Συνεχώς διχασμένοι, ποτέ ενωμένοι, πάντα νικημένοι! - Του Αντώνη Αντωνιάδη*

Παρατηρώ συμπεριφορές, βλέμματα, πράξεις, λόγια. Υπάρχει δυσαρέσκεια, απογοήτευση και απαισιοδοξία. Όλοι αισθάνονται άσχημα, ακόμα κι εκείνοι που τους προσπέρασε η κρίση χωρίς να τους αγγίξει. Όλοι νοιώθουν τις αλυσίδες που μας φόρεσαν τα εγχώρια και ξένα τσακάλια της οικονομίας. Αλλά...

Πάντα υπάρχει αυτό το αλλά. Ακόμα περιμένουμε μια λύση από τον ουρανό, προσμένουμε έναν ηγέτη από το πουθενά, να έρθει να μας σώσει και οι περισσότεροι από εμάς, μην έχοντας σκεφτεί διεξοδικά το πρόβλημα, θα ψηφίσουν τους ίδιους αερολόγους, τους ίδιους καταστροφείς, τους ίδιους δημαγωγούς που εδώ και 35 χρόνια μας εκμεταλλεύονταν και ζούσαν όμορφα εις βάρος μας...

Παρατηρώ συμπεριφορές, βλέμματα, πράξεις, λόγια και βεβαιώνομαι καθημερινά ότι δεν έχει κανένα νόημα η λέξη συλλογικό, δεν υπάρχει αλληλεγγύη, δεν υφίσταται αλτρουισμός. Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα και η παραδοχή της ίσως μας κάνει καλό. Είμαστε όλοι για τον εαυτό μας και κάποιοι λίγοι είναι και για το συμφέρον μικρών ομάδων, τίποτα παραπάνω. Είμαστε χωρισμένοι ατομικά και δεν μπορούμε να πράξουμε συλλογικά.

Άλλωστε δεν έχουμε και κάποιον ενωτικό κρίκο από τον οποίον θα μπορούσαμε να κρατηθούμε όλοι μαζί. Τα πάντα έχουν διαβρωθεί από τη μισαλλοδοξία που έχουν σπείρει τα εγωιστικά ανθρωπάκια που παρουσιάζονταν σαν σωτήρες μας, από τα δεξιά οι σωτήρες του έθνους και από τα αριστερά οι σωτήρες του λαού. Οι πληγές που ανοίχτηκαν στο παρελθόν, είτε με τον εμφύλιο είτε με τη χούντα, δεν έχουν επουλωθεί και παραδόξως κληροδοτούνται σε ανθρώπους που δεν έζησαν εκείνο το διάστημα. Τα μίση και τα πάθη εκείνων των εποχών δημιούργησαν χάσματα μεταξύ μας, δεν μας δίδαξαν την ένωση, το συλλογικό, αλλά την περιχαράκωση, τον απομονωτισμό.

Αντιθέτως, τα ανθρωπάκια, οι υποκινητές αυτής της κατάστασης, ένθεν κι ένθεν, ζούσαν και ζούνε ευχαριστημένα, διατηρώντας μάλιστα αναμεταξύ τους περισσότερους ενωτικούς δεσμούς απ' ότι εμείς οι υπόλοιποι. Οι δεσμοί της εξουσίας και της εκμετάλλευσής μας, οι οποίοι τους ενώνουν, είναι ισχυρότεροι από οποιαδήποτε άλλη ομαδική μορφή που υπάρχει αναμεταξύ μας. Το βλέπετε καθαρά στα λόγια τους, ακόμα και στα μάτια τους, αλλά στρουθοκαμηλίζετε. Έχετε μάθει να ακολουθείτε μπλε, πράσινους και κόκκινους ηγέτες, δεν μπορείτε να διανοηθείτε τη ρήξη, την τομή, με αποτέλεσμα να παραμένετε μόνοι.

Ακόμα και αυτό που θα μπορούσε να μας ενώσει στη συγκεκριμένη περίπτωση, δίχως να μας διαχωρίσει σε επιμέρους ομάδες, η Ελλάδα, το ότι είμαστε όλοι Έλληνες, έχει διαβρωθεί τόσο στο μυαλό μας που αποτελεί πια ανέκδοτο να το επικαλούμαστε.

Είναι φυσικό λοιπόν, να μην έχουμε μέλλον, γιατί απλώς απαρνηθήκαμε τη συλλογική μας ταυτότητα. Θα συνεχίσουμε να ζούμε, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνάμεις του, αλλά πάντα ατομικά, ευάλωτοι σε κάθε επιβουλή, ανίσχυροι σε κάθε υποδούλωση που θα προτείνουν οι εκάστοτε εξουσιαστές και επικυρίαρχοι.

Από τον θρησκευτικό μεσσιανισμό, συνεχίζοντας να είμαστε μια μάζα αποκλίνοντων ατόμων, περάσαμε στον πολιτικό μεσσιανισμό του νέου Μεσαίωνα που ξεπροβάλλει παγκοσμίως.

*Ο κ. Αντώνης Αντωνιάδης είναι συγγραφέας