“Φρύνη” – Ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου
Με τα μαλλιά λυτά, μενεξεδένια, σε μυροβόλο πέπλο τυλιγμένη, έστεκε η Φρύνη· ως πλανημένη η μέρα, θαρρείς με χρυσαφένια λάμψη, έδιωχνε γύρω κάθε έννοια. Μονάχα οι κριτές σα βουβαμένοι, σ' εξαίσια οπτασία λουσμένοι, θαμπώθηκαν στα κάλλη, στη μελένια δροσιά. Οι πλάτες,…
