Η επανάσταση των συνετών - Του Αντώνη Αντωνιάδη*

Καθημερινά ακούω και διαβάζω τον πόθο των συμπολιτών μας για εκδίκηση, αυτοδικία, επανάσταση, όπλα, κρεμάλες, φωτιά και τσεκούρι. Πρόσφατα είδαμε ότι ο φόβος των κυβερνώντων για μια γενικευμένη εξέγερση, κατά τη διάρκεια της εθνικής μας εορτής, τους οδήγησε σε πρωτοφανή μέτρα που δεν χαρακτηρίζουν δημοκρατικό πολίτευμα.

Ο φόβος από τη μια πλευρά και η δίκαιη αγανάκτηση, οργή και απαίτηση δικαιοσύνης, από την άλλη. Οργή και αγανάκτηση, που εκφράζεται με απειλές και εκδηλώνεται ή θα εκδηλωθεί με βίαιες πράξεις.

Όλοι όσοι αισθάνονται ή είναι αδικημένοι προσδοκούν μια εξέγερση και την ονομάζουν επανάσταση. Το καζάνι βράζει.

Η χώρα μας, η Ελλάδα, είναι η μοναδική στον κόσμο που έχει γνωρίσει τόσες πολλές εξεγέρσεις και επαναστάσεις στην ιστορία της. Θα περίμενε ο οποιοσδήποτε τα πάμπολλα παθήματα να γίνουν κάποτε μαθήματα, αλλά δυστυχώς όχι. Ακόμα και σήμερα οι Έλληνες παρορμητικά, με δίκαιο θυμό, αποζητάνε βία και αίμα.

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι δεν είναι λύση των προβλημάτων η βία. Όσο κι αν την απαλύνεις, με οποιοδήποτε όνομα κι αν τη βαφτίσεις, αυτή θα παραμείνει ως έχει και θα γεννήσει κι άλλη βία.

Αν ανατρέξουμε στην Ιστορία και εξετάσουμε τα αποτελέσματα των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων θα αναγνωρίσουμε ότι το αίμα που χύθηκε, η βαναυσότητα που βιώθηκε και οι αμέτρητες απώλειες, πήγαν όλα εις μάτην, μιας και το σύστημα δεν άλλαξε, αφού οι καταπιεσμένοι του χθες μεταλλάχτηκαν στους καταπιεστές του αύριο.

Αυτό μας διδάσκει η ιστορία των βίαιων εξεγέρσεων. Και ο λόγος είναι προφανής. Τι μαθαίνει ένας μαθητής στο σχολείο; Ότι με την εξέγερση κάποιοι, σκοτώνοντας ή βασανίζοντας άλλους, πήραν την εξουσία στα χέρια τους. Όταν λοιπόν θα έρθει το παιδί στην ηλικία να διεκδικήσει, θα πράξει σύμφωνα με τα καθιερωμένα, μ’ αυτά που διδάχτηκε. Κατά συνέπεια η βία και ο διχασμός διαιωνίζονται.

Η χώρα μας είναι μικρή και ο λαός μας μετρημένος αριθμητικά, κάθε τρίτη τέταρτη οικογένεια είναι συγγενική, γι’ αυτό δεν αντέχει άλλο αίμα και η λογική προστάζει όχι άλλους θανάτους και διχασμούς.

Η εξέγερση που ευαγγελίζονται κάποιοι θα είναι καλό να είναι ειρηνική, να είναι εξέγερση των συνετών, μια επανάσταση της δικαιοσύνης. Πρέπει να σταθούμε υπεύθυνοι απέναντι στον εαυτό μας και στις μελλοντικές γενιές. Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι να το κάνουμε χωρίς βία και συνοπτικές διαδικασίες, δίχως λαϊκά δικαστήρια, βάναυσους διασυρμούς, αγριότητες και πάθη που θα συνεχίσουν να διχάζουν τους αυριανούς πολίτες της Ελλάδας. Αν θέλουμε να αλλάξουμε πραγματικά η εξέγερση θα πρέπει να έχει τη μορφή της δικαιοσύνης, να κατασχεθούν περιουσίες, να απαγορευτούν πολιτικά δικαιώματα και οι ένοχοι να καταδικαστούν σε κοινωνική εργασία εφ’ όρου ζωής. Όχι άλλο αδελφικό αίμα στην Ελλάδα.

*Ο κ. Αντώνης Αντωνιάδης είναι συγγραφέας