86 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας - "Vissi d' arte" από την "Tosca" - G.Puccini - Covent Garden, Λονδίνο 1964 (live video)
Στις 2 Δεκεμβρίου 1923 γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη η μεγάλη ντίβα.
Στο Covent Garden τραγούδησε την Tosca δύο φορές , το 1962 και το 1964.
Τη δεύτερη παράσταση σκηνοθέτησε ο Φράνκο Τζεφφιρέλλι και ήταν η τελευταία φορά που η Μαρία Κάλλας τραγούδησε την Tosca.
"Vissi d' arte, vissi d' amore". "Έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα".
Μαζί της ο Tito Gobbi, ως Scarpia.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=1ZXwz0gj5fY&w=640&h=505]
Άλλα άρθρα από christiannaloupa
Σχολιάστε το άρθρο:
Ιωάννης Νεοκλής Φ. Μ. Ρούσσος
την
03 Δεκεμβρίου 2009, 15:40
Όταν ακούς την Αbigail της Κάλλας του 49 ή του 50 σε πιάνει ένα δέος και μια έξαρση μια έκσταση άνευ προηγουμένου. Κάτι το ασύληπτο, δεν καταλαβαίνεις τί σου συμβαίνει με αυτό τον σατανικό ρόλο. Ασύληπτη είναι και στους Πουριτανούς του Μπελλίνι το 1949, όπως και στην όπερα "ο Τούρκος στην Ιταλία" του Ροσσίνι το 1950. Αυτές οι αιθέριες κολορατούρες τεραστίων φωνητικών όγκων αλλά και εντός της μουσικής κλίμακος που μόνο η Ponselle μπορούσε να κάνει καλλίτερα λόγω περισσότερης δραματικότητας, του χρυσοβελούδινου της φωνής της, μαζί με εκείνες τις τέλειες χαμηλές νότες, λες και ήταν μεσόφωνος και τα ασύλληπτα πιανίσιμα που αυτοί που τα ακούνε σήμερα δεν πιστεύουν στα αυτιά τους. Και από τις παλιές ηχογραφήσεις του 20 ακούμε μόνο το 1/10 της πραγματικότητας και μέσα σε πολλή φασαρία. Μόνο αυτοί που ξέρουν τί ακούνε ή τί πρέπει να ακούνε διά προεκβολής μπορούν να φανταστούν την πραγματικότητα αυτή.
Η Κάλλας ακόμα και σαν Κούντρυ στον Πάρσιφαλ του Βάγνερ είναι εξαιρετικά καλή κατά το 1950, αλλά Φλάγκσταντ δεν είναι.
Τηνίδια εποχή όμως, ο Τενόρος Μάριο Φιλιππέσκι δίνει στην Κάλλας ένα γερό μάθημα στην Τόσκα του Μέξικο Σίτυ το 1950 και κλέβει την παράσταση. Αλλά μιλάμε για τενόρο που το πάνω Ρε δίεση (1.5 νότα πάνω από το πάνω Ντο) το είχε στο τσεπάκι μαζί με μια φωνή που μόνο οι άγγελοι την έχουν και γεμάτη εκφραστικότητα.
Από το 58 και μετά όταν ακούς την Κάλλας σε πιάνει μια αηδία και μια λύπη. Στην καβατίνα της Νόρμας "Ah Bello a me ritorna..." το 1958 ή 59 που την έχω σε μια βιντοταινία, χωρίς να το θέλω έκλαψα για το χάλι και για το δράμα ενός ανθρώπου που αγωνίζεται να είναι κάτι που δεν μπορεί να είναι. Στράβωσε ο λαιμός της μαζί με την μασέλλα της λες και ήταν κατσίκι σφαγμένο. Τι βιμπράτα τί στρετσαρίσματα καόηχα και εκτός κλίμακος, ρε τι χάλι ήταν αυτό!
Το ίδιο έκλαιγε και η Κάλλας τα βράδια που ήταν μόνη της στο σπίτι της διότι γνώριζε πλέον και ή ίδια ότι πωλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες και κοροΐδευε τον παρηκμασμένο μουσικό κόσμο, που ουσιαστικά είχε αρχίσει να ξεψυχάει. Στην άρια της Ντόνα Άννα του 63, από τον Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ μου έχετε να της σπάσω το κεφάλι με κείνα τα κακόηχα βιμπράτα και εκτός θέσεως νότες λες και η μασέλλα της είναι σιδεροπρίονο.
Τί Κρίμα... !
Ι. Ν. Φ. Μ. Ρούσσος
Η Κάλλας ακόμα και σαν Κούντρυ στον Πάρσιφαλ του Βάγνερ είναι εξαιρετικά καλή κατά το 1950, αλλά Φλάγκσταντ δεν είναι.
Τηνίδια εποχή όμως, ο Τενόρος Μάριο Φιλιππέσκι δίνει στην Κάλλας ένα γερό μάθημα στην Τόσκα του Μέξικο Σίτυ το 1950 και κλέβει την παράσταση. Αλλά μιλάμε για τενόρο που το πάνω Ρε δίεση (1.5 νότα πάνω από το πάνω Ντο) το είχε στο τσεπάκι μαζί με μια φωνή που μόνο οι άγγελοι την έχουν και γεμάτη εκφραστικότητα.
Από το 58 και μετά όταν ακούς την Κάλλας σε πιάνει μια αηδία και μια λύπη. Στην καβατίνα της Νόρμας "Ah Bello a me ritorna..." το 1958 ή 59 που την έχω σε μια βιντοταινία, χωρίς να το θέλω έκλαψα για το χάλι και για το δράμα ενός ανθρώπου που αγωνίζεται να είναι κάτι που δεν μπορεί να είναι. Στράβωσε ο λαιμός της μαζί με την μασέλλα της λες και ήταν κατσίκι σφαγμένο. Τι βιμπράτα τί στρετσαρίσματα καόηχα και εκτός κλίμακος, ρε τι χάλι ήταν αυτό!
Το ίδιο έκλαιγε και η Κάλλας τα βράδια που ήταν μόνη της στο σπίτι της διότι γνώριζε πλέον και ή ίδια ότι πωλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες και κοροΐδευε τον παρηκμασμένο μουσικό κόσμο, που ουσιαστικά είχε αρχίσει να ξεψυχάει. Στην άρια της Ντόνα Άννα του 63, από τον Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ μου έχετε να της σπάσω το κεφάλι με κείνα τα κακόηχα βιμπράτα και εκτός θέσεως νότες λες και η μασέλλα της είναι σιδεροπρίονο.
Τί Κρίμα... !
Ι. Ν. Φ. Μ. Ρούσσος
0
Ιωάννης Μ. Ρούσσος
την
03 Δεκεμβρίου 2009, 11:29
Να βάλομε τα πράγματα στη θέση τους.
Καλοί οι μύθοι αλλά καλή και η αλήθεια!
Η Μαρία Κάλλας είχε φωνή μεγάλων δυνατοτήτων αλλά με την ζωή της, την προσωπικότητα της, την επιθετικότητα της στους ρόλους και την ματαιοδοξία της κατάφερε να την καταστρέψει από πολύ ενωρίς.
Έχω όλες τις ηχογραφήσεις της Κάλλας πειρατικές και επίσημες στη συλλογή μου και τις έχω σπουδάσει και συγκρίνει με όλες των άλλων. Ήδη το 1953 αρχίζουν τα άσχημα για τη φωνή τησ Κάλλας. Αυτά ολοκληρώθηκαν το 1958. Σ' αυτό το διάστημα (53-58) ήταν πότε καλή και πότε κακή. Από 'κει και μετά είναι τόσο χάλια που είναι για να την κλαίς. Ιδίως στο γύρο του κόσμου το 1972 με τον πονηρό ντι Στέφανο είναι για πέταμα.
Παρά ταύτα η Κάλλας έγινε θρύλος για πολλούς λόγους που δεν έχουν να κάνουν με την φωνή. Ένας ήταν η ηθοποιία της επί σκηνής που σαγήνευε τα πλήθη ακόμα και τους αμούσικους. Άλλος λογος ήταν ο Μενεγκίνι, άλλος ο Ωνάσης, άλλος ο (;) Ντι Στέφανο, κλπ.....
Οι Τόσκες και οι Νόρμες της μετά το 1958 είναι για κλάματα. Η καλλίτερη Τόσκα επί δίσκου που υπάρχει είναι αυτή της
RCA Stereo με τους Jussi Bjοerling, Leonard Warren and Zinka Milanov.
Η Zinka Milanov σ' όλους τους ρόλους του Verdi, εκτός από Abigail στον Nabucco όπου η Κάλλας του 1949 και1950 είναι κυριολεκτικά ανυπέρβητη και εκεί βλέπει κανείς τις δυνατότητές της, είναι πολύ καλλίτερη της Κάλλας. Η Milanov διαθέτει εκείνη την χρυσοβελούδινη φωνή που δεν σου τρυπάει το κρανίο και με τα άριστα, καλιτεχνικά, ανυπέρβητα πιανίσιμα που ακουγόταν 3 χλμ μακριά, κλπ, και που μόνο η υπ' αριθμόν 1, και κατά την Κάλλας, Rosa Ponselle μπορεί να την ξεπεράσει και καμία άλλη εξ' όσων ηχογραφημένων γνωρίζομε.
Γιάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Ρούσσος
Καλοί οι μύθοι αλλά καλή και η αλήθεια!
Η Μαρία Κάλλας είχε φωνή μεγάλων δυνατοτήτων αλλά με την ζωή της, την προσωπικότητα της, την επιθετικότητα της στους ρόλους και την ματαιοδοξία της κατάφερε να την καταστρέψει από πολύ ενωρίς.
Έχω όλες τις ηχογραφήσεις της Κάλλας πειρατικές και επίσημες στη συλλογή μου και τις έχω σπουδάσει και συγκρίνει με όλες των άλλων. Ήδη το 1953 αρχίζουν τα άσχημα για τη φωνή τησ Κάλλας. Αυτά ολοκληρώθηκαν το 1958. Σ' αυτό το διάστημα (53-58) ήταν πότε καλή και πότε κακή. Από 'κει και μετά είναι τόσο χάλια που είναι για να την κλαίς. Ιδίως στο γύρο του κόσμου το 1972 με τον πονηρό ντι Στέφανο είναι για πέταμα.
Παρά ταύτα η Κάλλας έγινε θρύλος για πολλούς λόγους που δεν έχουν να κάνουν με την φωνή. Ένας ήταν η ηθοποιία της επί σκηνής που σαγήνευε τα πλήθη ακόμα και τους αμούσικους. Άλλος λογος ήταν ο Μενεγκίνι, άλλος ο Ωνάσης, άλλος ο (;) Ντι Στέφανο, κλπ.....
Οι Τόσκες και οι Νόρμες της μετά το 1958 είναι για κλάματα. Η καλλίτερη Τόσκα επί δίσκου που υπάρχει είναι αυτή της
RCA Stereo με τους Jussi Bjοerling, Leonard Warren and Zinka Milanov.
Η Zinka Milanov σ' όλους τους ρόλους του Verdi, εκτός από Abigail στον Nabucco όπου η Κάλλας του 1949 και1950 είναι κυριολεκτικά ανυπέρβητη και εκεί βλέπει κανείς τις δυνατότητές της, είναι πολύ καλλίτερη της Κάλλας. Η Milanov διαθέτει εκείνη την χρυσοβελούδινη φωνή που δεν σου τρυπάει το κρανίο και με τα άριστα, καλιτεχνικά, ανυπέρβητα πιανίσιμα που ακουγόταν 3 χλμ μακριά, κλπ, και που μόνο η υπ' αριθμόν 1, και κατά την Κάλλας, Rosa Ponselle μπορεί να την ξεπεράσει και καμία άλλη εξ' όσων ηχογραφημένων γνωρίζομε.
Γιάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Ρούσσος
0
συνολικά:
2
| προβολή:
1 - 2
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
