Η λέξη φοροφυγάς - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Στην «Περαίωση», το τελευταίο του μυθιστόρημα, ο Πέτρος Μάρκαρης επισημαίνει ότι η λέξη «φοροφυγάς» δεν υπάρχει στο Λεξικό Δημητράκου που εκδόθηκε το 1953. Αντιθέτως, υπάρχει η λέξη «φορομπήχτης», η οποία αφορά όσους κυβερνώντες επιβάλλουν βαρείς και δυσβάσταχτους φόρους. Υπάρχει και η λέξη «χαράτσι», λέξη αραβικής προέλευσης, πάντα κατά το λεξικό, η οποία σήμαινε αρχικά τον κεφαλικό φόρο που κατέβαλλε όποιος ήθελε να απαλλαγεί από τον στρατό και έφτασε στην απλοελληνική να σημαίνει αυτό που όλοι ξέρουμε.
Απορίας άξιον που λένε, και μάλλον η καταλληλότερη και μάλλον αποστομωτική απάντηση, σε όσους, παρ' ημίν ή στην αλλοδαπή, ισχυρίζονται πως το είδος φοροφυγάς κυριαρχεί στην ανθρώπινη πανίδα της πατρίδας μας. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι όλοι μας γεννιόμαστε φοροφυγάδες, εκ φύσεως, εκ καταγωγής, λόγω πολιτισμικού προσδιορισμού και ό, τι άλλο επιθυμείτε. Προφανώς υπήρχε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Εκτός πια κι αν η αποφυγή της καταβολής φόρων εθεωρείτο τόσο φυσιολογική ως συμπεριφορά ώστε να περνάει απαρατήρητη κι από την ίδια την γλώσσα, κάτι μάλλον απίθανο, γιατί από τη γλώσσα δεν ξεφεύγουν ακόμη και τα απλούστερα φυσιολογικά της ζωής.
Σκέφτομαι, όντως, πως θα μπορούσε να γραφτεί μια ιστορία των τελευταίων πενήντα ετών γύρω από την εμφάνιση της λέξης «φοροφυγάς». Πότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά, πότε καταγράφηκε για πρώτη φορά στο λεξικό, και ποια αλλαγή νοοτροπίας στην ελληνική κοινωνία επέτρεψε την τόσο γενναιόδωρη διάδοσή της, με ποιον τρόπο μπήκε στην καθημερινότητά μας. Πότε έγινε συνώνυμη του σωρευμένου πλούτου, της κατεστημένης μαγκιάς, της κοινωνικής επιτυχίας και πότε ταυτίστηκε για πολλούς με το πνεύμα του επιχειρείν. Θα μπορούσε κάποιος να καταγράψει και τις αλλαγές που επέφερε η εμφάνιση της λέξης στο αστικό τοπίο, στον τρόπο διασκέδασης ή στην παροχή στοιχειωδών κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία και η παιδεία.
Ομως θα συμφωνήσετε μαζί μου πως όσο εμπεριστατωμένη κι αν είναι αυτή η μελέτη δεν θα μπορέσει να αφαιρέσει από τη γλώσσα μας την ιστορική πρωτοκαθεδρία των λέξεων «φορομπήχτης» και «χαράτσι». Και η υπόθεση δεν έχει μόνον γλωσσολογικό ενδιαφέρον. Εχει και άμεσο πολιτικό και κοινωνικό αντίκρισμα.
Διότι αν η «ελίτ» που μας κυβερνά και οι υπηρεσίες της κάνουν τον κόπο να ανοίξουν και κάνα λεξικό θα διαπιστώσουν πως η έννοια του «φορομπήχτη» είναι πολύ πιο βαθιά ριζωμένη στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, όπως και η έννοια του «χαρατσιού». Ερχονται από πολύ μακριά. Ετσι, ενδεχομένως, να αντιλαμβάνονταν ότι δεν φτάνει να μας εκθέτουν κάθε τόσο τους φοροφυγάδες που συνέλαβαν ή θα συλλάβουν. Αν επιθυμούν, όντως, να αποκαταστήσουν κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης, θα έπρεπε να στρέψουν όλες τους τις προσπάθειες για να πείσουν τους ελληνόφωνους υπηκόους τους ότι οι φόροι που καταβάλλουν δεν είναι ούτε φορομπηχτικοί ούτε χαράτσια. Οτι η φορολογία στα δημοκρατικά καθεστώτα είναι ένα συμβόλαιο που οφείλουν να τιμήσουν και οι δύο πλευρές που το έχουν υπογράψει.
Δύσκολα πράγματα, θα μου πείτε, για τον πανικόβλητο θίασο των κυβερνώντων.
Αποστολή: Δημήτρης Κεφαλίδης, Γερμανία
Άλλα άρθρα από Τάκης Θεοδωρόπουλος
Σχολιάστε το άρθρο:
συνολικά:
| προβολή:
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
