Γιατί δεν επικηρύχτηκαν; - Του Τάκη Μίχα

Photo: Μαρία Μαράκη

Πριν από τις εκλογές ο Αντώνης Σαμαράς υποσχέθηκε ότι θα «έβγαζε την κουκούλα από τους κουκουλοφόρους». Όμως σήμερα, 6 μήνες μετά τις εκλογές, όχι απλά δεν έχει πράξει αυτά που υποσχέθηκε αλλά αντίθετα η κυβέρνηση του «κουκούλωσε» το πιο αποκρουστικό πολιτικό έγκλημα των τελευταίων ετών: Την εν ψυχρώ δολοφονία  της Παρασκευής Ζούλια, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου και Επαμεινώνδα Τσακάλη, στις 5 Μαΐου 2010 από τους «Άγνωστους Κουκουλοφόρους». Το  έγκλημα  αυτό ήταν ιδιαίτερα αποκρουστικό. Ούτε η 17 Νοέμβρη - για να παραμείνουμε σε συγγενείς ιδεολογικούς χώρους-δεν έχει στο ιστορικό της ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς στην βάση των δηλώσεων του ότι ο νέος πρωθυπουργός θα έθετε την ανακάλυψη των δολοφόνων στο επίκεντρο των προσπαθειών της κυβέρνησης του. Όχι απλά δεν το έπραξε ο κ.Σαμαράς αλλά επιπλέον επέτρεψε στον υπουργό Δικαιοσύνης να προσυπογράψει την μεταφορά του θέματος στο αρχείο, κλείνοντας έτσι οριστικά την υπόθεση και επιτρέποντας στους δολοφόνους και στους προστάτες τους να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Όμως δεν είναι μόνο η κυβέρνηση Σαμαρά που επέλεξε τον δρόμο της ανοχής. Το ίδιο έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, καθώς και ο επιχειρηματικός κόσμος. Το ερώτημα εδώ είναι γιατί δεν προσφέρθηκε ποτέ αμοιβή σε όσους θα μπορούσαν να προσφέρουν πληροφορίες που θα οδηγούσαν στην σύλληψη των δολοφόνων; Γιατί με άλλα λόγια δεν επικηρύχτηκαν οι διαταραγμένοι μπουρλοτιέρηδες; Γιατί ο λαλίστατος κατά τα άλλα κ.Βγενόπουλος ή η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών δεν προσέφεραν μερικά εκατομμύρια;

Μια επικήρυξη θα ήταν καθοριστικής σημασίας για την σύλληψη των δολοφόνων. Σήμερα κανείς δεν τολμάει να αποκαλύψει την ταυτότητα γνωρίζοντας ότι μετά θα αντιμετωπίσει την λυσσαλέα οργή των συνεργών τους… Όμως μια σημαντική αμοιβή πού θα επέτρεπε στο μάρτυρα να ζήσει στο εξωτερικό και να σβήσει τα ίχνη του θα είχε οδηγήσει ίσως στην σύλληψη των δολοφόνων.

Η παράλειψη της  επικήρυξης  δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτηματικά αν ληφθεί υπ' όψη ότι σε άλλες περιπτώσεις η αντιμετώπιση ήταν διαφορετική. Οπως π.χ. στην επίθεση εναντίον της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κουνέβα όπου το κράτος προσέφερε αμοιβή  ύψους 1.000.000 ευρώ σε όσους «πολίτες συμβάλουν στο έργο των Αρχών για την αποκάλυψη, τον εντοπισμό και τη σύλληψη των αγνώστων δραστών που συμμετείχαν στη δολοφονική απόπειρα». Γιατί λοιπόν επικηρύχτηκαν οι υπεύθυνοι για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον της κ.Κουνέβα και όχι για την δολοφονία των τεσσάρων υπαλλήλων της Μαρφίν; Η απάντηση φυσικά είναι απλή: Διότι οι υποψήφιοι δολοφόνοι της συνδικαλίστριας προέρχονται από την εργοδοτική μαφία ενώ οι δολοφόνοι της Μαρφίν από την λαϊκή μαφία.

Τόσο η απουσία επικήρυξης  όσο και η σπουδή με την οποία το πλέον ειδεχθές πολιτικό έγκλημα των τελευταίων ετών τέθηκε στο αρχείο σηματοδοτεί  τον τρόμο της «άρχουσας» (στα χαρτιά)  παρέας  να συγκρουσθεί ολοκληρωτικά και μετωπικά με τους παράνομους αυτής της χώρας και τους κατά καιρούς προστάτες τους. Ο κ.Σαμαράς, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτόν, ολιγωρεί και αύριο θα είναι αργά.

Protagon.gr