Αϋπνίες και διεθνείς συνωμοσίες - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Προχθές έχασα τον ύπνο μου γιατί νόμιζα πως την πρόταση για δημοψήφισμα ο δικός μας ηγέτης την είχε συνεννοηθεί με Σαρκοζί και Μέρκελ. Οι άτιμοι, σκέφτηκα, βρήκαν τον πιο εύσχημο τρόπο να μας στείλουν πίσω στη δημοκρατική δραχμή. Γύρω στις δύο το πρωί αισθάνθηκα την ψυχική ανάταση που σε καταλαμβάνει όταν διαπιστώνεις, ακόμη μία φορά στην Ιστορία σου, πως ο κόσμος ολόκληρος συνωμοτεί από  το πρωί μέχρι το βράδυ για να σε κάνει να χάσεις τον ύπνο σου.

Τι να κάνω κι εγώ, πολίτης αυτής της χώρας είμαι, και ως πολίτης αυτής της χώρας διψάω για παρασκήνιο. Ονειρεύομαι ενίοτε μεταμεσονύχτιες συναντήσεις με ανθρώπους που φορούν ψεύτικα μουστάκια, τον ήχο του τηλεφώνου να σκίζει στα δύο την ησυχία της νύχτας, λέξεις κωδικοποιημένες οι οποίες μόλις προφέρονται ρίχνουν ευρώ, χρηματιστήρια, γιεν, γιουάν. Γενικώς, από κει που περίμενα την απόβαση των επιτρόπων θα βρισκόμουν, λέει, να ανακαταλαμβάνω λόφους σκουπιδιών στη χωματερή.

Ασε που μου ήρθε στον νου και ο πατερούλης Ιωσήφ, που έπασχε κι αυτός από αϋπνίες και λίγο πριν από τον όρθρο έπαιρνε διαφόρους στο τηλέφωνο για να τα πουν. Πάγωνε το αίμα τους βέβαια, όμως, επειδή το δικό μου αίμα είναι ήδη παγωμένο, λέω, αφού θα πάω που θα πάω τουλάχιστον ας πάω βάσει σχεδίου. Ας είναι η πτώση μου το αποτέλεσμα κάποιας στοιχειωδώς σατανικής πλεκτάνης.

Την επομένη το πρωί όμως με άρπαξε από το σβέρκο το παγωμένο χέρι της απογοήτευσης. Διότι άκουσα τον κ. Παπουτσή να μου εξηγεί πως ζούμε σε δημοκρατία και στη δημοκρατία όλα γίνονται στο προσκήνιο. Μάλιστα είχε πάρει και το ύφος του συγκαταβατικού πατρικίου που σου χαμογελάει και με νόημα. Και ενώ έψαχνα να βρω το νόημα του ανδρός, αυτός επαναλάμβανε δις και τρις τη λέξη που είχε βρει και τόσο πια του άρεσε: προσκήνιο και πάλι προσκήνιο.

Κι εγώ που νόμιζα πως το έργο ήταν τραγωδία. Κι εγώ που νόμιζα πως ο Αμλέτος στην παρασιτεμένη, τη σχεδόν σάπια Δανιμαρκία του Νότου, ζούσε το δράμα που εκτυλισσόταν πάνω στη σκηνή, αυτό που είχαν απεργαστεί οι σκηνοθέτες και δραματουργοί πίσω στα παρασκήνια. Οχι, όχι, στο προσκήνιο έγιναν όλα, εκεί όπου βγαίνουν τα καλύτερα νούμερα της επιθεώρησης, εκεί όπου ακούγονται τα μεγαλύτερα σουξέ, εκεί όπου κανένα κωμικό γκαγκ δεν πάει χαμένο και οι υπόλοιποι, σκηνή και παρασκήνια που ξέρουν από πριν το τέλος, βλέπουν τον ήρωα έτοιμο να κάνει το τελευταίο βήμα πριν από τη λακκούβα με τα λασπόνερα.

Δυστυχώς, από ό,τι απεδείχθη, φτάνει ένας Αμλέτος για να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Πόσα σπίτια δεν έχουν τιναχτεί στον αέρα επειδή ο νέος αποφάσισε να δοκιμάσει αν κατάλαβε καλά ό,τι του έμαθαν στο μάθημα της Χημείας το πρωί. Και τότε σκέφτηκα πως η απόσταση που χωρίζει το προσκήνιο από το παρασκήνιο είναι η απόσταση που χωρίζει την έκφραση του προσώπου από τη φαιά ουσία που κρύβεται μες στην κρανιακή κοιλότητα.

Και εννοείται, έχασα για τα καλά τον ύπνο μου.

ΤΑ ΝΕΑ