Η ομιλία του καθηγητή Δημήτρη Κρεμαστινού στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ

Mιλώντας στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ σήμερα Τρίτη 7 Ιουνίου 2011 ο καθηγητής Δημ. Κρεμαστινός επικέντρωσε την ομιλία του στο πώς μπορεί να επιτευχθεί η έμπρακτη συναίνεση. Μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής:

«Παρακολούθησα με προσοχή την ομιλία του Υπουργού Οικονομικών και θα έλεγα ότι από ακαδημαϊκής πλευράς θα συμφωνούσα μαζί του. Όμως ισχύει πάντα στη ζωή αυτός που έγραψε ο Θουκυδίδης ‘Προς γαρ το τελικό εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται’ δηλ. εκ του αποτελέσματος κρίνονται τα πάντα. Και το αποτέλεσμα σήμερα είναι οι πλατείες. Και όχι μόνο. Οι πλατείες που μεγαλώνουν συνεχώς, με ανθρώπους - απ’ ό,τι λένε – αγανακτισμένους. Εγώ θα έλεγα αγανακτισμένους παύλα αποπροσανατολισμένους. Και το δεύτερο είναι αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ από το πρώτο. Γιατί, τι ζητούν οι άνθρωποι αυτοί; Ποιο είναι ένα από τα κύρια συνθήματα των ανθρώπων αυτών; «Να καεί, να καεί το………….. η Βουλή». Και τι θα συμβεί αν καεί η Βουλή; Ποιο θα είναι το αύριο της χώρας; Θα συμβεί ό,τι συνέβη στη Γερμανία όταν κάηκε η Βουλή κι έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία ή κάτι άλλο ακαθόριστο και ομιχλώδες; Ποιος τα έχει σκεφτεί όλα αυτά; Με απλά λόγια ζητούν εκ βάθρων αλλαγή του πολιτικού συστήματος αλλά αυτό χρειάζεται μεταβολή του συντάγματος εδώ και τώρα. Και πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί να γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες;

Οι άνθρωποι αυτοί που γεμίζουν τις πλατείες πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους όχι ταπεινωμένοι αλλά ικανοποιημένοι από την ελπίδα που θα τους προσφέρει η κυβέρνηση. Θα είναι ένας ανασχηματισμός με πρόσωπα που να εμπνέουν εμπιστοσύνη σ’ αυτούς; Θα είναι ένα δημοψήφισμα με καθαρό και όχι ομιχλώδες ερώτημα; Ή θα είναι εκλογές που όλοι δικαίως τις απεύχονται αλλά που θα είναι μια αναγκαστική πορεία; Αυτά είναι τα μεγάλα ερωτήματα που θα πρέπει να μας απασχολούν σήμερα.

Προσωπικά, πιστεύω στην έμπρακτη συναίνεση, όπως ακριβώς έγινε και στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Εκτός από τη συναίνεση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Πέρσι όταν ανακοινώθηκε το μνημόνιο 1 είχα ταχθεί και πάλι υπέρ της συναίνεσης και - επί αποτυχίας της συναίνεσης - υπέρ των εκλογών, με καθαρό μήνυμα την επικύρωση του μνημονίου 1.

Τότε πιστεύω δεν θα γινόντουσαν εκλογές και κατ΄ανάγκη θα επικρατούσε συναίνεση. Όμως, όταν λέμε συναίνεση, εννοούμε έμπρακτη συναίνεση, με τη συμμετοχή στο Υπουργείο Οικονομικών Υπουργών της εμπιστοσύνης των συναινούντων κομμάτων. Μόνο τότε θα είχε νόημα η λέξη συναίνεση. Κατά τα άλλα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα μπορούσαν να έχουν τις θέσεις τους και τους ρόλους τους. Σήμερα όμως αυτό είναι δυσκολότερο. Αλλά όχι ακατόρθωτο. Δραματικό όμως θα ήταν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στις πλατείες και τους δρόμους και τότε καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία.»

Dirodi.eu