Δίκαιοι των Εθνών - Από το Σύλλογο Απόγονοι Θυμάτων Ολοκαυτώματος

Ευχαριστώ τον κ. Μάριο Σούση για την αποστολή

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ  ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ

ΑΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 18746/93

Δ/ση  Βασ Γεωργίου 22 τκ 11635 Αθήνα

Μέλος της  International Committee of Auschwitz                                                                                                                                   

Email marius38gr@yahoo.gr

ΤΗΛ 6937274563

                                                                                              Αθήνα   14/12/09

Δίκαιοι των Εθνών

Μία συγκινητική επιτυχία του Συλλόγου μας

Η Κα Κωνσταντίνα Νικολοπούλου –Οικονομάκου μας απέστειλε την9 Δεκεμβρίου 2009 ένα έγγραφο με το οποίο μας γνώριζε την Ιστορία της μικρής Νίκης (Βικτωρίας ). με την παράκληση να διερευνήσουμε για την ανεύρεση  της Ο σύλλογος μας  κινητοποιήθηκε άμεσα  και  δεν πέρασαν ώρες και λάβαμε ένα μήνυμα από τον Κο Λεβή Μπενουζίλιο από την Θεσσαλονίκη .

Τα συγκινητικά κείμενα σας τα επισυνάπτουμε κατωτέρω.

<<Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο αδελφός του πατέρα μου, Σταύρος Χ. Οικονομάκος, ήταν διευθυντής στο Τελωνείο του Σταθμού Λαρίσης.  Κατά την μεταφορά των Ελλήνων Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου στη Γερμανία κάποια νεαρή Εβραία μάνα, η οποία εκτοπιζόταν με ολόκληρη την οικογένεια της, κατάφερε και του  παρέδωσε το 2 ετών κοριτσάκι της.  Όπως μου διηγήθηκε η δική μου μητέρα, της οποίας το πατρικό σπίτι ήταν ακριβώς δίπλα στο οικογενειακό του πατέρα μου, η μάνα του κοριτσιού κατάφερε να επιβιώσει, η μοναδική από την οικογένεια της, να επιστρέψει και να παραλάβει το κοριτσάκι της. Κατά τις αφηγήσεις της μητέρας μου, πάντα, η οποία την γνώρισε, ήταν πολύ όμορφη κοπέλα, την είχαν στους χώρους που διασκέδαζαν οι Γερμανοί αξιωματικοί και η ίδια φρόντιζε να είναι, όσο μπορούσε περισσότερο, σε καλή εμφάνιση, καλύπτοντας μάλιστα κοκκινίλες και σπυράκια με στάχτη, σκόνη και αλεύρι. Το κοριτσάκι ο θειος μου το αποκαλούσε Νίκη, το λάτρευε και, επειδή δεν είχε δικά του παιδιά, ήταν αποφασισμένος να το κρατήσει, αν δεν γύριζαν οι δικοί του.

Την Νίκη την είχα γνωρίσει στις αρχές της 10ετιας του '50, στο σπίτι του θειου μου, που έμενε πια στην Οδό Βε'ι'κου, στο Κουκάκι, όταν τον επισκεπτόταν στην εορτή του(14 Σεπτεμβρίου) για να τον ευχηθεί.

Επηρεασμένη από τις περιγραφές του πατέρα μου για τον πόλεμο, την κατοχή, την πείνα, την δυστυχία, τις προδοσίες, τους διωγμούς, τις εκτελέσεις και τους βασανισμούς τόσων χειλάδων αθώων, όπως επίσης επηρεασμένη από την αφήγηση της μάνας μου για την τραγική μοίρα της οικογενείας της, έμενα με τα μάτια καρφωμένα πάνω στη Νίκη και τη μητέρα της, τα δικά μου παιδικά την έβλεπαν κάτι σαν θαύμα, ένα ζωντανό μνημείο, και δεν θα την ξεχάσω πότε στη ζωή μου. Ένα ψηλόλιγνο καστανόξανθο κοριτσάκι. θύανε δεν θύανε 10-11 ετών, με ένα λευκό φόρεμα.

Λίγο μετά έφυγαν για το Ισραήλ και δεν ξανάκουσα τίποτα πια.

                                                                                                      Αθήνα 9-12-09                           

                                             Κων/να Οικονομάκου-Νικολοπούλου>>

Η απάντηση την οποία λάβαμε από Λεβή Μπενουζίλιο γιό της Νίκης  Βικτώρια