«Η δωρεά οργάνων μάς ανέβασε στον Όλυμπο» - Μεταμοσχευμένοι καρδιάς σκαρφάλωσαν στα 2.882 μ. και στέλνουν μήνυμα ζωής - TA NEA

«Ενάμισι χρόνο πριν, περπατούσα και δεν μπορούσα να πάω δέκα μέτρα μακριά. Με νέα καρδιά εδώ και δώδεκα μήνες, έπειτα από μεταμόσχευση, ανέβηκα το περασμένο Σαββατοκύριακο μαζί με άλλους μεταμοσχευμένους ώς τη “Σκάλα”, στα 2.882 μέτρα, στον Όλυμπο! Δεν είναι ένα θαύμα της ζωής όλο αυτό; Τελικά, άμα θέλεις κάτι, όλα γίνονται...».

Το έλεγε το μυαλό, το είπε τελικά και η καρδιά του! Προσπέρασε την ισχαιμική καρδιοπάθεια, σκαρφάλωσε κυριολεκτικά στο ψηλότερο ελληνικό βουνό, τον Όλυμπο, έπειτα από έντεκα χιλιόμετρα ανηφορικής πεζοπορίας! Μεταμοσχευμένος από τον Ιούνιο του 2008 στο «Ωνάσειο», ο 42χρονος Παναγιώτης Καζής από τη Σκιάθο έστειλε από κοινού με άλλους πέντε πρώην καρδιοπαθείς, μέλη των οικογενειών τους, αλλά και γονείς δότη καρδιακού μοσχεύματος, το δικό του μήνυμα, μόλις ένα βήμα πριν από την κορυφή του Μύτικα στα 2.928 μ. «Ώθησή μου ήταν η θέλησή μου να ανεβώ μέχρι πάνω! Σκεφτόμουν πως δεν έπρεπε να αφήσω να πάει χαμένη η ευκαιρία μας να προβάλουμε συμβολικά από ΄κει ψηλά την ιδέα της δωρεάς οργάνων. Έπρεπε να δείξουμε στον κόσμο πόσο σημαντική προσφορά είναι αυτή η γενναία απόφαση. Προσωπικά, ανεβαίνοντας στόχευα να κρατήσω πάση θυσία ψηλά τα πανό μας, ώστε να περάσω κι εγώ προς τα έξω την πραγματικότητα που ανέγραφαν: “Η δωρεά οργάνων μάς ανέβασε στον Όλυμπο! Τίποτα δεν είναι αδύνατο!”. Ελπίζω πια και με τις φωτογραφίες μας αυτές, που ήδη έχω ανεβάσει στο Διαδίκτυο, να πείσουμε και τον πλέον δύσπιστο, τουλάχιστον να σκεφτεί την αξία της μεταμόσχευσης», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ».

«Δεν θα ζούσα»
Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Καζής άφησε άφωνους φίλους και γνωστούς με το πρόσφατο επίτευγμά του. «Χωρίς μόσχευμα, δεν θα ζούσα περισσότερο από δύο χρόνια. Όσοι είχαν δει σε ποια τραγική κατάσταση ήμουν προ τετραετίας, σχεδόν δεν το πιστεύουν ότι αναρριχήθηκα μέχρι εκεί επάνω. Η αλήθεια είναι πως σε υψόμετρο 2.100 μέτρων ζορίστηκα, τα χρειάστηκα προσωρινά. Αλλά, χάρη και στη βοήθεια του ορειβάτη-οδηγού μας συνέχισα, έκανα και εγώ ένα “ντου” κι ανέβηκα, γιατί το ήθελα πολύ! Στο φινάλε πια, εκεί τόσο ψηλά, η χαρά μου, μια φοβερή εσωτερική ικανοποίηση και αγαλλίαση που αισθάνθηκα, ήταν απερίγραπτη, δεν μπορώ να την αποδώσω καλύτερα με τα λόγια! Ξαφνικά, στα τελευταία δέκα μέτρα ένιωσα να μου φεύγει κι όλη η κούραση: προηγουμένως είχα ταλαιπωρηθεί κατά την ανάβαση, τα πόδια μου ήταν ήδη πρησμένα από την υπερπροσπάθεια. Ούτως ή άλλως, για να ανεβείς στο βουνό αυτό πρέπει να είσαι καλά γυμνασμένος. Εμείς χρειάστηκε να το προσπαθήσουμε τρεις φορές περισσότερο, μέχρι να τα καταφέρουμε», περιγράφει.

«Έμφαση στις ΜΕΘ»
Μαζί του ώς τα πιο ψηλά του Ολύμπου έφτασαν άλλοι δύο που είχαν κάνει μεταμόσχευση καρδιάς, ο κ. Χρήστος Μυλωνάς από τα Τρίκαλα και ο κ. Νίκος Καραφόλας από τη Βέροια, πρόεδρος του Συλλόγου Μεταμόσχευσης Καρδιάς και Φίλων των Μεταμοσχεύσεων «Συνεχίζω», που λειτουργεί από το 2006 και αριθμεί σήμερα πανελλαδικά γύρω στα εκατό μέλη.

Με καινούργια καρδιά στο στήθος του εδώ και επτά χρόνια, ο 42χρονος μηχανικός οπτικών ινών στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος, στην Ολλανδία, που γνωρίζει άριστα το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα, μπορεί και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. «Αυτή τη στιγμή δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται σε καρδιακή ανεπάρκεια και σε λίγο καιρό θα τους ανακοινωθεί ότι πρέπει να κάνουν μεταμόσχευση- κάποιοι από αυτούς είναι ήδη σε φάση τελικού σταδίου. Απευθυνόμενοι, λοιπόν, πρώτιστα σε αυτούς, εμείς θέλαμε με την καμπάνια και το extreme παράδειγμά μας να τους εμψυχώσουμε, να τους δείξουμε ότι με τη μεταμόσχευση μπορούν να πάνε πράγματι ώς τον Όλυμπο, γιατί όχι και πιο πάνω- ήδη του χρόνου φιλοδοξούμε να ανεβούμε στο Μont Βlanc, στις Άλπεις, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Μεταμόσχευσης Καρδιάς-Πνεύμονα (ΕΗLΤF). Ταυτόχρονα, θέλουμε να ενημερώσουμε την κοινή γνώμη για τη σημασία της μεταμόσχευσης, μια και οι περισσότεροι Έλληνες έχουν λανθασμένη εικόνα: πιστεύουν π.χ. ότι κυκλοφορούμε με ένα... σακίδιο φάρμακα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τα απλά καθημερινά πράγματα. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετική: η μεταμόσχευση είναι μια κατάσταση μαύρο-άσπρο. Από εκεί δηλαδή που δεν είσαι σε θέση να κάνεις σχεδόν τίποτα, λίγο καιρό μετά, με το νέο μόσχευμα μπορείς χωρίς υπερβολή να ζήσεις και πάλι φυσιολογικά. Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο η εκπαίδευση της κοινής γνώμης, χρειάζεται μεγαλύτερη έμφαση στη στήριξη των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, ώστε να αυξηθεί αποφασιστικά ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων στη χώρα μας. Για την ώρα, το ισχύον σύστημα με τις ΜΕΘ εκτιμώ ότι είναι ανεπαρκές. Εκεί μέσα χάνονται τα μοσχεύματα, την ώρα μάλιστα που το πρόγραμμα μεταμοσχεύσεων του «Ωνασείου» έχει ίσως από τα καλύτερα αποτελέσματα στον κόσμο, με μεγάλα ποσοστά επιβίωσης των μεταμοσχευμένων».

ΝΕΑ ΖΩΗ

Έναν χρόνο μετά την επέμβαση, ο Π. Καζής δίνει αγώνα για να έχουν δεύτερη ευκαιρία και άλλοι συνάνθρωποί μας

Και γονείς δοτών στο πλευρό των μεταμοσχευμένων

ΕΧΑΣΑΝ τον 23χρονο γιο τους σε τροχαίο, αλλά βρήκαν το κουράγιο να χαρίσουν ζωή με τα όργανά του. Επτά χρόνια μετά, η κ. Ανθή Εξάρχου και ο σύζυγός της, Κώστας, από τα Γιάννενα, εξακολουθούν να στηρίζουν έμπρακτα την ιδέα των μεταμοσχεύσεων: συνόδευσαν την καρδιά του παιδιού τους και στα ψηλά. Ακολούθησαν συμβολικά τον λήπτη του μοσχεύματός του, Νίκο Καραφόλα, αλλά και τους άλλους μεταμοσχευμένους της ομάδας στην πρόσφατη ανάβασή τους-μήνυμα στον Όλυμπο. «Και με την ιδιότητα των ορειβατών, ξεκινήσαμε να πάρουμε μέρος σ΄ αυτή τη διαδρομή, να βρεθούμε και εμείς μαζί τους, όπου θα έφταναν. Για να πούμε την αλήθεια, δεν πιστεύαμε ότι τα παιδιά αυτά, τα μεταμοσχευμένα, θα πετύχαιναν κάτι τόσο σημαντικό, να αναρριχηθούν σε τέτοιο υψόμετρο. Στην περίπτωσή τους, δηλαδή, δεν ήταν μόνο η προσπάθεια που μέτρησε, υπήρξε τελικά και αποτέλεσμα.

Στο τέλος, και εμείς χαρήκαμε το ίδιο με αυτούς, που τα κατάφεραν. Στο μυαλό μας και εκεί ψηλά ήταν φυσικά και ο γιος μας...».

Σχολιάστε το άρθρο: