες να αναστηθούν, Πόλεμο ν’…
Κυριακή πρωϊ. Στην Εκκλησία η λειτουργία μόλις τελείωσε. Πύρινος, για άλλη μια φορά, υπήρξε ο λόγος του ιερέα. Αγάπη για τον Άνθρωπο. Απ’ τα μεγάφωνα ακούσθηκε ο Ύμνος της. Αγάπη! Η Κεντρική ιδέα. Οι πιστοί εξέρχονται. Δείχνουν τόσο ευχαριστημένοι. Έρχονται τα Χριστούγεννα. Προσευχήθηκαν, Κοινώνησαν.…
Ω, Γυναίκα της φωτιάς από το Μεξικό, Μαρία Γκοροστιέτα, το αίμα σου Λουλούδι της ερήμου μονάκριβο, ωραίο! Στης Δύσης το χρυσαφένιο ορίζοντα η απαράμιλλή του ευωδιά πλημμύρισε όνειρα το απόμακρο Τικιτσέο. *-------*-------* Λευκός Θάνατος, σκοτάδι μες στη νιότη σου, Μαύρος ο Λύκος…
Ο Βασιλιάς χορεύει* Η θρησκεία κι η πίστη γράφει, το διάταγμα του Βασιλείου, είναι μία ανθρώπινη επινόηση. Η αγάπη ανώφελη εξορίζεται απ’ τις καρδιές. Η αλήθεια αποσύρεται ως μια δυσνόητη έννοια. Αγαπητέ υπήκοε άκουσε. Η μεγάλη μας γιορτή ξεκίνησε. Δυστυχώς όμως, εσύ δεν θα…