Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 09/11/2026
Το φθινόπωρο το θυμάμαι πάντα χαμογελαστό. Αγκαλιά σεμνής καλοσύνης. Ταπεινό διάδοχο του ξέφρενου καλοκαιριού. Της αθώας αμεριμνησίας. Το θυμάμαι πάντα ως εποχή της βαθιάς περισυλλογής. Οδηγό στο προσεχές. Στο άδηλο. Στα αυτιά μου ηχεί αναμνηστικά το θρόισμα των δέντρων στο χωριό μου. Παιδιά ήμασταν.…
Η άλλη πλευρά των πραγμάτων Δημήτρης Α. Δημητριάδη “Απ’ το χιόνι ως το βαθύ κόκκινο” εκδ. Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2018 Γράφει η Ντίνα Σωτηρίου Στη διαρκή αναζήτηση της ομορφιάς του κόσμου, πρωταγωνιστικός αποδεικνύεται ο ρόλος της τέχνης, ιδίως όταν εκείνη αναλαμβάνει να…
Χρόνια, τώρα, ένας άλλος πόλεμος, ένας παράξενος πόλεμος, ανοίγεται ενάντια στον ίδιο εχθρό και στην ίδια νοοτροπία. Ιδιόμορφος πόλεμος, αφού δεν έχει θύματα και νικητής είναι πάντα ο άνθρωπος, ενώ στους όποιους πολέμους και σε αυτούς που γίνονται κάτω από το όνομα της πιο…
Κάθε πολιτισμός τείνει στη δημιουργία ενός κλίματος συγκίνησης, πρόσφορης στην αναζήτηση και την πραγματοποίηση του ωραίου σε όλους τους τομείς της ζωής και ειδικότερα στην τέχνη. Δεν μπορεί να εξηγηθεί ο πολιτισμός από εξωτερικά προς τον άνθρωπο γνωρίσματα, αλλά από τους ανθρώπους αυτούς καθ’…
Ζούμε σε μια εποχή όπου κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη ζωή μέσα από μια επίπλαστη και ψεύτικη εικόνα, αυτή που τους προσφέρεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την καταπίνουν αμάσητη επειδή η πραγματικότητα που ζουν δεν μπορεί να τους προσφέρει κάποια διαφορετική διέξοδο, μια…
ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ Η περίπτωση του Δημήτρη Α. Δημητριάδη (με αφορμή τα νέα του βιβλία «Απέναντι», «Τα μπλουζ είναι κόκκινα», «Café republic») Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης επί σειρά ετών αποδεικνύει με σταθερότητα και συνέπεια τη σχέση του με το Λόγο, αφενός στο επίπεδο της συστηματικής…
Πού βαδίζει άραγε ο κόσμος στα δύσκολα και δύσμοιρα χρόνια μας; Το βέβαιο είναι ότι οι αλλαγές που επέφερε στην αλυσίδα της ζωής του δημιούργησαν μια γενική κρίση, ατέλειωτη και πολύπλοκη. Είναι σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγεται διαρκώς, αλλά και μπερδεύεται ταυτόχρονα. Μέσα στο…
Νυχθημερόν οι κάτοικοι της πόλης μου διώχνουν με μανία τα πουλιά ανοιγοκλείνουν τις πόρτες εν ακαρεί ασθμαίνουν σε δρόμους υψικάμινους διακινώντας κάτι ανταλλάσοντας κάτι κάτι πετώντας στα σκουπίδια άρον άρον. Αποφεύγουν τις χειραψίες τις συνομιλίες τα χαμόγελα σωσίες υποκαθιστούν τα πρόσωπά τους εν ριπή…
Δίνει του λευκού η λάμψη του αινίγματος προαιώνια όψη των αγέννητων. Στο αίνιγμα η ηλικία της έκπληξης τα τελευταία ίχνη του ακαθόριστου ο ψίθυρος καθώς θρυμματίζεται αποκαλύπτοντας εκρήξεις απείραχτες. Στο αίνιγμα ο τριγμός της ψυχής η τριβή στην κόψη των πραγμάτων ό, τι χάνεται…
Όπου και να κοιτάξουμε σήμερα, μας πλημμυρίζει η πίκρα της διαπίστωσης ότι οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι. Και δεν κοιτάζουμε βέβαια προς την πλευρά των εκμεταλλευτών. Αυτοί, έτσι κι αλλιώς, δεν πληρούσαν ποτέ τους ανθρώπινους όρους. Κοιτάζουμε μέσα στους απλούς ανθρώπους, διαπιστώνοντας ότι…
