Αρκετοί αναγνώστες μού γράφουν πως συμφωνούν με την πρόταση του κ. Γιακουμάτου να ενοικιασθεί σε ιδιώτες η Ακρόπολη και όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι. «Ολοι;». «Ναι, όλοι». Αλλος επισημαίνει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να παραμένουν πάντα ανοιχτοί και σωστά φυλασσόμενοι. Αλλος πάλι λέει ότι του αρκεί η σύμβαση να είναι συμφέρουσα. Ενας τρίτος υποστηρίζει ότι όλη αυτή η κατάσταση οφείλεται στη συστηματική υποβάθμιση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, στο ότι οι αρχαιολόγοι αντιμετωπίζονται «ως απλοί, παράξενοι, κακοπληρωμένοι υπάλληλοι». Είναι θέμα «οικονομικό»; Ή μήπως θέμα «ηθικής τάξεως»; Είναι θέμα «καλού»; Ή μήπως θέμα «συμφέροντος»; Ό,τι και να 'ναι, είναι μάλλον σοβαρό. Και αν κάτι με εντυπωσίασε στην πρόταση του κ. Γιακουμάτου είναι η ανεμελιά με την οποία διατυπώθηκε. Ανεμελιά την οποία είμαι σίγουρος ότι δεν θα επεδείκνυε αν έκανε μια δήλωση για την υποβάθμιση κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας λόγω στημένων αγώνων. Τα αρχαία μάρμαρα, βλέπετε, δεν διαθέτουν οργανωμένους χουλιγκάνους για να επιβάλουν σύνεση στον τρόπο επίλυσης των προβλημάτων τους.
Διαθέτουν συμβασιούχους, θα πείτε, οι οποίοι τα μεταχειρίζονται όπως τα φάρμακα οι φαρμακοποιοί, σαν όπλα για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Διαθέτουν και τους αντιστασιακούς της πτώχευσης, οι οποίοι τα χρησιμοποιούν για να συνομιλήσουν με τους λαούς του κόσμου. Διαθέτουν και αρχαιολόγους, οι οποίοι, υποβαθμισμένοι ή όχι, κακοπληρωμένοι ή όχι, κατ' εξαίρεση μόνον ξεφεύγουν από τη συντεχνιακή νοοτροπία του μεσαιωνικού μας Δημοσίου. Διαθέτουν και ένα υπουργείο, το οποίο ψάχνει ακόμη τρόπους για να προστατεύσει το Ακροπόλ από τις συμμορίες που το λεηλατούν και τους πυρομανείς που το καίνε. Διαθέτουν και πιστώσεις. Κοινώς, κοστίζουν και κοστίζουν πολύ, καθότι γερασμένα και φιλάσθενα.
Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι οι αρχαιολογικοί χώροι μοιράζονται όλες τις κακοδαιμονίες του «δημόσιου χώρου», με τη μόνη διαφορά ότι εδώ τα Μάρμαρα μάς τα παρέδωσε σπασμένα η Ιστορία μας και, σε αντίθεση με την Πλατεία Συντάγματος, δεν χρειάζεται το έργο των μπαχαλάκηδων για να γίνουν ερείπια. Εκεί είναι η διαφορά. Διότι εκτός από τα «συμφέροντα» υπάρχουν και τα «καλά» - δύσκολο να τα προστατεύσεις βέβαια στους ασύμφορους καιρούς της κρίσης. Διότι η Αθήνα δεν θα ήταν πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους αν δεν υπήρχε η Ακρόπολη, διότι η Ελλάδα δεν θα ήταν ευρωπαϊκή χώρα αν δεν υπήρχε ο Παρθενώνας. Για καλό και για κακό, γύρω απ' αυτό το συμβολικό βάρος που έχει ο γέροντας στην κορυφή του λόφου συγκροτήθηκε η σύγχρονη ελληνική ύπαρξη. Και αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα αρχαία ερείπια που βρίσκονται στον ελληνικό χώρο και στην Εφεσο που είναι στην τουρκική επικράτεια: οι φίλοι γείτονες, ό,τι και αν κάνουν, δεν πρόκειται να πείσουν κανέναν ότι η σχέση τους με τα Μάρμαρα είναι ίδια με αυτήν που έχουμε εμείς. Για εμάς είναι θέμα εθνικής ταυτότητας.
Η παραδοχή ότι το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να τα διαχειριστεί και παραδίδει την αξιοποίησή τους σε ιδιώτες θα σήμαινε την αυτοκατάργησή του. Θα πείτε, εδώ που φτάσαμε γιατί όχι; Απλώς να ξέρουμε γιατί μιλάμε.
Άλλα άρθρα από Τάκης Θεοδωρόπουλος
