Αθάνατοι ελληνικοί μύθοι - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Φανταστείτε στη θέση της Πλατείας Ομονοίας έναν τεράστιο κρατήρα. Δεν είναι προϊόν ηφαιστειακής έκρηξης, ούτε σεισμού, ούτε καταποντισμού. Εγινε σιγά σιγά με τα χρόνια, σχεδόν χωρίς να τον πάρει είδηση κανείς. Στην αρχή ήταν μια τρύπα, σαν αυτή που άνοιξε στη θέση του παλιού κινηματογράφου Αττικα στην Πλατεία Αμερικής και τώρα κινδυνεύει να γκρεμίσει μια ολόκληρη συνοικία. Και επειδή στην ωραία μας πόλη η ζωή είναι γεμάτη τρύπες, κανείς δεν έδινε σημασία στην τρύπα. «Τι δουλειά έχεις να περάσεις απ' την Ομόνοια, παιδάκι μου; Δεν έχεις παρά να στρέψεις το βλέμμα σου προς τον ιερό βράχο, να πάρεις μια βαθιά ανάσα ελληνισμού και να συνεχίσεις τον δρόμο για το μέλλον σου». Κι όταν πια η τρύπα έγινε κρατήρας και κατάπιε όλη τη γύρω περιοχή, πλάκωσαν τα συνεργεία των αρμοδίων. Στέκονταν λοιπόν στα χείλη του κρατήρα κι αντί να βουτήξουν μέσα σαν τον Εμπεδοκλή και να μείνουν στην ιστορία, έστυβαν τα στιβαρά μυαλά τους για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο. Οπως δε αρμοδίως μπόρεσαν να διαπιστώσουν οι αρμόδιοι, μέσα στην τρύπα που έγινε κρατήρας ζούσαν κάτι πλάσματα που στην αρχή τα πέρασαν για εξωγήινους, γιατί έμοιαζαν με σκιές μες στο σκοτάδι, κατόπιν όμως, έχοντας υπογράψει τις δέουσες υπεύθυνες δηλώσεις, παραδέχθηκαν πως είχαν ανθρώπινη υπόσταση. Είχαν έρθει, λέει, από μακριά, είχαν περάσει θάλασσες και βουνά, ήταν πεινασμένοι και άρρωστοι και τους τραβούσε ο κρατήρας της Ομόνοιας. Και επειδή ο κρατήρας είναι φυσικό φαινόμενο, όπως και η μετανάστευση είναι φυσικό φαινόμενο σε καιρούς παγκοσμιοποίησης, οι αρμόδιοι, εν τη σοφία τους, δεν μπορούσαν παρά να σεβαστούν τους νόμους της φύσης. Ωσπου μια μέρα προκηρύχθηκαν εκλογές και επειδή η κάλπη δεν πτοείται από φυσικά φαινόμενα, βρέξει-χιονίσει πεινάει για ψηφοδέλτια, οι αρμόδιοι όφειλαν να συγκρουστούν με τους νόμους της φύσης. Το όφειλαν στον εαυτό τους και στη δημοκρατία. «Θα μεταφέρουμε τα πλάσματα και θα μπαζώσουμε τον κρατήρα για να γεμίσουμε την Ομόνοια με τραπεζοκαθίσματα και φρέντο», είπαν.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά σε όλους από το κωμειδύλλιο που μας προσέφεραν εντελώς δωρεάν ο κ. Χρυσοχοΐδης και ο κ. Βορίδης με τα κοντέινερ των σεισμοπλήκτων που θα φιλοξενήσουν μετανάστες, «όχι, είναι δικά μου και δεν με ενημέρωσες» και «δεν ξέρω τι λες εσύ, εγώ θα τους πάω στην Αμυγδαλέζα». Το ωραίο βέβαια είναι πως αυτά τα κοντέινερ εμφανίζονται ως λύση του συνωστισμού μεταναστών στην πρωτεύουσα - αλήθεια, πόσα θα χρειαστούν; Το ωραιότερο ακόμη είναι πως ενδέχεται, και ο ένας και ο άλλος, την 7η Μαΐου να ομνύουν στο πνεύμα της συνεργασίας που απαιτείται για τη σωτηρία της χώρας. Ως γνωστόν, οι ελληνικοί μύθοι είναι αθάνατοι.
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
