Εσύ, παππού; - του Αριστείδη Χατζή - News Time

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=24378

 Πραγματικά δεν ξέρω. Μου είναι αδύνατο να καταλάβω. Πώς μπορεί κάποιος να μπει σε ένα κτίριο, σπάζοντας την πόρτα, να δει έναν ηλικιωμένο κύριο (είτε είναι ο Πρύτανης είτε ο κλητήρας) και να τον χτυπήσει με λοστό στο κεφάλι; Αλλά δεν ήταν ένας, ήταν πολλοί. Γύρω στα 200 άτομα. Πόσοι μπόρεσαν να τον χτυπήσουν; Πόσοι προσπάθησαν και απέτυχαν; Πόσοι κοιτούσαν και γελούσαν; Πόσοι κοιτούσαν και αδιαφορούσαν; Πόσοι δεν κοιτούσαν; Ποιος άραγε έδωσε το πιο δυνατό χτύπημα; Το πρόσεξε κανείς μέσα στην ανακατωσούρα; Θυμάται κανείς; Γιατί μετά από πολλά χρόνια θα είναι σημαντικό να το θυμόμαστε, όταν οι ήρωες της 6ης Δεκεμβρίου 2009 θα διηγούνται στα εγγόνια τους ιστορίες από την κοινωνική εξέγερση στην οποία πρωταγωνίστησαν.

 “Και τότε, μπήκαμε στο άσυλο, ήταν κλειστή η πόρτα του Πανεπιστημίου, αρχίσαμε να την βαράμε και αφού την σπάσαμε, σπάσαμε και το κεφάλι του Πρύτανη.” “Εσύ παππού;” “Φυσικά εγώ! Σήκωσα το λοστάρι και του άνοιξα το κεφάλι του &#$@&#%!.” “Εσύ παππού;” “Ναι, εγώ! Εγώ! Κοιμήσου τώρα..”



 Μου είναι αδύνατο να καταλάβω. Πώς κάποιος άντρας (ένστολος!) πάνω σε μηχανή τρέχει και πέφτει πάνω σε μια γυναίκα; Θέλει να την τρομάξει; Θέλει να την τραυματίσει; Θέλει να την σκοτώσει; Μήπως νόμιζε ότι έπαιζε σε videogame; Σε εκείνο το παιχνίδι που παίρνεις πόντους όταν χτυπάς ανθρώπους με το αμάξι σου; Πήρε πόντους; Θα πάρει; Πόσους; Είναι μακριά ακόμα από το high score. Αυτό έχει μείνει για ένα χρόνο αχτύπητο.

 “Και τότε μάρσαρα τη μηχανή μου και πάτησα γκάζι καθώς την έβλεπα να πλησιάζει και να μεγαλώνει και να μεγαλώνει και να μεγαλώνει τόσο που δεν την έβλεπα πια.” “Εσύ παππού;” “Φυσικά εγώ! Την έστειλα στο νοσοκομείο την &#$@&#%!” “Εσύ παππού;” “Ναι, εγώ! Εγώ! Κοιμήσου τώρα..”

 Μου είναι αδύνατο να καταλάβω τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί. Πόσο διαφορετικοί είναι από εμάς; Όχι και τόσο. Είναι άνθρωποι, τόσο κοινοί όσο κι εμείς. Απλά έχουν χάσει την ικανότητα να κρίνουν όσα κάνουν οι ίδιοι, δεν μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους στη θέση των θυμάτων τους, αδυνατούν να διακρίνουν το καλό από το κακό.

 Μου είναι αδύνατο να καταλάβω τι έχουν στο μυαλό τους. Ιδέες; Ποιες ιδέες… Το καθήκον; Ποιο καθήκον… Άμυνα; Ποια άμυνα… Την εκδίκηση; Ποια εκδίκηση… Εντολές; Ποιες εντολές… Δύναμη; Ποια δύναμη… Το μέλλον; Χα! Το μέλλον… Τον φόβο; Ναι, ναι, τον φόβο!

 Πώς μπορούν να ασκούν τόση βία, πώς μπορούν να ανέχονται μπροστά τους τόση βία, πώς μπορούν να θαυμάζουν τόσο τη βία, πώς μπορούν να ζουν μέσα σε τόση βία; Τι τους έχουν κάνει; Πόσο βίαια τους έχουν φερθεί για να γίνει τόσο κοινότοπη και φυσιολογική η βία γι’ αυτούς; Πόσο λίγο τους έχουν μιλήσει για να μην αντέχουν να ακούν καμία άλλη εκτός από τη δική τους φωνή;